Miłość nie na pokaz Ania wyszła z chałupy z pełnym wiadrem pomyj dla świń i zła minęła męża Jędrka, który już trzeci dzień kręcił się przy studni. Zachciało mu się rzeźbionej – żeby ładnie było, jakby nie miał nic lepszego do roboty! Żona w gospodarstwie uwija się, karmiąc zwierzynę, a on stoi z dłutem w rękach, cały w trocinach i patrzy na nią, uśmiechając się szeroko. Czego za męża Pan Bóg zesłał? Ani jednego czułego słowa nie powie, po stole pięścią nie walnie, tylko cicho pracuje, czasem podchodzi, w oczy zajrzy i ręką jej grubą, jasną kitę pogłaszcze – cała jego czułość! A tak by się chciało, żeby choć raz powiedział „gwiazdeczka” czy „moja łabędziczka”… Zamyśliła się o swoim kobiecym losie, a o mało co przez starego Burka się nie przewróciła. Jędrek od razu podbiegł, podtrzymał żonę, a na psa surowo spojrzał: – Po co się pod nogi pchasz? Jeszcze gospodyni zrobisz krzywdę. Burek zawstydzony spuścił wzrok i potoczył się do budy. Ania kolejny raz się zdumiała, jak zwierzęta rozumieją jej męża. Spytała go kiedyś o to, a on tylko odparł: – Kocham zwierzęta, a one tym samym odpłacają. A Ania tak o miłości marzyła — żeby na rękach nosił, ciepłe słowa szeptał do ucha i kwiatki co rano na poduszkę kładł… Ale z Jędrka to skąpiec w okazywaniu uczuć, aż dziewczyna zwątpiła, czy on ją w ogóle kocha? – Szczęść Boże, sąsiadko! – przez płot zajrzał Stasiek. – Jędrek, znowu się lenisz? Komu te twoje wzorki potrzebne? – Chcę, żeby moje dzieci wyrosły na porządnych ludzi, patrząc na coś pięknego. – Najpierw trzeba te dzieci na świat sprowadzić – zaśmiał się sąsiad, rzucając Ani porozumiewawcze spojrzenie. Jędrek smutno spojrzał na żonę, a Ania, rumieniąc się, pospiesznie schowała się w domu. Z dziećmi jej się jeszcze nie śpieszyło – młoda, ładna, chciałaby jeszcze pobyć „dla siebie”, a i mąż ani taki, ani owaki. A sąsiad — to co innego! Wysoki, barczysty, Jędrek też niczego sobie, ale tamten — istny przystojniak! Jak ją przy płocie spotka, to zagada tak ładnie, iż aż serce mięknie: „Rosa jesteś, słonko jasne…” Dusza aż drży, nogi się uginają, ale Ania ucieka, nie ulega jego namowom. Wychodząc za mąż, przyrzekała być wierną – mama z tatą całe życie w zgodzie przeżyli i ją tego nauczyli. Ale czemu tak bardzo chciało jej się wyjrzeć przez okno, by spotkać wzrok sąsiada? Następnego ranka Ania wyganiała krowę na pastwisko i natknęła się przy furtce na Staśka: – Aniu, gołąbeczko, czemu mnie unikasz? Boisz się mnie? Oczy nie mogą się od ciebie oderwać, głowa mi się kręci, jak cię widzę… Przyjdź do mnie o świcie. Jak twój chłop pójdzie na ryby, to do mnie wpadnij. Tak cię otulę czułością, iż będziesz najszczęśliwsza. Ania cała poczerwieniała, serce zaczęło jej bić mocniej, ale nie odpowiedziała nic Staszkowi i gwałtownie przemknęła obok. – Poczekam na ciebie – rzucił za nią. Cały dzień myślała o sąsiedzie. Potrzebna jej była miłość i czułość, a taki ten Stasiek przystojny i patrzy na nią płonącym wzrokiem — ale nie mogła się zdecydować na taki krok. Ale do świtu jeszcze dużo czasu… Wieczorem Jędrek rozpalił wiejską banię. Sąsiada zaprosił do sauny, a tamten się ucieszył — nie musiał swojej nagrzewać, ani drewna marnować. Chłopaki chlastali się po plecach brzozowymi witkami, aż stękali z przyjemności. Kiedy się wygrzali, wyszli do przedsionka, a Ania postawiła im już karafkę domowego bimbru i zakąskę, ale przypomniała sobie, iż w piwniczce zostały jeszcze ogórki małosolne. Zeszła po nie, zebrała do miski i chciała mężczyznom na stół zanieść, ale usłyszała rozmowę zza uchylonych drzwi i przyczaiła się, nasłuchując. – Co taki ostrożny jesteś, Jędrek – mówił półgłosem Stasiek. – Chodź ze mną, nie pożałujesz. Tam takie wdówki, iż aż szczęście do nich samo lgnie! Piękne jak marzenie! Nie to, co twoja Anka, taka szara myszka. – Nie, przyjacielu – usłyszała cichy, ale stanowczy głos Jędrka – nie potrzebne mi żadne piękności i choćby o tym nie myślę. Moja żona nie jest szarą myszką, ona jest najpiękniejsza ze wszystkich kobiet na tym świecie. Nie znajdziesz kwiatka ani jagódki ładniejszej od niej. Kiedy na nią patrzę, nie widzę słońca — tylko jej ukochane oczy, smukłą figurę. Tak wielka jest moja miłość, iż aż się przelewa, jak rzeka na wiosnę, tylko… nie umiem mówić czułych słów, nie umiem jej wyjaśnić, jak bardzo ją kocham. Ona się przez to na mnie złości, czuję to. Wiem, iż zawiniłem, boję się ją stracić, nie przeżyję bez niej ani dnia, choćby tchu nie złapię bez niej. Ania słuchała, jak zahipnotyzowana – serce głośno biło, a łza spłynęła jej po policzku. Potem dumnie podniosła głowę, weszła do przedsionka i głośno powiedziała: – Idź już, sąsiedzie… do wdówek sobie zajrzyj, a my z mężem mamy ważniejsze sprawy. U nas jeszcze nikt nie ma komu patrzeć na piękno, które Jędrek wyrzeźbił. Wybacz mi, kochany mężu, głupie myśli i moją ślepotę – miałam szczęście w dłoniach, a nie zauważyłam. Chodźmy, za dużo czasu straciliśmy… Rankiem, przy świcie, Jędrek na ryby nie poszedł.

16 godzin temu