Współlokator postawił ultimatum: — „Tak dłużej nie wytrzymam! — krzyknął, gdy mnie zobaczył. — Mam dość tego starego kota!”… więc wystawiłam go za drzwi — nie tego człowieka wybrałam…

Współlokator postawił mi ultimatum: Ja już dłużej tak nie wytrzymam! wrzasnął, ledwo mnie zobaczył. Mam dość tego starego kota!… więc wystawiłem go za drzwi nie z tym człowiekiem warto było się wiązać.

W przedpokoju zapanowała gęsta cisza. Odszedł, z trzaskiem zamykając drzwi. Jego kurtka przestała wisieć na wieszaku, w powietrzu nie unosił się już ostry zapach wody toaletowej, a na półce na buty została pusta przestrzeń tak jakby ktoś wyrwał fragment czyjegoś życia.

Wypuściłem powietrze i spuściłem wzrok. Przy moich stopach, z uszami płasko przy głowie i lekko utykającą tylną łapą, siedział Feliks. Piętnaście lat życia i sześć kilogramów bezwarunkowej lojalności.

No i co, staruszku? szepnąłem, kucając i zanurzając palce w jego już nie tak bujnym, jak kiedyś, futrze. Wygląda na to, iż znowu daliśmy radę.

Feliks odpowiedział krótkim, pewnym mrr.

Kot z przeszłością i iluzja kompromisu

Paweł pojawił się w moim życiu pół roku temu. Od razu znaleźliśmy wspólny język i zupełnie naturalnie postanowiliśmy zamieszkać razem. Feliks nie był dla niego zaskoczeniem: na randkach często opowiadałem o jego zwyczajach, a Paweł tylko się uśmiechał i kiwał głową. Lubię zwierzęta, nie mam z tym problemu, zapewniał.

A Feliks, to kot z historią. Znalazłem go przemokniętego do suchej nitki pod przystankiem, kiedy byłem jeszcze na studiach w Krakowie. Wspólnie przeszliśmy przez wszystko radości, straty, przełomowe momenty. Jest milczącym świadkiem mojego życia i powiernikiem wielu sekretów. Teraz ma piętnaście lat, przewlekłą niewydolność nerek; ścisła dieta i regularne kroplówki stały się codziennością.

Po tym, jak Paweł zamieszkał ze mną, jego sympatia do zwierząt wyparowała.

Na początku były to drobiazgi. Dlaczego on śpi ci u stóp? Przecież to niehigieniczne. Po co wydajesz tyle na weterynarza? To tylko kot, można by przecież wziąć nowego.

Starałem się łagodzić napięcia: częściej zmieniałem pościel, kupowałem droższe żwirki, aplikowałem leki Feliksowi, kiedy Pawła nie było w domu. Uspokajałem samego siebie, iż właśnie tak wyglądają kompromisy w związku.

Chwila wyboru

We wtorek trochę się spóźniłem z pracy, a Paweł przyszedł wcześniej. Gdy tylko przekroczyłem próg, poczułem intensywny zapach Domestosa i usłyszałem podniesiony głos.

Feliks zwymiotował na nowy dywan przy łóżku, który Paweł niedawno kupił. To oczywiście niezręczne, ale przecież da się posprzątać.

Paweł stał pośrodku sypialni, czerwony ze złości, wskazując palcem na trzęsącego się pod łóżkiem kota.

Ja już nie mogę! krzyknął, gdy tylko mnie zobaczył. Mam dość tego kota!

Zsunąłem z siebie płaszcz i spokojnie zacząłem mówić coś oczywistego.

To żywe stworzenie. Ma piętnaście lat. Jest chory powiedziałem, chwytając za środek czyszczący.

Mam to gdzieś! Chcę mieszkać w czystości i mieć spokój. Wybieraj: ja albo ten stary kocur. Zdecyduj do wieczora uśpij go albo oddaj komuś, bo ja się wynoszę.

Wyprostowałem się, ściskając w dłoni ścierkę. Paweł najwyraźniej oczekiwał łez i błagań, ale ja wybrałem inną drogę.

Nie musisz czekać do wieczora powiedziałem spokojnie. Walizka stoi na pawlaczu. Masz piętnaście minut.

Żartujesz? Wyrzucasz mnie przez kota? Wiesz, iż zostaniesz sam po czterdziestce z…

Czas start przerwałem mu krótko.

Pakował swoje rzeczy do walizki, rzucając mi docinki i pretensje. Milczałem z każdą jego uwagą tylko utwierdzałem się w przekonaniu, iż dobrze robię. Przez cały ten czas Feliks cicho siedział pod stołem w kuchni, ani razu się nie odezwał.

Paweł zatrzasnął walizkę i podszedł do mnie.

Zosiu, no co ty. Przesadziłem. Może pogadajmy spokojnie. Albo oddajmy kota Twojej mamie przecież ten zapach naprawdę jest okropny

Nie odparłem stanowczo. To nie zapach, Paweł. Chodzi o to, iż kazałeś mi wybierać.

Gdy usłyszałem trzask zamka w drzwiach wejściowych, poszedłem do kuchni i nalałem sobie szklankę wody. Feliks wyszedł ze swojej kryjówki, przyszedł do mnie, dotknął wilgotnym nosem mojej nogi i cichutko zamiauczał: Miau.

I wtedy zrozumiałem: prawdziwy dom to ten, gdzie można być sobą bez szantażu i warunków. Może właśnie dlatego w życiu czasem lepiej być samemu z wiernym kotem niż wśród ludzi, którzy żądają, byś zdradził serce.