Przygarnąłem go we wtorkowy wieczór wracając z pracy. Leżał przy śmietniku — przemoknięty, chudy, tr…

Zabrałam go we wtorkowy wieczór, wracając do domu po pracy. Leżał przy śmietniku przemoczony, wychudzony i drżący ze strachu. Po prostu… nie mogłam zostawić go tam samego. Uklękłam, przemówiłam do niego cicho, a on tylko machnął ogonem, jakby prosił mnie o szansę. Podniosłam go, zaniosłam do mieszkania i osuszyłam starą ścierką. Nie spodziewałam się, iż to wywoła taką burzę.

Już następnego dnia zaczęły się komentarze. Jedna sąsiadka rzuciła:
Oby ten pies nie był agresywny.
Druga dodała głośno:
Ludzie to już wszystko sobie przygarną.

Ale najgorsze przyszło, kiedy administrator osiedla zapukał do moich drzwi i poinformował, iż kilku sąsiadów ma obawy, iż pies psuje estetykę miejsca. Aż się zaśmiałam z wściekłości. Estetyka? Przecież to żywe stworzenie, a nie mebel.

Później inny sąsiad rzucił:
Nie przez przypadek osiedle wygląda ostatnio coraz gorzej.
Dwóch następnych poskarżyło się, bo pies raz zaszczekał kiedy motocyklista podjechał zbyt blisko. Za każdym razem, gdy wychodziłam z nim na spacer, okna zaczynały się zamykać. Jakbym przenosiła zarazę.

Pewnego dnia podczas spaceru podeszła do mnie jakaś kobieta i stwierdziła, iż pies przyniesie robactwo i sugerowała, żebym oddała go tam, skąd przyszedł. Spytałam, co dokładnie jej zdaniem oznacza tam, skąd przyszedł, a ona tylko wzruszyła ramionami, jakby życie zwierzęcia było tylko kłopotliwą niedogodnością, którą najlepiej po prostu usunąć.

Sytuacja pogorszyła się, gdy na moich drzwiach zaczęły pojawiać się anonimowe kartki:
Ten pies nie jest tu mile widziany.
Pomyśl o innych.
To spokojna okolica.
Nawet zaczęto insynuować, iż zamierzam zrobić tu schronisko.

A pies nikomu nie zawadzał. Jadł, spał i patrzył na mnie tymi wdzięcznymi oczami, których nikt poza mną nie dostrzegał. Zabrałam go do weterynarza, wykąpałam, nakarmiłam. Z każdym dniem stawał się piękniejszy, silniejszy i coraz bardziej spokojny. Ale ludzie konsekwentnie robili ze mnie czarny charakter osiedla.

Jeden z sąsiadów posunął się choćby do stwierdzenia, iż niszczę spokój naszej dzielnicy. Ciekawe, bo kiedy zobaczył, jak moja córka bawi się z psem na trawie, nagle zmienił ton i rzucił: Aha, skoro dziecko się z nim bawi, to w porządku.

Wtedy dotarło do mnie: problem nie tkwił w psie. Problemem byli ludzie przekonani, iż wszystko, co nie mieści się w ich wizji doskonałości, powinno być wyeliminowane. Najczystsza postać podwójnych standardów.

Dziś pies wciąż jest ze mną. Nazywa się Kordian. Już przytył, jego oczy promienieją i nauczył się spać bez strachu. Sąsiedzi milkną, ale krzywo patrzą, kiedy wychodzimy razem na spacer.

Ale ja nie ustępuję:
Wolę milion razy znosić ich krzywe spojrzenia niż zostawić bezbronne stworzenie na pewną śmierć na ulicy.