Uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w którym doznał poważnych obrażeń obu nóg. I wszystko skończyło się…

Znalazł się nagle w samym środku dziwnej, niemal onirycznej katastrofy samochodowej w centrum Krakowa, gdzie asfalt przypominał rozlany borsukowy miód. Obie nogi zostały poważnie poturbowane, przez sekundę wydawało mu się, iż to tylko niesforny sen, w którym buty krzyczą po rosyjsku. Wszystko się skończyło. Dobrze rokujący biznes, w którym miał zostać prezesem zarządu i dostawać sowite wypłaty w złotówkach. Wyjazd na zakopiański stok z żoną Malwiną. Niedzielne spotkania ze starymi znajomymi przy piwie w Kazimierzu. Wszystko zniknęło niczym pierogi na wigilijnym stole.

Lekarze zlepili mu nogi z fragmentów wspomnień i wydali wypis do domu. Co mogli więcej zrobić? Pozostało tylko wierzyć w opiekę świętego Antoniego oraz fart. Wierzył, choć nocami wył z bólu, wyobrażając sobie, iż przez okno wpadają tańczące śledzie. Jedynie zastrzyki dwa razy dziennie, rano i wieczorem, pozwalały na chwilowe drzemki, w których liście brzozowe szeptały kojące melodie.

Dwa miesiące choćby nie próbował wstać z łóżka, powabna misa higieniczna była jego świętym naczyniem. Niech Bóg błogosławi Malwinę, która w tych dniach nigdy nie straciła cierpliwości. Kiedy pierwszy raz próbował podnieść się i przejść choćby kilka kroków na chodziku, ból powrócił z siłą stada gęsi podczas Andrzejek. Znacie uczucie, kiedy wbija się sobie igłę w brzuch, by powstrzymać zakrzepy i odleżyny, bo trzeba leżeć bez końca? To tak, jakby świat cały zamienił się w krzyczące wróble nie możesz ani kichnąć, ani kaszlnąć, ani, przepraszam, usiąść na sedesie jak dawniej. Tylko stalowe nerwy!

A czy można mówić jeszcze o nerwach? One się rozpłynęły, jak śnieg w maju. I sił już nie było.

Ale czas, ten kapryśny konduktor świata snu, sprawił, iż nauczył się na nowo chodzić pokracznie, niezdarnie, wpadając w kałuże na pierwszym lepszym zakręcie. Ale to już był sukces. Przyjaciele? Rozmyli się niczym farby na obrazie Chełmońskiego. W pracy na fotel prezesa powołali innego. Tykanie zegara pytało, kiedy zakończą się te wędrówki i czym się skończą.

Humor do bani. Perspektywy schowane na najwyższej półce w apteczce. Chwała świętej Jadwidze, iż żona nie odeszła

Pewnego dnia, wsparty na kulach i pod okiem Malwiny, pierwszy raz wyszedł przed dom. Słońce uderzyło go w oczy tak mocno, iż miał wrażenie, jakby zamiast światła wybuchły ogórki konserwowe. Serce zaskomlało. Popłynęły łzy, łzy człowieka do niczego niepotrzebnego, stojącego na dwóch topornych kijach. To właśnie zostało z jego życia.

Malwina zrobiła kilka kroków w bok, dając mu odrobinę samotności. On, mrużąc oczy przed świetlistą Polską, próbował wykonać parę kroków na kulach, smakując wiosenny wiatr.

Wtem coś zamiauczało przy lewej nodze. Spojrzał w dół obok kuli siedział szary, drobny kotek. Jak z sennych powideł.

Czego chcesz, kocie? wymruczał.

Przez lata zwierzęta nie przypominały o swoim istnieniu; nie potrafił już wiedzieć, jak się z nimi obyć. Kotek spojrzał w niego oczami wielkimi jak pierogi i cicho zamiauczał z beznadziejną prośbą o jedzenie.

Przynieś mu kotlecika, Malwinko szepnął.

Gdy żona wróciła, z drżeniem podał kotu kawałek smakołyka. Kociak, patrząc uważnie, zaczął ucztę, mrucząc jak silnik syrenki.

