Dziennik Rok po powrocie
Kiedy wyszłam na klatkę schodową wyrzucić śmieci, przez cały czas tam siedział mój Aureliusz. Rudy, wyniosły, z idealnie białą kamizelką na piersi i tym typowym leniwym, lekko kpiącym spojrzeniem. Jakby to nie on przed paroma godzinami wbiegł do kuchni i zrzucił pokrywkę z garnka. Skinęłam głową choćby nie drgnął uchem.
Wracając, zobaczyłam pusty wycieraczkę.
Nie spanikowałam od razu. Przecież mógł zejść piętro niżej i położyć się pod cudzymi drzwiami, jak kiedyś. Zawołałam go. Obeszłam kilka pięter. Sprawdziłam klatkę schodową, zajrzałam choćby na podwórko przed blokiem. Nic.
Aureliusz nigdy nie oddalał się daleko. Miał swój wyznaczony szlak: klatka, ławka pod domem, krzak z kocimiętką i powrót. Nie interesowały go samochody, gołębie czy inne koty. Był obserwatorem. A tu nagle zniknął.
Do wieczora obeszłam cały blok. Wołałam go, gwizdałam, szeleściłam opakowaniem z karmą czułam się głupio, ale nie miałam wyboru. Odpowiadała mi cisza. Starsi sąsiedzi tylko patrzyli ze współczuciem:
przez cały czas nie wrócił?
Już dzień go nie ma.
Kocury są takie samodzielne
Nie. On nie był tylko kotem. On był mój, domownik. Nie zniknął ani razu przez siedem lat.
Trzeciego dnia zaczęłam rozwieszać ogłoszenia. Na każdym zdjęcie: Aureliusz na parapecie, zwiniety w kłębek, patrzący prosto w obiektyw z tym swoim niezadowolonym wzrokiem. Telefony się pojawiały. Ktoś podpowiedział, żebym sprawdziła targ na Pradze ponoć widziano tam rudego kota. Pojechałam. Godzina w plecy. To był pies. Rdzawy, ale nie Aureliusz.
Po tygodniu dotarły do mnie plotki, iż w bloku kręciła się grupka nastolatków. Jeden pytał mieszkańców, do kogo należy ten rudy, spokojny, chyba drogi kot przy piątym piętrze.
Myślisz, iż go zabrali?
Wygląda na to odpowiedziałam i pierwszy raz łzy napłynęły mi do oczu.
Minął miesiąc. Potem drugi. Starałam się zająć głowę pracą, obowiązkami, stukałam obcasami za drzwiami i nasłuchiwałam a nuż to on. Nic.
Miskę w końcu schowałam. Legowiska się nie pozbyłam. Prałam, suszyłam, znowu układałam. Może wróci
Przyjaciółka któregoś dnia przywiozła mi kociaka. Szarego, pełnego życia, wiecznie domagającego się uwagi.
Nie możesz tak ciągle żyć w żałobie uznała.
Został. Nazwałam go Pączkiem. Był zabawny, czuły, rozbawiał mnie. Ale nie był Aureliuszem. Głaszcząc go, czułam pustkę. Nie dlatego, iż Pączek był niewłaściwy. Serce przez cały czas pamiętało tego wcześniejszego.
Minął prawie rok. Zima. Śnieg po kolana, lód na schodkach wykładał mnie co chwilę. Wróciłam do domu z zakupami, prowadząc wewnętrzną walkę z zimnem i zapomnianą herbatą. Nagle usłyszałam delikatne drapanie. Ledwo słyszalne, prawie nierzeczywiste.
Stanęłam w bezruchu. Podeszłam do drzwi. Otworzyłam.
On.
Aureliusz siedział na wycieraczce. Wychudzony, brudny, z przemarzniętymi końcówkami uszu i drżącymi łapkami. W oczach miał to samo spojrzenie, jakby pytał z wyrzutem: Gdzie się tak długo podziewałaś?
Nie uwierzyłam własnym oczom. Przysiadłam. Wyciągnęłam rękę.
Aureliusz?..
Nie miauknął. Powoli podszedł i oparł czoło o moją dłoń.
Rozpłakałam się na tej klatce, z torbą w ręce i bochenkiem chleba pod pachą. Łzy ciekły po policzkach, a on łasił się i ocierał, jakby sam niedowierzał, iż wrócił do domu.
Wpuściłam go. Ciepła woda, kąpiel, miska karmy. Jadł, jakby nigdy wcześniej nie jadł. Potem wskoczył na fotel i natychmiast zasnął zwinięty w kłębek.
Później odwiedziliśmy weterynarza. Ogon odmrożony, musieli odciąć kawałek. Kilka zębów połamanych. Ciało wycieńczone. Blizny, siniaki. Ale żył. Żył!
Widać, iż ktoś go trzymał stwierdził weterynarz. Oswojony, a taki poraniony Pewnie go ukradli. Może wyrzucili, może uciekł. Ale drogę do domu znalazł.
Sam wrócił
To rzadkie, ale się zdarza. One wiedzą, gdzie są ich bliscy. Nie zdajemy sobie sprawy, jakie są sprytne.
Od tamtej pory śpi tylko ze mną w łóżku. Legowiska nie uznaje. Na zewnątrz nie chce wychodzić. Na początku przeganiał Pączka, teraz zaakceptował. Jedzą z jednej miski, wzajemnie się myją jak bracia.
Czasem myślę a co, jeżeli wtedy nie otworzyłabym drzwi? jeżeli wróciłabym parę minut później?
Ale poczekał na mnie. Sam. Prawie rok. Słaby, chudy, ale żywy.
Teraz, choćby jeżeli wychodzę tylko na chwilę, zawsze sprawdzam czy drzwi na pewno są zamknięte? Zawsze.
Jeśli komuś z Was też się to przydarzyło podzielcie się swoją historią. To naprawdę ważne.
