Serce kota dudniło ciężko w piersi, myśli rozbiegały się, a dusza bolała. Co mogło się wydarzyć, iż …

Serce kota cicho biło w piersi, myśli mu się rozbiegały, dusza bolała. Co mogło się wydarzyć, iż jego pani oddała go obcym ludziom, dlaczego go zostawiła?

Kiedy na parapetówkę Zofii podarowano jej zupełnie czarnego kota brytyjskiego, przez kilka minut stała jak wryta…

Skromne, jednopokojowe mieszkanie w bloku na warszawskiej Pradze, które ledwo udało jej się kupić, było jeszcze puste, nie urządzone. Problemów miała tyle, iż ledwo się ogarniała.

I nagle kociak. Otrząsnęła się z szoku, spojrzała mu prosto w bursztynowe oczy, westchnęła, uśmiechnęła się i zapytała osobę, która go przyniosła:

To kot czy kotka?

Kot!

Dobrze, kot. To będziesz Mruczkiem zwróciła się do malucha.

Ten rozchylił pyszczek i posłusznie zapiszczał Miau…
*****
Okazało się, iż brytyjczyki to naprawdę sympatyczne stworzenia. Już trzeci rok Zofia i Mruczek żyli razem, wszędzie się zgadzali, a do tego odkryła, iż Mruczek ma delikatną duszę i ogromne serce.

Witał ją radośnie po pracy, ogrzewał nocą, oglądał z nią filmy, tuląc się z boku, zawsze plątał się pod nogami podczas sprzątania.

Życie z kotem nabrało koloru. Miło, gdy ktoś na ciebie czeka, z kim możesz się i pośmiać, i posmucić. Najlepiej kiedy rozumie cię bez słów.

Niby wszystko było dobrze, ale…

Ostatnio Zofia zaczęła czuć kłucie z prawej strony. Najpierw myślała, iż źle spała i naciągnęła mięśień, potem zrzuciła winę na tłuste jedzenie. Kiedy ból się nasilił poszła do lekarza.

Diagnoza ją załamała, spędziła cały wieczór zapłakana z głową w poduszce. Mruczek, wyczuwając jej smutek, przytulił się i próbował ją pocieszać swoim aksamitnym mruczeniem.

Zasnęła niepostrzeżenie przy dźwięku jego mruczenia. Rano, pogodziwszy się z losem, postanowiła nikomu z rodziny nie mówić o chorobie, żeby uniknąć litościwych spojrzeń i nieporadnej pomocy.

W środku jednak miała iskierkę nadziei, iż może lekarzom uda się ją wyleczyć. Zaproponowali jej leczenie, które mogło poprawić sytuację.

Trzeba było rozstrzygnąć, co z kotem. Pogodzona z tym, iż wszystko może skończyć się tragicznie, chciała znaleźć Mruczkowi nowy, dobry dom.

Dała ogłoszenie w internecie, iż odda rasowego kota w dobre ręce.

Pierwszy, kto zadzwonił, zapytał o powód rozstania ze zwierzakiem. Zofia, nie wiedząc czemu, powiedziała, iż jest w ciąży i ma alergię na kocią sierść.

Po trzech dniach Mruczek w transporterze, z całym swoim dobytkiem, wyruszył do nowych właścicieli, a Zofia trafiła do szpitala

Dwa dni później zadzwoniła do nowych właścicieli, pytając o Mruczka. Po setnym przepraszaniu usłyszała, iż kot uciekł pierwszego wieczoru i nie mogą go znaleźć.

Pierwszym jej odruchem było wyrwać się ze szpitala i ruszyć na poszukiwania. choćby poprosiła pielęgniarkę o wypis, ale została surowo pouczona i odesłana do łóżka.

Jej współlokatorka, widząc jak się miota, zapytała co się stało. Zofia opowiedziała jej wszystko, zalewając się łzami.

Poczekaj z lamentem, dziecko mówiła jej drobna starsza pani jutro przyjeżdża lekarz ze stolicy. Mi też postawili kiepską diagnozę, syn z Katowic się przejął, chciał mnie przenieść do innej kliniki, ale odmówiłam.

Nie wiem już, jak to załatwił, ale przekonał lekarza. Poproszę go, żeby ciebie też zobaczył, może nie wszystko stracone tłumaczyła Zofii, głaszcząc ją po ramieniu.
****
Wyszedłszy z transportera, Mruczek zorientował się, iż jest w obcym mieszkaniu. Ktoś nieznany wyciągnął do niego rękę…

Mruczka puściły nerwy, pacnął łapą i uciekł w ciemny kąt.

Dawid, zostaw go na razie, niech się oswoi dotarł do niego łagodny kobiecy głos ale to nie była jego pani.

Serce kota cicho biło z tęsknoty, oczy gorączkowo przeszukiwały pokój. Dostrzegł otwarte okno wystrzał czerni i już był na zewnątrz!

