Współlokator postawił ultimatum: — „Już dłużej tego nie zniosę! — krzyknął, gdy tylko mnie zobaczył. — Mam dosyć tego starego kota!”… więc wyrzuciłam go za drzwi — nie na tego postawiłam…

Współlokator postawił ultimatum:
Nie dam już rady tak dłużej! wrzasnął, kiedy tylko mnie zobaczył. Mam już dość tego starego kota!… i wyrzuciłem go za drzwi nie z tą osobą się związałem.

W przedpokoju zapanowała ciężka cisza. Wyszedł, zatrzaskując głośno drzwi. Na wieszaku nie wisiała już jego kurtka, ulotnił się intensywny zapach jego perfum, a na półce na buty została pusta luka, jakby wycięty kawałek czyjegoś życia.

Głęboko odetchnąłem i spuściłem wzrok. Przy moich nogach, z podkulonymi uszami i trochę ciągnąc tylną łapę, siedział Felek. Piętnaście lat życia i sześć kilogramów bezwarunkowej wierności.

No i co, staruszku szepnąłem, przykucając i zanurzając palce w jego gęstej, już nie tak błyszczącej sierści jak dawniej. Wygląda na to, iż znowu daliśmy radę.

Felek odpowiedział krótkim, zdecydowanym mrrr.

Kot z przeszłością i złudzenie kompromisu

Michał pojawił się w moim życiu pół roku temu. Bez trudu złapaliśmy wspólny język i w pewnym momencie postanowiliśmy razem zamieszkać. Felek nie był dla niego zaskoczeniem: na randkach często opowiadałem o jego zwyczajach, a Michał tylko się uśmiechał i kiwał głową. Lubię zwierzęta, zapewniał.

A Felek to kot z historią. Znalazłem go maleńkiego podczas ulewy. Przeszliśmy razem wszystko szczęśliwe chwile, straty, przełomowe momenty. Był milczącym świadkiem mojego życia, strażnikiem moich tajemnic. Dziś ma piętnaście lat, boryka się z niewydolnością nerek, trzyma ścisłą dietę, regularne kroplówki stały się naszą codziennością.

Po tym, jak Michał zamieszkał ze mną, jego miłość do zwierząt jakby wyparowała.

Na początku wydawało się to niegroźne. Czemu on śpi ci u nóg? To przecież niehigieniczne. Po co tyle pieniędzy na weterynarza? Przecież to tylko kot, można wziąć nowego.

Starałem się łagodzić sytuację: częściej zmieniałem pościel, kupowałem drogie żwirki, podawałem leki, gdy Michała nie było w domu. Ustępowałem, wmawiając sobie, iż tak wygląda praca nad relacją.

Moment wyboru

We wtorek zostałem dłużej w pracy, Michał wrócił szybciej. Gdy otworzyłem drzwi, uderzył mnie silny zapach chloru i czyjś krzyk.

Felka zemdliło na nowy dywan koło łóżka, który Michał kupił całkiem niedawno. Jasne, nieprzyjemne ale to się zdarza.

Michał stał pośrodku sypialni, czerwony ze złości, i wskazywał drżącego pod łóżkiem kota.

Nie mogę już tego znieść! krzyknął, jak tylko mnie zobaczył. Mam po dziurki w nosie tego kota!

Zdjąłem spokojnie kurtkę i rozpocząłem rozmowę, która była oczywista.

To żywe stworzenie. Ma piętnaście lat. Jest chory, powiedziałem, sięgając po środek czyszczący.

Mam to gdzieś! Chcę żyć w czystości i komforcie. Wybieraj: albo ja, albo ten stary kocur. Do wieczora się zdecyduj uśpij go albo oddaj komuś, inaczej odchodzę.

Wyprostowałem się, ściskając ścierkę w dłoniach. Michał wyraźnie oczekiwał łez i błagań, ale ja wybrałem inaczej.

Nie musisz czekać do wieczora, odpowiedziałem spokojnie. Walizka jest na pawlaczu. Masz piętnaście minut.

Naprawdę? Wyrzucasz mnie przez kota? Wiesz, iż zostaniesz sam po czterdziestce z tym…

Czas leci.

Pakował rzeczy do walizki, rzucając przy tym obelgi. Milczałem każde jego słowo tylko utwierdzało mnie w przekonaniu co do słuszności decyzji. Przez cały ten czas Felek cicho siedział pod kuchennym krzesłem, nie wydając z siebie ani dźwięku.

Zatrzasnął walizkę, podszedł do mnie.

Magdzie, serio? Przesadziłem, pogadamy na spokojnie. Może oddamy go do twojej mamy? Naprawdę, ten zapach

Nie przerwałem krótko. Nie chodzi o zapach, Michale. Chodzi o to, iż kazałeś mi wybierać.

Gdy zamek w drzwiach kliknął, poszedłem do kuchni i nalałem sobie wody. Felek wyszedł spod krzesła, podszedł do mnie, trącił nosem kostkę i powiedział krótko, treściwie: Miau.