Zima otuliła podwórko Andrzeja miękką pierzyną śniegu, ale jego wierny pies Graf, olbrzymi owczarek niemiecki, zaczął zachowywać się dziwnie. Zamiast wtulić się w dużą budę, którą Andrzej zbudował mu zeszłego lata z sercem, Graf uparcie spał na zewnątrz, wprost na śniegu. Andrzej obserwował go przez okno, czując ścisk w piersi — Graf nigdy wcześniej się tak nie zachowywał. Każdego ranka, gdy Andrzej wychodził na podwórko, Graf patrzył na niego nerwowo. Gdy tylko Andrzej zbliżał się do budy, pies stawał między nim a wejściem, warczał cicho i błagalnie patrzył w oczy, jakby mówił: „Proszę, nie wchodź tam.” To nietypowe zachowanie po latach przyjaźni nie dawało Andrzejowi spokoju — co ukrywa jego najlepszy przyjaciel? Zdeterminowany, żeby poznać prawdę, Andrzej wymyślił mały podstęp — zwabił Grafa do kuchni pachnącym stekiem. Podczas gdy zamknięty w domu pies szczekał z całych sił pod oknem, Andrzej podszedł do budy i przykucnął, żeby zajrzeć do środka. Zamarł z przerażenia, gdy jego oczy przywykły do ciemności i zobaczył coś, co dosłownie zmroziło mu krew w żyłach… …W środku, zawinięty w kocyk, leżał maleńki kotek — brudny, zziębnięty i ledwo oddychający. Oczka ledwo się otwierały, a drobne ciałko drżało z zimna. Graf znalazł go gdzieś i zamiast przegnać lub zostawić, postanowił go ochronić. Sam spał na śniegu, by nie straszyć maleństwa i pilnował wejścia, jakby w budzie była najcenniejsza skarb. Andrzej wstrzymał oddech. Ostrożnie wyciągnął malucha i przytulił do serca. W tym samym momencie Graf podbiegł, wciskając się w jego ramię — tym razem bez warczenia, czujny i gotów pomóc. — Jesteś dobrym psem, Graf… — wyszeptał Andrzej, tuląc kociątko. — Lepszym niż niejeden człowiek. Od tego dnia na podwórku mieszkało już nie dwóch, a trzech przyjaciół. A buda, zrobiona z miłością, odzyskała sens — stała się domkiem dla uratowanych dusz.

Zima przykryła podwórko Andrzeja miękkim puchem śniegu, ale jego wierny pies ogromny owczarek niemiecki o imieniu Grom zachowywał się ostatnio naprawdę dziwnie.

Zamiast chować się w wielkiej budzie, którą Andrzej własnoręcznie zbudował dla Groma latem ubiegłego roku, ten uparcie sypiał na zewnątrz, wprost na śniegu. Andrzej patrzył na to przez okno i coś mu ściskało serce Grom nigdy tak się nie zachowywał.

Co rano, kiedy Andrzej do niego wychodził, Grom patrzył na niego z napięciem. A gdy tylko Andrzej zbliżał się do budy, pies stawał przed wejściem, warczał cicho i patrzył błagalnie, jakby chciał powiedzieć: Tylko proszę cię, nie wchodź tam. To było tak nie w stylu ich długoletniej przyjaźni, iż Andrzej nie mógł przestać o tym myśleć co też Grom stara się ukryć?

W końcu wpadł na pomysł zwabił Groma do kuchni, obiecując mu porządny kawałek pachnącej karkówki. Zamknął za nim drzwi, a gdy pies szczekał i dreptał pod oknem, Andrzej podszedł po cichu do budy, usiadł przy niej i zerknął do środka. Serce mu zamarło, gdy oczy przyzwyczaiły mu się do ciemności i zobaczył w środku coś, czego się w życiu nie spodziewał

Na starym kocu leżał malutki kotek brudny, zziębnięty, ledwie łapiący oddech. Z trudem otwierał oczy, a drobne ciało trzęsło mu się z zimna. To Grom musiał go gdzieś znaleźć i, zamiast pogonić albo zostawić samego, dał mu schronienie. Wolał spać na zewnątrz, żeby nie przestraszyć malucha, i pilnował teraz wejścia, jakby w budzie krył się prawdziwy skarb.

Andrzej aż wstrzymał oddech. Ostrożnie wziął kociaka na ręce i przytulił go do siebie. W tym momencie Grom rzucił się do niego i przywarł bokiem, bez warczenia tylko gotów pomóc.

Jesteś naprawdę dobrym psem, Grom szepnął Andrzej, ściskając malca. Lepszym niż niejedna osoba.

Od tego dnia na podwórku mieszkało już nie dwóch, a trzech przyjaciół. A buda, budowana przecież z sercem, na nowo stała się prawdziwym domkiem tym razem dla uratowanych dusz.