Niedzielny Marsz „Zerwijmy Łańcuchy”, DLA ŁUKASZA LITEWKI — BIAŁA RÓŻA W DŁONI JAKO SYMBOL JEDNOŚCI

Niedziela, 26 kwietnia 2026 roku, miała być dniem sprzeciwu wobec krzywdy zwierząt. Ulice stolicy miały wypełnić się głosami oburzenia, transparentami i energią ludzi walczących o lepszy świat. Zamiast tego przyszła cisza — ciężka, przejmująca, pełna bólu.

Tego dnia odbył się marsz pamięci poświęcony Łukaszowi Litewce.

Zaledwie trzy dni wcześniej, 23 kwietnia, wydarzyła się tragedia, która wstrząsnęła opinią publiczną. Łukasz Litewka zginął tragicznie podczas jazdy rowerem w pobliżu Sosnowca. Według wstępnych ustaleń śledczych, 57-letni kierowca samochodu zjechał na przeciwny pas ruchu i uderzył w rowerzystę. Siła zderzenia była ogromna — rower został odrzucony na kilka metrów, a on sam upadł bezwładnie obok drogi.

Śmierć przyszła nagle, brutalnie, bez ostrzeżenia.

Kierowca twierdzi, iż nie pamięta momentu tragedii. Jak mówi, świadomość odzyskał dopiero wtedy, gdy na miejscu były już służby ratunkowe. Te słowa, zamiast przynieść odpowiedzi, tylko pogłębiają poczucie bezsilności i pytania, które dziś zadaje sobie tak wielu: jak mogło do tego dojść?

W niedzielę ludzie przyszli nie krzyczeć, ale milczeć. W dłoniach trzymali białe róże — symbol czystości, pamięci i jedności. Każdy krok marszu był wyrazem bólu, ale i wspólnoty. Wspólnoty ludzi, którzy choć często się różnią, potrafią zjednoczyć się w obliczu tragedii.

Nie było haseł skandowanych przez tłum. Były za to spojrzenia pełne łez, ciche rozmowy i obecność — najprostsza, a zarazem najważniejsza forma wsparcia. To była niedziela, w której zamiast gniewu pojawiła się refleksja. Zamiast walki — pamięć.

Marsz „Zerwijmy Łańcuchy” nabrał nowego znaczenia. Łańcuchy, które symbolicznie zrywano, przestały dotyczyć tylko zwierząt. Stały się metaforą kruchości życia, nieprzewidywalności losu i potrzeby większej uważności — na drodze, w codzienności, wobec siebie nawzajem.

Biała róża stała się znakiem czegoś więcej niż żałoby. Była cichym wołaniem o odpowiedzialność, o empatię, o świat, w którym takie tragedie nie będą się powtarzać.

Bo choć Łukasza Litewki już z nami nie ma, pamięć o nim tego dnia była żywa — w każdym kroku, w każdym geście, w każdej białej róży uniesionej ku niebu.

Fot: Franek Kieszek

• Dziękujemy, iż przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca. jeżeli chcesz być na bieżąco z informacjami, zapraszamy do naszego serwisu ponownie!
• Jeżeli podobał Ci się artykuł podziel się z innymi udostępniając go w mediach społecznościowych.
• Jesteś świadkiem wypadku lub pożaru, masz dla nas interesujący temat z Twojego miasta lub okolicy, którym warto się zająć – napisz do nas