Współlokator postawił ultimatum: — „Już dłużej tego nie zniosę!” — krzyknął, gdy tylko mnie zobaczył. — „Mam dość tego starego kota!”… więc wyrzuciłam go za drzwi — nie z tą osobą się związałam…

Wiesz co się wczoraj wydarzyło? Mój współlokator postawił mi ultimatum. Wchodzę do domu, a on od razu, prawie krzycząc: Ja już tak dłużej nie mogę! Mam dosyć tego starego kota!… No i co ja zrobiłam? Wystawiłam gościa za drzwi. Chyba nie z тими ludźmi się zadaję, co trzeba.

W korytarzu zaległa taka cisza, aż w uszach dzwoniło. Wyszedł, trzaskając drzwiami na całe mieszkanie. Jego kurtki już nie było na wieszaku, ten intensywny zapach perfum też nagle zniknął, a na półce na buty została po nim wolna przestrzeń, jakby ktoś wyciął z mojego życia kawałek czyjegoś świata.

Odetchnęłam głęboko i spuściłam wzrok. Tuż przy moich stopach, trochę z poczuciem winy i jednocześnie ciągnąc lekko tylną łapę, siedział Felek. Piętnaście lat na karku i sześć kilo bezwarunkowej lojalności.

No i jak, staruszku powiedziałam po cichu, kucając i przeczesując palcami jego już nie tak lśniącą i gęstą sierść. Wygląda na to, iż znowu daliśmy sobie radę.

Felek tylko odpowiedział krótkie, pewne miau.

Felek kot z historią i iluzja kompromisu

Olek pojawił się w moim życiu jakieś pół roku temu. gwałtownie złapaliśmy wspólny język, a potem już jakoś samo wyszło, iż zamieszkał ze mną. O Felku wiedział od początku ciągle opowiadałam mu o tym, jaki Felek jest charakterystyczny. A Olek tylko się uśmiechał i przekonywał: Lubię zwierzęta, nie martw się.

Ale Felek to nie był byle jaki kot. Znalazłam go jak był malutkim kociakiem, przemokniętym do suchej nitki przez ulewę. Przeszedł ze mną wszystko: radości, straty, wszystkie zwroty w życiu. Trochę taki niemy świadek mojego dorastania i powiernik moich sekretów. Teraz ma już piętnaście lat, przewlekłą niewydolność nerek, je na ścisłej diecie, a codzienne kroplówki to nasza nowa rzeczywistość.

Kiedy Olek się wprowadził, jego sympatia do zwierząt gdzieś się ulotniła.

Na początku niby nic wielkiego. A dlaczego on śpi u ciebie w nogach? To takie niehigieniczne. Po co tyle pieniędzy na weterynarza? To tylko kot, możesz sobie wziąć jakiegoś młodego.

Starałam się łagodzić sytuację: częściej zmieniałam pościel, kupowałam najlepsze żwirki, leki dawałam wtedy, gdy Olka nie było w domu. Przekonywałam samą siebie, iż przecież właśnie tak wyglądają kompromisy w związku.

Chwila prawdy

We wtorek zostałam dłużej w pracy, a Olek przyszedł wcześniej. Otwieram drzwi, a tu wali w nos chlor i za chwilę słyszę krzyk.

Felek zwymiotował na nowy dywan przy łóżku, który Olek nie tak dawno kupił. No tak, przykra sprawa, ale przecież nic, czego nie dałoby się ogarnąć.

Olek stał w sypialni, czerwony ze złości i wytykał palcem Felka, który trząsł się pod łóżkiem.

Ja już nie dam rady! wydarł się na mój widok. Mam dosyć tego kota!

Zdjęłam spokojnie płaszcz, zaczęłam tłumaczyć oczywistości.

Olek, to żywa istota. On ma piętnaście lat, jest chory powiedziałam, biorąc środek do czyszczenia.

Mam to gdzieś! Chcę mieszkać w czystości i wygodzie. Wybieraj: albo ja, albo ten zniszczony kocur. Do wieczora zdecydujesz oddaj go gdziekolwiek albo uśpij, bo inaczej ja się wyprowadzam.

Wyprostowałam się, zaciskając szmatkę w dłoni. Olek chyba liczył na łzy, na błagania, ale ja już byłam pewna.

Nie musisz czekać do wieczora powiedziałam cicho. Walizka jest na pawlaczu. Masz piętnaście minut.

Serio? Wyganiasz mnie przez kota? Wiesz, iż zostaniesz sama z tym futrzakiem, a masz już czterdziestkę na karku?

Czas leci.

Pakował rzeczy z takim hałasem, iż aż głowa bolała. Przerzucał przy tym pretensje na prawo i lewo, a ja już nic nie mówiłam. Każde jego słowo utwierdzało mnie w tym, iż robię dobrze. Przez cały ten czas Felek siedział cicho pod kuchennym krzesłem. choćby nie pisnął.

Olek zatrzasnął walizkę i podszedł do mnie.

Paulina, no daj spokój. Przesadziłem, źle powiedziałem… Może odwieziemy Felka do twojej mamy? Serio, ten zapach

Nie ucięłam. Tu nie chodzi o zapach, Olku. Chodzi o to, iż mnie postawiłeś pod ścianą.

Gdy zamknęły się za nim drzwi, poszłam do kuchni, nalałam sobie wody. Felek wyszedł spod krzesła, podszedł, dotknął mnie nosem w kostkę, po czym powiedział krótkie, treściwe: Miau.