Uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w którym ciężko uszkodził obie nogi. A wszystko skończyło się…

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć pewną historię, która naprawdę zmieniła moje spojrzenie na wiele spraw.

Janusz miał świetnie zapowiadającą się przyszłość dobry biznes, gdzie czekało go stanowisko dyrektora generalnego i solidna pensja w złotówkach. Z żoną, Klaudią, planowali wyjazd w Tatry na narty. W każdy weekend spotykali się z paczką przyjaciół. I nagle… wszystko się urwało.

Wypadek samochodowy na jednej z mazowieckich szos przekreślił plany. Nogi roztrzaskane na kawałki, lekarze w szpitalu na Lindleya w Warszawie pozszywali, jak mogli, i wypisali go do domu. Co mogli więcej? Zostawało modlić się i ufać losowi. On się modlił, ale po nocach darł się z bólu. Tylko zastrzyki dwa razy dziennie trochę go usypiały.

Przez kilka miesięcy nie ruszał się z łóżka, korzystając z basenu higienicznego. Dobrze, iż miał przy sobie Klaudię ona robiła wszystko. Gdy po długim czasie zaczął próbować wstawać z chodzikiem, ból wrócił z jeszcze większą siłą.

Wiesz, jakie to uczucie codziennie wbijać sobie w brzuch zastrzyki na krzepliwość? Nie możesz kichnąć, zakaszleć, a co dopiero normalnie pójść do łazienki Tutaj to się przydają stalowe nerwy, których już nie miał. Energia na znoszenie tego wyparowała.

Czas mijał, jakoś na nowo uczył się chodzić niezdarnie, potykając się co chwila, ale mimo wszystko to był postęp.

Przyjaciele się rozpłynęli. Skończyły się telefony, nikt nie pytał, co u niego. W pracy bez słowa wstawili na jego miejsce nowego prezesa. Ile jeszcze będzie trwało to jego cierpienie? Tego nie wiedział.

Sam rozumiesz, nastoje były fatalne, widoki na przyszłość raczej marne. Na szczęście Klaudia go nie zostawiła

Pamiętam, jak wyszedł pierwszy raz o kulach na zewnątrz, przy asekuracji żony. Słońce aż go oślepiło. Stanął, złapał oddech i łzy same popłynęły stał się niepotrzebnym nikomu kaleką na kulach. Całe jego przed zniknęło.

Klaudia odsunęła się na bok, żeby dać mu chwilę samotności, a Janusz próbował przejść kilka kroków, tak trochę na złość sobie i światu.

I nagle tuż przy lewej kuli pojawił się malutki, bury kotek i zaczął żałośnie miauczeć. Janusz, kompletnie nieprzyzwyczajony do zwierzaków, spytał tylko:
– Czego chcesz, maluszku?
A kotek patrzył mu prosto w oczy, jakby prosząc o coś do zjedzenia.
– Klaudia, przynieś mu proszę mielonego poprosił.
Żona przyniosła, Janusz pochylił się ostrożnie i podał kotu kawałek. Kotek zerknął na niego uważnie i zabrał się do jedzenia.

Następnego dnia, gdy wyszedł na podwórko, czekały już trzy koty. Siedziały jak na ustawce, jakby wiedziały, iż coś dostaną.
– No, nieźle! uśmiechnął się Janusz.
Ból jakby na sekundę się wycofał. Klaudia marudziła, ale przyniosła trzy porcje mielonych, a Janusz każdemu podał kawałek.

Kolejnego dnia czekało już pięć kotów i dwie małe bichonki, które ktoś z sąsiadów musiał niedawno wyrzucić. Klaudia głośno protestowała, ale Janusz ją przekonał, by kupiła w okolicznym sklepie kilogram parówek. Wszystko uczciwie podzielił i już miał tabun rozbrykanych ogonów wokół siebie.

I wiesz co jest najśmieszniejsze? Te zwierzaki kręcąc się, zaczęły go jakby ciągnąć do zabawy a Janusz, choć trochę się wkurzał, śmiał się i przełamywał własną niemoc, robiąc coraz więcej kroków.

Następnego dnia padało, żona straszyła go, iż zabierze mu kule i nie pozwoli wychodzić na mokre, ale on uparł się i pierwszy raz zszedł sam na dwór po schodach. Mówił:
– Oni na mnie czekają. Nie mogę ich zawieść!

Na podwórzu koty i psiaki jak w cyrku biegały wokół, Janusz się śmiał, a ten lekki deszcz pierwszy ciepły deszcz wiosny jakby zmywał wszystko, całe nieszczęście. Z parasolką stała z boku Klaudia, patrzyła na niego i na tych jego świrów-ogonków i uśmiechała się.

Z czasem kule stały się zbędne najpierw jedna, potem druga poszła w kąt. No bo jak tu się bawić ze zwierzakami i ganiać za nimi, ciągnąc jeszcze kule? Nagle Janusz się zorientował, iż już dawno nie bolą go nogi.

W pracy już na niego nie czekano. Tam wymiana po staremu, niepotrzebny im kulawy. Dostał spory odprawę, odszedł. I wtedy, mając masę wolnego czasu, postanowił opisać całą swoją przygodę.

Siadł i napisał sztukę teatralną, dość długą, szczerze przyznam. Rozesłał do kilku teatrów w Warszawie i cisza. Jeden tylko teatr amatorski, w piwnicy niedaleko Placu Zbawiciela, zaprosił go na rozmowę.

Po tygodniu odezwał się reżyser, Karol i mówi:
– Zrobimy to! Ale trzeba trochę skrócić i popracować nad tekstem.

Miesiąc się kłócili jak kot z psem przy redagowaniu, czasem mieli czerwone twarze jak buraki, ale jakoś dobrnęli do końca. Premiera sala na 15 miejsc, ledwo pół sali zapełnione. Ale dla Janusza to była najważniejsza piętnastka w życiu.

Trema zżerała go do kości, bał się spojrzeć na widownię. Kiedy wybrzmiały ostatnie słowa i zapadła cisza, myślał, iż to katastrofa, klapa na całej linii. A to była tylko chwila… i rozległy się oklaski! Sala wybuchła zachwytem.

Drugie przedstawienie pełna sala, widzowie stali, siedzieli gdzie się dało, choćby w korytarzu. Owacje takie, iż stary kotarowy ledwo zdołał utrzymać kurtynę, żeby nie spadła.

Potem zespół przeniósł się do większego teatru w centrum miasta, ludzie przychodzili oglądać każdą jego kolejną sztukę.

A Janusz, dumny, kupił sobie garnitur z prawdziwej wełny za sporą sumkę i na każdą premierę wychodził na scenę z Klaudią bo jakżeby inaczej?

I pewnie pytasz, co z kotami i pieskami z podwórka? Dwie psiny i dwa koty przygarnęli do siebie, a pozostałymi zaopiekowali się widzowie, zakochani w jego historii.

O czym jest ta cała opowieść? Może o tym, jak życie lubi zaskoczyć, i iż czasem, kiedy patrzysz pod nogi i widzisz tam oczy pełne nadziei, nie możesz już się przewrócić. Musisz się podnieść bo ktoś na ciebie czeka.