— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem Nikita miał czternaście…

Nie mogłem go zostawić, mamo wyszeptałem. Rozumiesz? Po prostu nie mogłem.

Miałem czternaście lat, a cały świat zdawał się być przeciwko mnie. A może po prostu nikt nie chciał mnie zrozumieć.

Znowu ten łobuz! mamrotała ciotka Klara z trzeciego piętra, gwałtownie przechodząc na drugą stronę podwórka. Wychowuje go tylko matka, to są efekty!

Szłałem dalej, ręce miałem schowane głęboko w kieszeniach podartych dżinsów, udając, iż nie słyszę. Ale słyszałem doskonale.

Mama znowu była w pracy do późna. Na stole w kuchni czekała kartka: Kotlety są w lodówce, podgrzej sobie. I cisza. Zawsze cisza.

Właśnie wracałem ze szkoły, gdzie nauczyciele kolejny raz przeprowadzali rozmowę o moim zachowaniu. Jakbym nie wiedział, iż jestem problemem. Wiedziałem. Ale co z tego?

Ej, chłopcze! zawołał sąsiad, pan Witek z pierwszego piętra. Widziałeś tego kulawego psa? Trzeba go przegonić.

Zatrzymałem się i spojrzałem w tamtym kierunku.

Przy śmietniku rzeczywiście leżał pies. Nie szczeniak, dorosły rudy z białymi łatami. Leżał bez ruchu, a jego oczy śledziły ludzi mądre oczy, pełne smutku.

Niech go ktoś przegoni! przytaknęła ciotka Klara. Chory pewnie!

Podszedłem bliżej. Pies nie ruszył się, tylko słabo machnął ogonem. Na tylnej łapie miał rozdartą ranę, zaschniętą od krwi.

Po co stoisz? rzucił gniewnie pan Witek. Weź kijek, przegonisz!

I wtedy coś we mnie pękło.

Tylko spróbujcie go dotknąć! wypaliłem ostro, stając między nimi a psem. Nikomu nic złego nie robi!

O proszę, zdziwił się pan Witek. Obrońca się znalazł.

I będę go bronił! przykucnąłem, wyciągając ostrożnie rękę. Pies obwąchał moje palce, po czym cicho polizał dłoń.

Coś ciepłego rozlało się w mojej piersi. Ktoś pierwszy raz od dawna potraktował mnie po ludzku.

Chodź ze mną szepnąłem do psa. Chodź.

W domu urządziłem Rudemu legowisko ze starych kurtek w kącie mojego pokoju. Mama była w pracy do wieczora nikt nie będzie krzyczał ani wyrzucał zarazy.

Rana wyglądała źle. Usiadłem do laptopa, szukałem porad, jak udzielić pomocy zwierzęciu. Czytałem, marszcząc brwi przy medycznych terminach, ale starałem się zapamiętać wszystko.

Trzeba przemyć wodą utlenioną mruczałem, grzebiąc w apteczce. Potem jodem wokół. Ostrożnie, żeby nie bolało.

Rudy leżał spokojnie, ufnie podając zranioną łapę. Patrzył na mnie tak wdzięcznie, jak nikt na mnie nie patrzył od dawna.

Jak się do ciebie mówi? delikatnie bandażowałem łapę. Rudy Chyba tak można cię nazwać?

Pies poszczekał cicho, jakby się zgadzał.

Wieczorem przyszła mama. Przygotowałem się na awanturę, ale ona tylko obejrzała Rudego, sprawdziła bandaż i spytała cicho:

Sam robiłeś opatrunek?

Sam. W internecie znalazłem.

A czym go nakarmisz?

Coś wymyślę.

Mama długo patrzyła na mnie, potem na psa, który ufnie lizał jej rękę.

Jutro pojedziemy do weterynarza zdecydowała. Sprawdzimy tę łapę. I imię już ma?

Rudy odpowiedziałem z uśmiechem.

Pierwszy raz od miesięcy między nami nie było ściany niezrozumienia.

Rano wstałem godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy próbował się podnieść, popiskiwał z bólu.

Leż, spokojnie uspokajałem go. Zaraz dam ci wodę i coś do jedzenia.

W domu nie było karmy dla psa, więc oddałem ostatniego kotleta, rozmoczyłem chleb w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale delikatnie, wylizując każdą okruszynkę.

