Miłość bez afiszowania – Ania wyszła z chałupy z pełnym wiadrem paszy dla świń, przechodząc naburmuszona obok męża, Gienka, który już trzeci dzień majstrował przy studni. Wpadł na pomysł, żeby rzeźbioną zrobić, żeby było ładniej, jakby nie było innych zajęć! Żona krząta się po gospodarstwie, karmi zwierzynę, a on stoi z dłutem w ręku, cały w trocinach, patrzy na nią i się uśmiecha. Co to za mąż od Boga? Ani ciepłego słowa, ani pięścią w stół nie walnie – tylko pracuje w milczeniu, czasem podejdzie, spojrzy w oczy i przeciągnie dłonią po jej grubej, jasnej kosie – to cała jego czułość. A tak by chciała usłyszeć „świtezianko”, „gołąbeczko”… Zamyśliła się o swoim kobiecym losie i właśnie prawie się nie potknęła o starego Burka. Gienek od razu podbiegł, złapał żonę, a na psa spojrzał surowo: – Co się pod nogi plączesz, jeszcze gospodynię poturbujesz. Burek spuścił winny wzrok i powlókł się do budy. A Ania znowu się zdziwiła, jak to zwierzęta rozumieją jej męża. Zapytała kiedyś o to Gienka, a on odpowiedział tylko: – Kocham zwierzęta, one tym samym się odwdzięczają. Ania też marzyła o miłości, żeby ją nosił na rękach, szeptał czułe słówka do ucha i kwiatki do poduszki codziennie kładł… Ale skąpy był Gienek w czułościach, więc Ania zaczęła się choćby zastanawiać – czy on ją w ogóle chociaż trochę kocha? – Szczęść Boże, sąsiadeczko! – przez płot zaglądnął Wacek. – Gienek, dalej upiększasz studnię? I komu te twoje wzorki potrzebne? – Chcę, żeby dzieci moje na piękno patrząc, porządnie rosły. – Najpierw to by się dzieci zrobić zdało, – zaśmiał się sąsiad i puścił Ani oczko. Gienek spojrzał na żonę smutno, a Ania, zawstydzona, gwałtownie się oddaliła do domu. Na dzieci się jeszcze nie spieszyła, młoda była, ładna, chciałaby jeszcze pożyć dla siebie – a i mąż taki nijaki. A sąsiad! Jaki wysoki, barczysty! Gienek też niebrzydki, ale tamten to prawdziwy przystojniak! Kiedy przy płocie spotka – mówi tak czule, iż serce drży, nogi miękną… Ale Ania mimo to przed nim ucieka, nie poddaje się namowom. Wychodząc za mąż przysięgała być wierną żoną, rodzice nauczyli rodzinę szanować. Tylko czemu tak bardzo chce przez okno spojrzeć na sąsiada? Następnego ranka Ania wyprowadzała krowę na pastwisko i natknęła się przy furtce na Wacka: – Aniu, gołąbeczko, czemu mnie unikasz? Boisz się? Napatrzeć się na ciebie nie mogę, jak cię widzę, to aż mi w głowie się kręci… – Przyjdź do mnie na ranek. Jak twój chłop pójdzie na ryby, wpadnij do mnie. Okażę ci tyle czułości, najszczęśliwsza będziesz! Ania cała aż zapłonęła, serce jej zadrżało, ale nic nie odpowiedziała, tylko poszła dalej. – Ja będę czekał! – rzucił za nią Wacek. Cały dzień myślała o nim Ania. Bardzo by chciała miłości i czułości – Wacek taki przystojny, patrzy na nią tym rozpalonym wzrokiem… Ale nie mogła się zdecydować na taki krok. Przecież jeszcze trochę czasu do świtu, może jednak… Wieczorem Gienek napalił w bani. Sąsiada też zaprosił na parówkę. A ten chętnie, bo nie musiał sam opalać, drewna szkoda. Chłopy się kąpali, klaskali się po plecach brzozowymi witkami, wzdychali od rozkoszy. Jak się naparzyli, wyszli do przedsionka, a Ania już im postawiła dzbanek samogonu i przekąski. Przypomniała sobie jeszcze o małosolnych ogóreczkach w piwnicy. Zeszła po ogórki, ale gdy chciała wejść do chłopów, usłyszała rozmowę przez uchylone drzwi i przystanęła, przysłuchując się z bijącym sercem. – Zbyt nieśmiały jesteś, Gienek – mówił cicho Wacek. – Chodź ze mną, nie pożałujesz. Tam takie wdówki, tak rozkochane, a jakie piękne! Nie to, co twoja Ania, szara myszka. – Nie, przyjacielu – usłyszała Ania spokojny, choć stanowczy głos Gienka – nie potrzeba mi żadnej piękności, choćby nie mam ochoty myśleć o innych kobietach. Moja żona nie jest szarą myszką, jest najpiękniejsza z wszystkich kobiet na tym świecie. Nie ma takiego kwiatuszka ani jagódki, co by jej dorównały. Kiedy na nią patrzę, nie widzę słońca – tylko jej ukochane oczy i smukłą sylwetkę. Tak mnie miłość do niej przepełnia, jak wiosenne rzeki, tylko nieszczęście, iż nie umiem czułych słów mówić, nie umiem jej pokazać jak bardzo ją kocham. Wiem, iż jest jej przez to przykro, czuję, iż mam winę. Boję się ją stracić, bo bez niej nie przeżyję ani dnia, choćby oddechu bez niej nie będę mógł zaczerpnąć… Ania słuchała zamarła, serce waliło jak młot, łza spłynęła jej po policzku. Potem dumnie podniosła głowę, weszła do przedsionka i głośno rzuciła: – Idź, sąsiedzie, do twoich wdówek! My z Gienkiem mamy ważniejsze sprawy. U nas jeszcze nie ma kto na tę piękną, Gienkiem wyrzeźbioną studnię patrzeć. Przepraszam cię, mój kochany, za głupie myśli, za moją ślepotę – szczęście miałam w rękach, a nie widziałam. Chodź, za dużo czasu straciliśmy na marne… Rano, na świcie, Gienek na ryby nie poszedł.

13 godzin temu