Kiedy pory roku gubią kalendarz,
rajskie jabłuszka i kwiaty wiśni
wiszą na krawędzi wieczoru jak niedopite
kieliszki chłodu.
Rozmawiają szeptem o posmaku rdzy.
Jesteście z lukru mówią owoce,
wiatr zdmuchnie wasz porcelanowy niedosyt,
zanim przepiszecie róż na czystopis lata.
Wy jesteście tylko więzieniem dla pestek odpowiadają płatki.
Czerwoną celą. My otwieramy przestrzeń.
Wy zamykacie ją w słoikach.
Jesteśmy grawitacją tego drzewa szepczą jabłuszka.
A my jego nieskończonością ripostuje róż na gałęzi.
Ulewa gasi wieczór,
zmywa szkice kwiatów, miesza z ziemią.
Owoce opadają w mrok,
jak urwane kropki na końcu zdania.
---
LuBe
dwadzieścia sześć dziewięć
dwadzieścia dwadzieścia sześć
kwiaty wiśni i rajskie jabłuszka.jpg
Statystyki: autor: Lucile — 28 wrz 2026, 11:31
