1 tydzień temu
Jak sadzić śnieżyczki i szafirki, aby dobrze rosły przez kolejne sezony? Miejsce pod drzewami liściastymi może nadawać się do tego bardzo dobrze. Zanim wiosną korony pokryją się liśćmi, do ziemi dociera tam dużo światła. Ważne są jednak odpowiednie stanowisko, głębokość sadzenia cebulek i późniejsza pielęgnacja.
REKLAMA
Zobacz wideo Przesadzajcie, a urośniecie! Oto, jak powinno się przesadzać rośliny doniczkowe!
Naturalizacja śnieżyczek i szafirków pozwala stworzyć kwiatowy dywan. Cebulki zostają w ziemi na lata
Naturalizacja cebulek polega na pozostawieniu roślin w jednym miejscu, aby mogły samodzielnie się rozmnażać. Nie wykopuje się ich każdego roku po zakończeniu sezonu. Z czasem pojawiają się cebulki przybyszowe, czyli małe cebulki wyrastające przy cebuli matecznej, a nowe okazy mogą wyrastać także z nasion. Po kilku sezonach niewielka grupa śnieżyczek lub szafirków może zmienić się w gęste, nieregularne skupisko przypominające naturalną kwietną polanę.
Do takiej uprawy nadają się śnieżyczka przebiśnieg i szafirek armeński. Pierwszy gatunek zakwita zwykle w lutym i marcu, natomiast drugi zwykle w kwietniu. Dzięki temu posadzone w pobliżu mogą kolejno zdobić ten sam fragment ogrodu. Śnieżyczki wyrastające z nasion rozwijają się jednak powoli, ponieważ siewki zakwitają dopiero po około czterech latach.
Śnieżyczki i szafirki dobrze rosną pod drzewami. Nie każde stanowisko będzie jednak odpowiednie
Dobrym miejscem do sadzenia śnieżyczek i szafirków są okolice drzew oraz krzewów zrzucających liście na zimę, na przykład drzew owocowych rosnących w sadzie. Wczesną wiosną ich nagie korony przepuszczają promienie słoneczne. Nie sprawdzają się natomiast stanowiska pod gęstymi iglakami, takimi jak świerki czy tuje, gdzie ziemia pozostaje mocno zacieniona i często sucha. Śnieżyczki potrzebują próchnicznej, przepuszczalnej i wilgotnej gleby, natomiast szafirki dobrze radzą sobie w umiarkowanie żyznym i przepuszczalnym podłożu.
Szafirki pod drzewem najlepiej umieścić w jaśniejszym miejscu, na przykład w pobliżu skraju korony. Śnieżyczkom może bardziej odpowiadać przestrzeń pod krzewami liściastymi, gdzie łatwiej utrzymać odpowiednią wilgotność. Oba gatunki źle znoszą stale podmokłą i ciężką ziemię, ponieważ cebulki mogą w takich warunkach gnić. Innym miejscem odpowiednim do naturalizacji jest skraj trawnika albo część ogrodu przeznaczona na łąkę kwietną. W takim przypadku trzeba odpowiednio zaplanować koszenie. Trawy nie należy ścinać, dopóki liście roślin cebulowych naturalnie nie zżółkną.
Jak sadzić śnieżyczki i szafirki pod drzewami? Nieregularne grupy wyglądają najbardziej naturalnie
Pod drzewem nie powinno się przekopywać całej ziemi szpadlem, ponieważ można uszkodzić korzenie. Lepiej przygotować pojedyncze otwory wąską łopatką albo sadzarką. Na ich dno można wsypać niewielką ilość kompostu. Szafirki sadzi się 10 cm pod powierzchnią ziemi, natomiast drobniejsze cebulki śnieżyczek na głębokości 5 do 8 cm. Czubek każdej cebulki powinien być skierowany ku górze.
Śnieżyczki można kupić jesienią jako suche cebulki albo wiosną jako rośliny z zielonymi liśćmi. W drugim przypadku sadzi się je na takiej głębokości, na jakiej rosły wcześniej. Granicę wyznacza biała część łodygi, która znajdowała się pod ziemią. Śnieżyczka przebiśnieg jest w Polsce objęta ochroną częściową, dlatego nie należy wykopywać jej z miejsc, w których rośnie dziko, na przykład z lasów, zarośli czy innych naturalnych stanowisk. Aby uzyskać swobodny układ, cebulki można rozsypać po wybranym miejscu i posadzić tam, gdzie upadły. Te leżące bardzo blisko siebie należy nieco rozsunąć. Równe rzędy dadzą efekt typowej rabaty, natomiast nieregularne rozmieszczenie będzie przypominało naturalnie rozrastającą się kępę. Po posadzeniu ziemię trzeba obficie podlać.
Pielęgnacja śnieżyczek i szafirków wpływa na kwitnienie. Liści nie należy ścinać zbyt wcześnie
Zielone części śnieżyczek i szafirków pozostają potrzebne także po przekwitnięciu. W tym czasie powstają cukry gromadzone przez cebule na kolejny sezon. Liście można usunąć dopiero po ich naturalnym zżółknięciu, które następuje mniej więcej sześć tygodni po zakończeniu kwitnienia. Zbyt wczesne ścinanie osłabia rośliny i może sprawić, iż po kilku sezonach będą kwitły słabiej. U szafirków nowe liście mogą pojawić się już jesienią i pozostać zielone przez zimę. Nie należy ich usuwać. W miejscu naturalizacji można też pozostawić przekwitłe kwiatostany, aby nasiona mogły wysiać się do ziemi.
Jesienią pod koroną drzewa można pozostawić opadłe liście albo rozłożyć cienką warstwę kompostu. Ściółka ograniczy parowanie wody, a po rozłożeniu wzbogaci podłoże w próchnicę. Podczas letniej suszy miejsca zajmowane przez śnieżyczki należy podlewać, ponieważ cebule potrzebują wilgotnego podłoża również w okresie spoczynku. Po kilku latach mocno zagęszczone skupiska mogą zacząć słabiej kwitnąć. Wtedy należy je podzielić. Śnieżyczki dzieli się tuż po kwitnieniu, gdy liście są jeszcze zielone, a szafirki wykopuje się latem po zaschnięciu części nadziemnych. Mniejsze kępy oraz oddzielone cebulki przybyszowe można od razu umieścić w nowych miejscach.