W szkole, pierwszy raz od dawna, nie pyskowałem nauczycielom. Myślałem tylko o Rudym czy nie cierpi, czy nie jest samotny?

Dziś jakiś inny jesteś zdziwiła się wychowawczyni, pani Barbara.

Wzruszyłem ramionami. Nie mówiłem nic wyśmialiby mnie.

Po szkole pędziłem do domu, nie patrząc na niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudy powitał mnie radosnym piskiem już potrafił stać na trzech łapach.

Chcesz wyjść na spacer? zrobiłem smycz z sznurka. Musisz uważać na łapę.

Na podwórku działo się coś niezwykłego. Ciotka Klara, widząc nas, o mało się nie zadławiła pestkami słonecznika:

Przecież on go zabrał do domu! Michał! Oszalałeś?!

A co takiego? spokojnie odpowiedziałem. Leczę go. Niedługo wyzdrowieje.

Leczy?! przybliżyła się sąsiadka. A skąd masz pieniądze na leki? Kradniesz matce?

Zacisnąłem pięści, ale się pohamowałem. Rudy przytulił się do mojej nogi jakby czuł napięcie.

Nie kradnę. Wydaję swoje. Oszczędzałem ze śniadań powiedziałem cicho.

Pan Witek pokręcił głową:

Synku, wiesz, iż wziąłeś odpowiedzialność za żywą istotę? To nie zabawka. Musisz go karmić, leczyć, wychodzić z nim.

Każdy dzień zaczynałem teraz od spaceru. Rudy gwałtownie wracał do zdrowia, prawie już biegał, choć jeszcze lekko utykał. Uczyłem go komend wytrwale, godzinami.

Siad! Brawo! Daj łapę! Właśnie tak!

Sąsiedzi patrzyli z daleka. Jedni kręcili głowami, inni się uśmiechali. Ja nie widziałem niczego poza oddanymi oczami Rudego.

Zmieniłem się. Powoli, stopniowo. Przestałem być opryskliwy, sprzątałem w domu, choćby oceny się poprawiły. Pojawił się cel. I to był dopiero początek.

Po trzech tygodniach wydarzyło się coś, czego najbardziej się bałem.

Wracałem z Rudym z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wybiegła wataha podwórkowych psów. Pięć albo sześć zdziczałych, głodnych, błyszczących ślepiami w ciemności. Lider, potężny czarny pies, wyszczekiwał i ruszył naprzód.

Rudy instynktownie schował się za mną. Łapa wciąż bolała, nie mógł biegać szybko. A tamte psy wyczuły słabość.

Precz! krzyknąłem, wymachując prowizoryczną smyczą. Odejdźcie!

Ale wataha nie odpuszczała. Okrążała nas coraz ciaśniej. Czarny lider warczał, szykował się do ataku.

Michał! usłyszałem kobiecy krzyk z góry. Uciekaj! Zostaw psa i uciekaj!

To była ciotka Klara, która wychyliła się z okna. Za nią pojawiło się jeszcze kilkoro sąsiadów.

Nie bądź bohaterem! krzyczał pan Witek. On i tak nie ucieknie, kuleje!

Spojrzałem na Rudego. Trząsł się, ale nie uciekał. Przytulił się do mojej nogi, gotowy dzielić mój los.

Czarny rzucił się pierwszy. Instynktownie zasłoniłem się rękami, zęby wbiły się w ramię, kurtka się rozdarła.

A Rudy, mimo chorej łapy i strachu skoczył na lidera. Wbił zęby w jego nogę, wisiąc całym ciałem.

Rozpoczęła się bójka. Odpierałem kolejne ataki nogami, rękami, próbowałem chronić Rudego przed psimi kłami. Dostawałem gryzienia, zadrapania, ale nie cofałem się ani o krok.

Matko Boska, co się dzieje! lamentowała ciotka Klara. Witek, zrób coś!

Pan Witek zbiegł po schodach, łapiąc pierwszy lepszy kij czy rurę.

Trzymaj się, chłopcze! krzyczał. Zaraz pomogę!

Padłem już pod ich naporem, gdy usłyszałem znajomy głos:

Won stąd!