Na szczęście to był tylko drugi piętro, a pod nim zadbane podwórko. Od tego momentu Mruczek rozpoczął tułaczkę do domu…
*****
Lekarz z Warszawy okazał się sympatyczną panią, lekko po czterdziestce, przedstawiła się jako Maria Pawłowska. Dokładnie przejrzała dokumentację, poprosiła Zofię na kozetkę, badała i wypytywała o ból. Potem jeszcze raz rzuciła okiem na wyniki, zleciła badania na aparaturze.

Zofia nie oczekiwała już niczego dobrego. Wróciła do łóżka i położyła się.

Co powiedzieli? zapytała sąsiadka z łóżka obok.

Póki co nic, mają jeszcze tu zajrzeć.

Rozumiem. U mnie niestety potwierdzili najgorsze wyznała smutno starsza pani.

Bardzo mi przykro i dziękuję za wszystko odpowiedziała Zofia, nie wiedząc, jak pocieszać kogoś, kto wie, iż nie zostało mu wiele czasu.

Po pół godzinie do sali weszła Maria Pawłowska z zespołem.

Zosiu, mam dla ciebie bardzo dobre wieści. Choroba jest do wyleczenia, już wypisałam terapię, poleżysz dwa tygodnie, wyleczysz się i wyjdziesz zdrowa! powiedziała z uśmiechem.

Kiedy lekarze wyszli, starsza pani dodała:

Cudownie! Miło jest zrobić ostatnią dobrą rzecz przed odejściem. Bądź szczęśliwa, dziecko.
*****
Mruczek nie miał planu, szedł na kocią intuicję. Droga przez miejskie zarośla pełna była niebezpieczeństw i komicznych zdarzeń.

Nie znając ulic stolicy, był na jeden dzień nieufnym drapieżnikiem z ostrymi instynktami.

Omijając ruchliwe arterie, Mruczek mknął sprintem tuż nad ziemią (albo tak mu się wydawało), raz na drzewo, raz pod siatkę, byle dalej od psów zawsze w stronę domu…

W jednym z cichych podwórek spotkał się pyszczek w pyszczek z miejscowym kocurem.

Ten od razu rozpoznał w Mruczku obcego, zawył i rzucił się na niego. Mruczek zmienił się ze statecznego arystokraty w rozjuszonego ulicznego twardziela nie odpuścił.

Starcie trwało krótko. Miejscowy koci capo uciekł w krzaki, zostawiając na pamiątkę lekko podarte ucho.

Bo tak to jest z kotami. Tamten chciał pochwalić się, kto rządzi, a Mruczek wracał do domu i nic go nie powstrzyma.

Wyprawa trwała dalej. Mruczek, pamiętając o dalekich przodkach, spał na drzewach, wybierając wygodne rozgałęzienia.

Oj, wstyd mówić, ale Mruczek nauczył się jeść ze śmietnika i podkradać jedzenie kotom dokarmianym przez miłych mieszkańców.

Raz wpadł na bandę podwórkowych psów. Wygonili go na chybotliwe drzewko i próbowali dosięgnąć, skacząc i trzęsąc pniem.

Ludzie z podwórka pogonili psy. Jedna z kobiet skusiła Mruczka kabanosem.

Głód i strach sprawiły, iż zszedł do niej, choćby pozwolił się pogłaskać i wziąć na ręce. Jednak…

Po nocy w cieple, gdy odpoczął i najadł się do syta, przypomniał sobie, dokąd zmierza. Wyskoczył za kobietą w klatkę, przecisnął się przez drzwi, które akurat ktoś otwierał, i ruszył dalej do domu…
*****
Po wyjściu ze szpitala Zofia wróciła do siebie. W głowie brzmiały jej słowa tamtej pani, która życzyła jej szczęścia. Była szalenie szczęśliwa, iż diagnoza się nie potwierdziła.

Ale serce bolało za Mruczka. Nie chciała wierzyć, iż już nigdy nie przywita ją w domu.

Ledwo przekroczyła próg, zadzwoniła do ludzi, którzy zabrali kota i poprosiła o dokładny adres. Gdy tam dotarła, dowiedziała się, jak Mruczek uciekł. Postanowiła iść szukać go krok po kroku.

Mówili jej, iż to nierealne, iż minęły już dwa tygodnie, iż domowy kot nie przetrwa na ulicy, ale ona nie dawała za wygraną.

Chodziła pieszo, zaglądała na każde podwórko, do parków, przy garażach. Próbowała myśleć jak kot, który nigdy nie widział miasta. Wołała Mruczka, zaglądała w ciemne piwniczne okienka.

Niedaleko domu uzmysłowiła sobie, iż kociej nici nie ma. Trudno uwierzyć, by kot, który nie zna miasta, przeszedł taki kawał drogi, który dla niej zajął dwie godziny z przystankami.

Weszła na swoje osiedle ze łzami w oczach. Smutek ją dławił. Przez mgłę widać było, jak po chodniku z drugiej strony wolno nadchodził czarny kot.

Jakiś czarny kot przemknęło jej w głowie. Zatrzymała się, przypatrując i poznała. Wybiegła na spotkanie wołając: Mruczek!

A kot nie podbiegł nie miał sił. Usiadł, przymrużył oczy ze szczęścia i z cichym Doszedłem! powitał Zofię.