RODZINA MASZY: Opowieść o miłości i determinacji

Cześć, kochana, chcę Ci opowiedzieć historię o rodzinie Michała, bo to trochę jak nasz własny serial, tylko w polskim wydaniu.

Michał po powrocie ze służby w wojsku był pełen energii, a jego koleżanki z liceum ciągle podpowiadały, iż wybrał przyszłą żonę w pośpiechu, na jedną noc w barze. No i tak właśnie spotkał Jagodę dziewczynę, która od razu się w nim wpakowała, nie sprzeciwiała się i zgadzała na wszystko.

Jagoda była niska, krzepka, krótka w nogach, bez talii, twarz trochę szeroka, małe, wąskie oczy. Maria, matka Michała, uważała, iż imię Jagoda nie pasuje do przyszłej synowej, a przyjaciółki tylko potwierdzały.

– Ta dziewczyna to żaden numer, minus trzy,
– Pedagogika i Uniwersytet Warszawski?

Michał był przystojnym sportowcem, odznaczeń miał po trupelce, po wyjściu z wojska od razu wrócił na studia. A Jagoda, którą poznał dopiero iż trochę, już wciągnęła się w ciążę

– Ona to robiła na zamówienie!
– Jagoda mu nie pasuje!

Michał postanowił się ożenić. Maria na spotkaniach z dawnymi koleżankami z klasy wylała serce, a w domu przy krótkich rozmowach z synem postanowiła milczeć. Jego oczy błyszczały tak mocno, iż ona bała się, iż nocna sowa zamieni dzień w noc, albo po prostu nie chciała go urazić.

Przypomniała sobie, jak sama w dziewiętnastu lat zaszła w ciążę, przed dwudziestką, miesiąc przed urodzinami i urodziła? Mały chłopiec w dzieciństwie często chorował, ale dorósł, stał się silny, zainteresował się sportem. Zaskakiwał nie tylko chęcią małżeństwa. Maria, choć nie była zadowolona, starała się tego nie okazywać.

Dziecko nie jest winne błędów rodziców. A chęć syna zachowywać się przyzwoicie, dać imię i nazwisko, być ojcem Maria popierała to całym sercem. Nie chciała być taką teścią, jaka odrzucała synową od pierwszego dnia i przez cały rozwód z ojcem Michała nie wypowiadała ani jednego miłego słowa. Mimo iż mieszkały w tym samym mieście, nie spotykały się.

Rozwiedzioną Marię z dzieckiem przyjęła babcia Helena, zameldowała go, zanim zmarła. Cieszyła się, iż mieszkanie nie przepadnie i zostanie w rodzinie. Maria nie wierzyła w Boga, ale regularnie zamawiała msze za duszę babci, bo wiedziała, jak bardzo to było ważne.

Nie wyrzuciła ulubionych zdjęć, trzymała albumy w pokoju. Portret z dziadkiem-wojskowcem w nowej ramie powiesiła w kuchni nad stołem. Babcia w młodości przypominała jej trochę aktorkę miłością nazwiska Orłowska.

Maria była inna, a Michał wyrośnięty przystojniak. Jesienią syn zapytał, czy nie może na jakiś czas zamieszkać z mamą, albo może iść do dziekanatu po pokój w akademiku dla rodzin. Michał gotował rosół i obiecał nie robić kłopotów, jeżeli matka odmówi.

Maria, zdziwiona, wydała werdykt:

– Przeprowadzaj swoją Jagodę. Zmienimy pokoje, damy wam większy. Na troje oddam.

Syn podskoczył, pocałował, szepnął gorąco:

– Mamusiu, jesteś najfajniejsza na świecie! Nie martw się. Będę pracował dorywczo, nie obciążymy twojego karku!

On wierzył w swoje słowa, nie mając pojęcia, co to znaczy mieć dziecko w dwójkowym domu studentów.

Wszystko zaczęło się nieco chaotycznie, ale w końcu młoda rodzina w mieszkaniu teściowej musiała radzić sobie z problemami, które nie przypominały niczego, co Maria przewidywała.

