28 sierpnia 2023
Drogi pamiętniku,
Dzisiaj moje życie nagle posypało się na nowo. Jeździłem z ekipą w stronę wakacji nad Bałtykiem, kiedy coś przeszło pod koło i zmusiło mnie do gwałtownego hamowania. Zatrzymaliśmy się, by zobaczyć, co się stało, i… nie miałem słów.
Byliśmy w drodze z paczką znajomych, w świetnym humorze słońce, głośna muzyka, żarty, a w głowie tylko myślenie o grillach i beztroskich dniach. Droga wijeła się wśród lasu, gdy nagle coś przemykało tuż pod oponą. Depresuję hamulec do dna, auto lekko ześlizgnęło się na bok. Wszyscy zamarli w szoku.
Widzieliście to? szepnęła Jadwiga, ściskając rękę Dariusza.
Coś przeszło mruknąłem i wyskoczyłem z samochodu.
Pobiegliśmy na pobocze. Serce biło mi jak szalone, jakby już wiedziało, co nas czeka.
Tam, pod krzakiem, leżało małe stworzonko. Malutki szczeniak chihuahuy, drżący, zakurzony, wyczerpany i przerażony. Uszy rozstawione w dwie strony, a oczy pełne strachu, ale i nadziei. Nie szczekał, tylko patrzył.
Jak on tu trafił? szepnęła Jadwiga, kucając przy nim.
Myślę, iż ktoś go wyrzucił odparł Dariusz, marszcząc brwi. Przejechał samochodem i po prostu go zostawił.
W tej chwili coś we mnie się przerwało. Czułem, jakbym patrzył na siebie z zewnątrz.
Wziąłem go w ramiona. Nie walczył. Położył nos na moim karku i tak po prostu. Wtedy zrozumiałem nie ma już powrotu. To już nasz. Lepiej powiedzieć mój. Nie zdążyłem choćby się nad tym zastanowić, kiedy wykrzyknąłem:
Dobra, nazwijmy go Burek.
Wakacje potoczyły się zupełnie inaczej, niż planowałem. Nie było hucznych imprez, hałasu, leniwych popołudni na plaży. Zamiast tego wizyty u weterynarza, trzy pryszczenia wody dziennie, nocne spacery i niekończące się pytania: Co podać temu wybrednemu psiakowi?.
A jednak byłem szczęśliwy. Wszyscy. Zwłaszcza on. Burek zdawał się wyczuwać, iż jego los się odmienił, i okazywał to w każdym geście w miłości, w lojalności i w cichym mruczeniu, kiedy zasypiał na mojej klatce piersiowej.
Minęły dwa lata od tamtego dnia. Przeprowadziłem się do Poznania, rzuciłem tę okropną pracę w korporacji i zacząłem fotografować bo Burek był moim pierwszym modelem. Mamy małe studio i rzadko kiedy się rozstajemy. Czasami myślę, iż życie nie zmienia się dlatego, iż tak postanowimy…
Lecz dlatego, iż na drodze pojawia się mały piesek, który nie pozwala nam iść dalej.
Ten dzień naprawdę odmienił całe moje życie. Jestem wdzięczny za każdą sekundę, którą mi dał, i za lekcję, iż prawdziwe wartości przychodzą, gdy najmniej ich się spodziewamy.
Morał: nie ignoruj drobnych znaków losu mogą one prowadzić do najpiękniejszych historii.