To była mama. Wypadła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Wataha odskoczyła, warcząc.

Witek, pomóż! wołała.

Pan Witek podbiegł z kijem, kilku sąsiadów przybiegło z górnych pięter. Dzicy wystraszyli się przewagi, uciekli.

Leżałem na asfalcie, tuląc Rudego. Obaj byliśmy zakrwawieni, obaj drżeli z wysiłku. Ale żyliśmy. Byliśmy cali.

Synku mama przykucnęła, ostrożnie oglądała moje rany. Przestraszyłeś mnie tak bardzo.

Nie mogłem go zostawić, mamo wyszeptałem. Rozumiesz? Nie mogłem.

Rozumiem odpowiedziała cicho.

Ciotka Klara zeszła na dół i patrzyła na mnie dziwnie jakby widziała mnie pierwszy raz.

Chłopcze powiedziała z zakłopotaniem. Mogłeś zginąć… przez psa.

Nie przez psa wtrącił pan Witek niespodziewanie. To był jego przyjaciel. Rozumiesz różnicę, Klaro?

Sąsiadka tylko kiwnęła głową. Po jej policzkach popłynęły łzy.

Wracajcie do domu powiedziała mama. Trzeba opatrzyć rany. I Rudego też.

Z trudem się podniosłem, wziąłem psa na ręce. Rudy popiskiwał, ale jego ogon poruszał się lekko cieszył się, iż jestem przy nim.

Zaczekajcie zatrzymał nas pan Witek. Jutro jedziecie do weterynarza?

Jedziemy.

Podwiozę was. I za leczenie zapłacę pies okazał się bohaterem.

Spojrzałem na niego zdziwiony.

Dziękuję, panie Witku. Ale poradzę sobie.

Nie kłóć się. Oddasz, jak zarobisz. A na razie klepnął mnie w ramię. Jesteśmy z ciebie dumni, prawda?

Sąsiedzi milcząco kiwali głowami.

Minął miesiąc. Zwyczajny październikowy wieczór. Wracałem z lecznicy, gdzie pomagałem wolontariuszom w weekendy. Rudy biegał obok mnie łapa się zagoiła, niemal przestał kuleć.

Michał! zawołała ciotka Klara. Poczekaj!

Zatrzymałem się, gotowy na kolejną reprymendę. Tymczasem sąsiadka wyciągnęła torbę z karmą.

To dla Rudego powiedziała niepewnie. Dobra karma, droga. Tak o niego dbasz.

Dziękuję, ciociu Klaro odparłem szczerze. Ale mam karmę. Dorabiam teraz w klinice, pani Anna płaci.

Przyda się na przyszłość.

W domu mama szykowała kolację. Uśmiechnęła się na mój widok:

Jak tam w lecznicy? Pani Anna zadowolona?

Mówi, iż mam dobre ręce. I cierpliwość. Głaskałem Rudego po głowie. Może zostanę weterynarzem. Poważnie myślę.

A nauka?

Dobrze. choćby fizyk pan Piotrowski chwalił. Mówi, iż jestem uważniejszy.

Mama przytaknęła. Przez ten miesiąc zmieniłem się nie do poznania. Przestałem pyskować, pomagałem w domu, choćby sąsiadów witałem. Najważniejsze, iż pojawił się cel. Marzenie.

Wiesz powiedziała jutro przyjdzie Witek. Ma propozycję nowej pracy dla ciebie. Jego znajomy ma hodowlę, szuka pomocnika.

Rozpromieniłem się:

Naprawdę? A Rudy może ze mną iść?

Myślę, iż tak. To już prawie pies służbowy.

Wieczorem siedzieliśmy z Rudym na ławce przed blokiem. Trenowałem nową komendę stróżuj. Pies wykonywał ćwiczenia, spoglądając na mnie z oddaniem.

Pan Witek usiadł obok.

Jutro naprawdę do hodowli jedziesz?

Jadę. Z Rudym.

To kładź się spać wcześniej. Będzie ciężki dzień.

Kiedy pan Witek odszedł, posiedzieliśmy jeszcze chwilę. Rudy położył pysk na moich kolanach, westchnął z zadowoleniem.

Odnalazłem go. Odnalazłem przyjaciela. I już nigdy nie będziemy sami.