Maria Kowalska pracowała w centralnej Bibliotece w Warszawie, kierowała działem, dostawała skromne wynagrodzenie, ale sądziła, iż starczy na życie, choć z ograniczeniami. Lata 90. przyniosły jednak kryzys: obietnice wolności zamieniły się w brak pieniędzy, przyjaciółki jednej po drugiej popadały w kłopoty, mężowie pili albo wyjeżdżali na zarobki i znikali. Nocą przy schodach strzelano, na asfalcie lewała się krew. Pensje w fabrykach przestały płacić, a w bibliotece pensja wyglądała jak grosik wobec wzrastających cen.

Michał marszczył brwi i wciąż się uczył, mimo trudności. Weekendy wyjeżdżał z kumplami za miasto, pomagał starszym przy ogrodach. Jagoda, mimo iż była krągła, ciągle się uśmiechała i żartowała, wspinała się na czwarte piętro w małym bloku bez windy, ledwo stąpając po obrzękniętych nogach.

Po trudnych porodach, pierwszego ranka pokazała męskiemu, śpiącemu synkowi w oknie:

– Synu, jak nazwiemy go?

W jej oczach zapłonęła mała lampka, odbijająca się w spojrzeniu. niedługo Jagoda dogadała się z emerytowanymi żołnierzami z pierwszego piętra, którzy rzadko rozmawiali z kimkolwiek. Znalazła wspólny język z panem Iwanem i panią Elżbietą, którzy zaczęli pilnować jej ogródka. Jagoda wykopała ziemię pod oknem, posadziła ziemniaki i marchew wiosna przyniosła plony, a sąsiedzi podążyli jej przykładem.

Gdy Maria zaczynała się martwić, co robić dalej, Jagoda od razu szukała rozwiązania. Nie pozwalała sobie na poddanie się. Przejść na studia zaocznie? Tak! Świetnie! Znakomicie! Po prostu super! to były jej ulubione słowa, kiedy patrzyła na ogródek pod oknem: Nie musisz jechać daleko, nikt nie ukradnie twoich ziemniaków. Trudności? To tylko hartuje charakter.

Jagoda nie przejmowała się krytyką, poprawiała wymowę bez snobizmu, a Maria chichotała, iż to w porządku. Dziecko rosło, w dziewięciu miesiącach podniosło się, w roku zaczęło mówić. Maria spacerowała z nim, bawiła się, a mały nie płakał bez powodu gdy płakał, szukano przyczyny.

W czasie sesji Jagody mały Darek (dziadek) podróżował między przyjaciółką Jagody Anią, weteranami Smirnową rodziną i Samą. Dziecko jadło, spało i zachowywało się jak wzór z podręczników pediatrycznych. Maria, zmęczona kaprysami i częstymi chorobami Dariusza, była pewna, iż spokojne dzieci to wymysł lekarzy. Nie, to prawdziwe życie.

Przed Nowym Rokiem Marii było nieco niekomfortowo, bo nie znała jeszcze rodziców Jagody. Młodzi poślubili się półtora roku temu bez wielkiego przyjęcia, odwiedzili się nawzajem, ale nie zaprosili nikogo na święta. Postanowiła więc wziąć wnuka i wyruszyć autobusem do małego miasteczka, obiecując synowi, iż wróci na weekend. Jagoda i jej rodzina zadzwoniły, wysłały telegramy wszystko grało.

Na dworcu autobusowym czekała już tłumna grupa ludzi, machających rękami. Plakat Witajcie! nie został zabrany. Pokój, który przygotowano dla gości, udekorowano, na drzwiach wieszano wesoły napis. Dzieci Iwana i Zyny, bracia i siostry Jagody, przywitały Marię. Gdy zobaczyła, iż to naprawdę jest jej wnuk, zrobiło się jej słabo.

W nocy na stoliku przy łóżku znalazła piękny kieliszek ze szampanem i słodką bułeczkę z notatką, napisaną trzema różnymi rękami. Pismo i kolory były różne, ale wiadomość była jasna:

– Masiu, kochamy Cię! Słodkich snów w nowym miejscu! Niech sen przywita Cię z ukochanym!

