4 dni temu
Babcia Zofia mieszkała w małej wsi Żmijowice, otoczonej lesistymi polami i starymi dębami. Sąsiednia Jagoda przestała do niej wchodzić, a w okolicy rozeszła się pogłoska, iż babcia oszalała w podeszłym wieku, bo trzyma w domu dziką bestię albo jakiegoś upiora.
Pewnego deszczowego poranka Zofia znalazła w swoim ogródku szare, maleńkie kociątko. Mieszkała sama, ale zawsze była dobrą i troskliwą kobietą. Położyła stworzonko przy sobie, a kiedy zagrzmiał deszcz, kotek drżał jak liść na wietrze. W chacie babci stała rozpalenna, glinianá piec, a drewno trzaskało radośnie.
Wkrótce kotek, rozgrzany przy ogniu, pił mleko, które Zofia starannie przelała mu do miseczki. Babcia nie czuła już samotności w końcu miał z kim rozmawiać. Kotek mruczał i wsłuchiwał się w babcine piosenki, bawił się wełnianą kulką, a Zofia wijała ciepłe skarpetki i rękawiczki przy swoim kłódkowym kłodzie.
W wiosce zawsze przychodziło kilku kupców, a kotek, który rósł już na prawdziwego drapieżnika, łapał myszy i szczury, znając doskonale swoją okolicę. Skakał po drzewach i zjeżdżał z nich, gdy tylko zobaczył babcię. Zofia nie zastanawiała się nad dziwnymi zachowaniami swojego pupila. Z czasem zaczęła nazywać go pieszczotliwie Kłaczek, a on odzywał się na to imię. Pewnego dnia sąsiadka twierdziła, iż to nie kot, a przypomina w pewnym stopniu rysie.
Babcia nie przywiązywała wagi do plotek. Lato było upalne, a Zofia w swoim ogrodzie zbierała maliny i porzeczki. Nagle usłyszała syk. Zniżywszy głowę, dostrzegła ogromną żółtą żmiję, skuloną w trawie, gotową do ataku. Babcia zdawała się nie mieć szans, a nogi stały się miękkie jak galaretka wiek nie pomagał już w szybkim biegu.
Zanim zdążyła sięgnąć po kij, Kłaczek w mgnieniu oka wskoczył na węża. Rozpruł się z żmiją tak, jakby to była jedynie wstążka, po czym zabawił się z nią, wspinając się przy tym na wysokie drzewo. Niecałe chwile później wąż, wściekły i wystraszony, spadł w ogród Jagody, wykrzykując jak prosiaczek. Kłaczek, nie zwracając uwagi na krzyki, ponownie podbiegł i zabrał węża z powrotem do domu, chroniąc babcię przed niebezpieczeństwem.
Gdy Jagoda nie przychodziła do Żmijowic, plotki rosły: Babcia trzyma w domu dziką bestię, a już i wrony nie wiążą się z nią. Zofia nie przejmowała się rozmiarem swojego przyjaciela był to niejaki ukochany towarzysz. Głaskała go, a on zasypiał, zwinięty w kłębek na dywaniku przy jej łóżku.
Kłaczek lubił wędrować po gęstej trawie, czasem w upał choćby drzemnął w cieniu, ale zawsze wracał do domu, gdy nadszedł zmierzch. Pewnej nocy babcia zasnęła, nie słysząc niczego, nie widząc nic, gdyż zostawiła okienko lekko uchylone kot lubił przed wypadkiem wyjść na podwórko.
Do otwartego okna wślizgnęli się dwaj miejscowi pijacy, dowiedziawszy się, iż Zofia właśnie dostała emeryturę. Zaczęli ją zasłaniać szalem, a potem przymocowali jej w ustach szmatę, żeby nie mogła krzyczeć. Gdy zobaczyli śpiącą babcię, obudzili ją i zaczęli wyłuskiwać informacje o pieniądzach. Przerażona, ze szmatą w ustach, nie mogła nic powiedzieć, jedynie płakała i drżała.
Jedna z postaci, widząc szansę, podbiegła do okna i rzuciła się na babcię, krzycząc. Babcia wydała z siebie przeraźliwy krzyk, a szmata wpadła jej w usta. W domu zapanował chaos, wszystko zostało przewrócone, kiedy nagle przez okno wpadła wielka, kudłata sylwetka. Był to Domowik legendarny leśny opiekun, znany w podkarpackich opowieściach jako włochaty duch.
Jedna z przestępców, nie odzywając się, zapytał krzycząc:
Panie Borysie, to ty? Co znalazłeś u sąsiadki? Ona dopiero emeryturę dostała!
Domowik jednak nie czekał na odpowiedź skoczył na pierwszego napastnika, wbijając pazur w gardło. Następnie wskoczył na drugiego, wbijając pazur w oko; mężczyzna krzyczał jak prosię. Zielone oczy Domowika błyszczały w półmroku, a on przeskakiwał z jednego napastnika na drugiego, szeleszcząc jak szelest liści.
Babcia Zofia, choć wciąż z szmatą w ustach, wyciągnęła ją, włączyła światło i natychmiast rozpoznała złodziei. Z całych sił krzyknęła:
Pomocy!
Wszystkie okna rozbłysły jasnym światłem, a sąsiedzi przybiegli, by zobaczyć straszną scenę: na podłodze leżeli dwaj pijacy, jeden leżąc, drugi trzymając się za gardło, a ich twarze były poobijane. Krew przesiąkała podłogę. Babcia siedziała na łóżku, obejmując Kłaczka, który warczał i nie pozwalał nikomu zbliżyć się do niej.
Wspomnienie o sąsiadce Jagodzie przypomniało babci, iż w tej sytuacji potrzebna pozostało trzecia osoba. Mężczyźni rozproszyli się, przeszukując podwórko i dom w poszukiwaniu kolejnych sprawców. Jeden z nich został znaleziony w starej saunie, gdzie próbował się schować i czekać na zamieszanie. Złapali go i przeszukali, odzyskując ukradzione pieniądze, które natychmiast oddali Jagodzie. Nie zgłosili sprawy na policję wiedzieli, iż lepiej sprawy rozwiązać we własnym gronie.
Złodzieje zostali ukarani w sposób, który sam Domowik uznał za wystarczający, a przy okazji grozili, iż następnym razem nałapią kota. Jeden z przestępców, drżąc, wymamrotał:
To nie kot, to jakiś Maj Hun! Widziałem to w telewizji!
Babcia, rozgniewana, uderzyła go po twarzy:
Ty łobuzie! Obrażałeś mojego Kłaczka! i dodała Sam jesteś taki! Nie masz nic dobrego do powiedzenia!
Historia babci Zofii i jej wiernego Kłaczka rozeszła się po całej Żmijowicach. Ludzie zaczęli pamiętać, iż odwaga i lojalność nie mają rozmiaru, a prawdziwą ochroną jest serce pełne miłości. Nie trzeba słuchać plotek ani bać się tego, co nieznane warto ufać tym, którzy przy nas są, choćby jeżeli wyglądają inaczej niż oczekujemy.
Czasami najcenniejszą ochroną jest lojalność i odwaga, choćby w małym ciele.