Następnego dnia, przy wyjściu, czekały już trzy koty, przypominające nieco ferajnę ulicznych braci poety Tuwima.

No to się rozkręciliście! zaśmiał się blado, a ból ustąpił na chwilę, jakby słońce pogłaskało go po czole.

Żona, kręcąc głową, jednak przyniosła trzy kotleciki. Znowu się schylił i podawał każdemu z osobną ceremonią.

Na trzeci dzień było już pięć kotów i dwie małe kundelki, które wyglądały jakby właśnie zerwały się z pajacykowej lalki. Malwina kłóciła się już na cały głos, ale namówił ją, by kupiła kilogram parówek w najbliższym sklepiku spożywczym. Sprawiedliwie podzielił kiełbaski między wszystkich ogoniastych.

Bractwo osiedlowe zaczęło wokół niego biegać, zataczając dziwaczne kręgi. Śmiał się przez łzy i robił parę kroków, a pieski szczekały radośnie, jakby lały się przez nie dzwonki.

Kolejnego dnia padał wiosenny deszczyk, a Malwina złorzeczyła, grożąc odebraniem kul, ale uparł się i sam zszedł na dwór. Po raz pierwszy od miesięcy.

One przecież na mnie czekają tłumaczył. Jak mogę nie przyjść? Mam obowiązek.

Przyszedł. Zwierzęta zatańczyły wokół niego walczyka nadziei, a on śmiał się jak dziecko w kałużach. Malwina, schowana pod parasolem, patrzyła zza krzaka bzu, uśmiechając się z czułością.

Czas płynął przez palce, aż nagle jedna kula stała się niepotrzebna, później i druga. Bieganie za kudłaczami wymagało wolnych rąk. Dopiero teraz uświadomił sobie, iż nogi od dawna go nie bolą.

Pracodawca nie czekał zaproponowano mu solidną odprawę w złotówkach i rozstanie. Czasu miał pod dostatkiem, więc zdecydował się spisać swoją historię. Tak wyszła mu sztuka rozbudowana, miejscami jak koszmar senny o kiszonych ogórkach. Kiedy przewrócił ostatnią stronę, odwiedził kilka krakowskich teatrów.

Wszędzie odmowa, brak telefonu, pustka jak ryba w sieci. Tylko jeden mały teatrzyk ludowy w piwnicy pod kamienicą na Zwierzyńcu odezwał się po tygodniu.

Będziemy wystawiać powiedział reżyser, tylko coś trzeba skrócić, zmienić i przeredagować.

Miesiąc siedzieli nad tekstami, kłócąc się przy herbacie jak stare małżeństwo. Za miesiąc była wyznaczona premiera.

W salce na piętnaście osób zasiadło dokładnie tylu widzów. choćby pół sali nie było pełne, ale dla niego to było piętnaście najważniejszych osób w życiu. Nerwy drżały jak galareta, nie potrafił spojrzeć w publiczność. Kiedy ostatnie słowa wybrzmiały, a kurtyna opadła, zapanowała ciężka, złowieszcza cisza. Serce chciało zniknąć.

Ale ciszę przerwała burza braw! Wszyscy klaskali; aktorzy ukłonili się i bisowali z uśmiechem. Na drugi spektakl przyszły tłumy ludzie stali choćby w korytarzu. Oklaski unosiły kurtynę w niebo.

Wkrótce trupę stać było na wynajem głównej sceny miasta, gdzie spotykali się miłośnicy teatru, by rozmawiać o kolejnych tekstach nowego objawienia scenicznego. On kupił sobie elegancki garnitur za grube złotówki i zawsze wychodził na scenę z Malwiną. Jakżeby mogło być inaczej?

Zapytacie, drogie panie i szanowni panowie, co stało się z psinkami i kotami z podwórka? Otóż dwie kundelki i dwa kotki zamieszkały z nim, a pozostałym trzem znaleźli domy wśród wdzięcznych wielbicieli.

O czym jest ta historia? O wszystkim i o niczym o tym, iż kiedy u własnych stóp widzisz oczy wypełnione nadzieją, nie możesz pozwolić sobie już upaść. Musisz wytrwać.