Z samego rana, kiedy przeszli obok domu Jagody, kilka dzieci pytało: Czy w nocy przyśnił Ci się kawaler?. Babcia Jagody wyjaśniała, iż nie ma co się dziwić piękna figura, małe usteczka, czysta panna dlatego rodzina chce ją poślubić.

Wtedy najstarszy wnuk został odprowadzony do szkoły. Babcia Nastasia pocieszała Marię:

– Nie martw się, kochanie, wróci Twój skarb. On jest nasz, po prostu się najadł i przespał całą noc. Pojechaliśmy razem na saneczki.

Maria wpadła w łzy, ale wstała i ruszyła szukać Dariusza. Po krótkiej wędrówce dowiedziała się, iż chłopiec został zabrany do wsi. Zrozpaczona, ale z pomocą babci, w końcu go odnaleźli i przyprowadzili z powrotem. Wszyscy razem wrócili autobuskiem, niosąc pod stołami cztery wielkie torby z grzybami, konfiturami, kiszonkami i manualnie robionymi skarpetkami dla Dariusza, Jagody i jej męża.

Wszyscy prosili, żeby częściej przyjeżdżali, bo to już moda. Dziewczyny z lat 90. przestały być tylko strachem stały się szkołą, w której obok kopniaków i szarpnięć zawsze znajdowało miejsce szczęście, goście, ciepłe wełniane skarpety i piosenki babci Nastasi.

Michał w końcu nauczał historię w szkole, Jagoda pracowała w firmie budowlanej, a Dariusz, choć trochę porywczy, zdawał olimpiady z matematyki. Na wydziale Michał spotkał młodą koleżankę, córkę dziekana, w szpilkach i spódnicy ołówkowej. Powiedział żonie, iż chce rozwodu Jagoda zbladła, prawie omal zemdlała. Maria podbiegła, objęła ją i szepnęła:

– Mówiłeś, iż nigdy nie zostawisz rodziny, a tu?

Michał zebrał rzeczy i wyprowadził się, a potem przyjechał, pytając o podział majątku. Maria, choć zdyszana, odparła:

– Mieszkanie, oczywiście, i daj Jagodzie wypaść. Nie chcę, żeby płakała.

Wtedy Michał, widząc syna trzymającego się za policzek, wykrzyknął:

– Wynocha z mojego domu! Rozumiesz?

Wszystko to doprowadziło do kilku lat nerwowych walk, ale w końcu rodzina zebrała pieniądze, by spłacić zobowiązania Michała. młody lekarz Igor opatrzył Dariusza kroplówkami, a życie wróciło do normy.

Minęło już dwadzieścia lat. Jagoda nie wyszła już ponownie za mąż, ale ma karierę prowadzi własny warsztat, kupiła kawalerkę w bloku obok i spotyka się z rozwiedzionym księgowym. Maria mieszka teraz nie sama Dariusz ma dom na podwórzu, przychodzi do babci trzy razy w tygodniu, uczy w gimnazjum, a jego uczniowie wygrywają międzynarodowe olimpiady.

Nasza babcia Nastasia niedawno odeszła, pożegnała się śpiewając ulubione piosenki, które śpiewano przez trzy dni i trzy noce, jak w kiepskim żarcie, kiedy dwa akordeony się złamały. Zanim odszedła, obiecała Marii, iż nie zostanie sama.

I tak, w sześćdziesiąt siedem lat, Maria czuje się świetnie, żartuje, iż modlitwy babci trzymają ją w formie, a wygląda o dziesięć lat młodziej. Jej były szwagier, który teraz ma pięćdziesiąt lat, mówi: Jak znajdziesz szczęście, nie puszczaj go, chwytaj obiema rękami i trzymaj mocno! tak jej babcia go nauczyła.

To już koniec tej opowieści, kochana. Mam nadzieję, iż poczułaś ten polski klimat i trochę się uśmiechniesz, kiedy pomyślisz o naszej rodzince. Trzymaj się!