1 tydzień temu
Orzesznica leszczynowa to niewielki rudy gryzoń, który większość czasu spędza wśród gałęzi i gęstych zarośli. Przed zimą intensywnie żeruje, aby zgromadzić zapasy potrzebne podczas długiego snu. Przyjazne warunki można stworzyć jej także w ogrodzie. Zamiast jednolitego szpaleru tuj warto postawić na różnorodne nasadzenia, w których poszczególne gatunki pełnią inne funkcje.
REKLAMA
Zobacz wideo Rozpieść swojego pupila bez wydawania pieniędzy
Orzesznica przygotowuje się do wielomiesięcznego snu. Przed zimą jej masa może znacznie wzrosnąć
Jesień to dla orzesznicy leszczynowej okres intensywnych przygotowań do hibernacji, która trwa od października do kwietnia. W tym czasie potrzebuje odpowiednich zapasów energii. Wiosną gryzoń może ważyć około 15 g, natomiast przed nadejściem zimy jego masa może zbliżyć się do 40 g. Orzesznica sprawnie wspina się po roślinach i chętnie przemieszcza się z gałęzi na gałąź. Unika przy tym otwartego terenu. Z tego powodu korzystne są dla niej zwarte nasadzenia, w których sąsiednie krzewy stykają się ze sobą. Taka roślinność pozwala jej pokonywać choćby kilkudziesięciometrowe odcinki bez konieczności schodzenia na odsłoniętą ziemię.
Leszczyna daje kaloryczne orzechy, a jeżyna bezpieczną osłonę. Wiciokrzew pomaga połączyć cały żywopłot
Każda z trzech roślin pełni inną funkcję. Leszczyna pospolita dostarcza bogatych w tłuszcze orzechów, które pomagają orzesznicy zgromadzić zapasy przed hibernacją. Obecność gryzonia można czasem rozpoznać po charakterystycznie wygryzionych łupinach. Jeżyna owocuje pod koniec lata, a plątanina jej kolczastych pędów zapewnia osłonięte miejsca, w których zwierzę może ukryć swoje kuliste gniazdo. Leszczyna dostarcza wysokoenergetycznego pokarmu, natomiast jeżyna łączy dostęp do owoców z gęstą osłoną. Wiciokrzew leśny uzupełnia takie nasadzenia jako pnącze. Oplata inne rośliny i pomaga stworzyć połączenia między ich gałęziami. Dostarcza również owoców. Orzesznica wykorzystuje cienkie fragmenty jego kory do wyściełania i zabezpieczania swoich gniazd.
Grafika stworzona z wykorzystaniem AI
Krzewy najlepiej sadzić od listopada do marca. Między sadzonkami trzeba zachować odpowiednią odległość
Dobrym terminem na założenie takiego żywopłotu jest okres od listopada do marca, z wyłączeniem dni, gdy ziemia jest zamarznięta. Młode rośliny z odkrytymi korzeniami dobrze przyjmują się w tym czasie i nie wymagają intensywnego podlewania. Sadzonki należy rozmieszczać w odstępach wynoszących około 80 cm do 1 m. Leszczyny można posadzić naprzemiennie z innymi lokalnymi gatunkami, przy ziemi pozostawić fragmenty jeżyn, a wiciokrzew poprowadzić po pozostałych krzewach. Z biegiem czasu rośliny rozrosną się, a ich pędy zaczną się ze sobą łączyć. Docelowo żywopłot może osiągnąć około 2 do 3 m wysokości.
Zbyt dokładne porządki mogą pozbawić orzesznicę kryjówki. Liście i część gałęzi lepiej pozostawić pod krzewami
Znaczenie ma nie tylko wybór roślin, ale także późniejsza pielęgnacja. Od 15 marca do 31 sierpnia należy unikać przycinania ze względu na okres gniazdowania ptaków i wychowywania młodych. Pod koniec lata większe prace mogą natomiast przeszkadzać orzesznicom, które przez cały czas korzystają z gniazd znajdujących się wśród gałęzi. Lekkie cięcie najlepiej wykonywać zimą, zajmując się kolejnymi fragmentami żywopłotu zamiast skracać wszystkie krzewy jednocześnie. Jesienią nie warto również dokładnie oczyszczać ziemi pod roślinami. Orzesznica może przygotować gniazdo do hibernacji tuż przy podłożu, między korzeniami albo pod warstwą opadłych liści. Pozostawione fragmenty ściółki, sterty gałęzi i część jeżyn tworzą dodatkowe osłonięte miejsca. jeżeli zwierzęta występują już w ogrodzie, można również zawiesić wśród krzewów przeznaczone dla nich budki.
