Polska Panna Młoda – Opowieść o miłości, tradycjach i niespodziankach weselnej nocy

NARZECZONA

Weronika zobaczyła, jak jej narzeczony z wykrzywioną gniewem twarzą uderzył Misię, która przez przypadek nadepnęła brudną łapą na jego białe sneakersy. Pchełka chciała stanąć w obronie koleżanki, ale sama dostała ciężką, skórzaną smyczą po pysku. Teraz już rozumiała, dlaczego jej koty i psy tak nie cierpiały Maksa.

Weronika siedziała zamyślona przy oknie. Nastał zimowy wieczór, światła zapalały się w oknach bloków, a jej było wszystko jedno jasno czy ciemno. Miała nad czym się zastanawiać.

Wydawało się, iż ma wszystko: mieszkanie w Warszawie, porządną pracę, żyje jak większość ludzi tylko związków jej się uparcie nie udaje. Czas leci, koleżanki ze szkoły już dawno wyszły za mąż, mają dzieci, a ona wciąż sama.

Czy naprawdę przeznaczone jest jej życie starej panny? Przecież nie ustępuję innym, myślała Weronika, patrząc na swoich puszystych, przytulających się do niej przyjaciół.

Weronika wcześnie straciła rodziców, jeden po drugim, wychowywała ją babcia. Już wtedy postanowiła, iż zostanie medyczką. Po maturze dostała się do medycznego technikum na kierunku ratownika medycznego, a teraz pracuje na karetkach, praktycznie bez dnia wolnego.

Babcia, która ją uwielbiała, dawno już wyprowadziła się na wieś pod Radom, by ukochana wnuczka mogła spokojnie ułożyć sobie życie osobiste. Ale ciągle coś nie wychodziło.

Jako dziecko marzyła o kocie i psie, ale mama miała alergię. Kiedyś, pełna radości, przyniosła do domu znalezionego dachowca, ale tego samego dnia u mamy pojawiły się napady astmy. Gucia musiała oddać babci.

Po śmierci rodziców przygarnęła jeszcze kocurka Szaroburka, którego znalazła przy śmietniku. Psu ogromnie chciała dać dom, ale babcia się nie zgadzała za duża odpowiedzialność.

Obecnie to właśnie z piątką wiernych, kochanych zwierzaków Weronika dzieliła swój świat, bez nich chyba nie dałaby rady. Pchełka, suczka kundelek, była znalezionym zimą pod supermarketem zmarzniętym szczeniakiem. Próbowała dostać się do sklepu, ale ochroniarze wyganiali ją bezlitośnie. Weronika wsadziła wystraszoną kruszynę do torby i zaniosła do domu.

Pchełka okazała się nadzwyczaj bystrą i energiczną panną, biegała z prędkością pendolino, za co dostała właśnie takie imię. Od razu zaprzyjaźniła się z Szaroburkiem.

I na tym się nie skończyło. gwałtownie do ich gromadki dołączyła jamniczka Misia. Jej dawni właściciele z sąsiedztwa, wyprowadzając się do nowego, eleganckiego mieszkania, postanowili, iż nie pasuje im pies do remontowanych wnętrz. Zimą zostawili ją na podwórku i wyjechali.

Krótka, przekrzywiona łapka mądra jamniczka przez tydzień błąkała się pod blokiem, łkając i próbując dostać się do klatki schodowej, aż Weronika usłyszała o jej nieszczęściu od miejscowych psiarzy.

Zabrała ją do siebie i przez długie tygodnie leczyła odmrożone uszy. Misia była idealnym domowym czworonogiem spokojna, roztropna, mądra jak stara gospodyni.

Uszy czasem dawały się we znaki, więc na spacery w mroźne dni Weronika zakładała jej ciepłą chustkę. Jamniczka nie miała nic przeciwko i dzielnie nosiła szal, choć wyglądała trochę jak emerytowana nauczycielka, dumnie truchtając przez śnieg.

Kotka Baśka przyszła sama, pewnego poranka, gdy Weronika wybiegła do pracy. Pod nogami wylądował jej zmarznięty, zarośnięty śniegiem kłąb wygłodzona kotka z rozwianym futrem.

Wpuściła ją na klatkę schodową pod kaloryfer, dała dwie kanapki z żółtym serem i kiełbasą, i przykleiła ogłoszenie: „Proszę kotki nie wyganiać, po dyżurze zabiorę do siebie, a jeżeli nabrudzi, posprzątam. Weronika z mieszkania 31”.

W domu nazwała ją Basieńką, a kotka natychmiast odpowiedziała na imię. Baśka duża, kocia dama z klasą gwałtownie zaczęła rządzić grupą.

Cała zgraja natychmiast poddała się jej inteligentnym rozkazom. Baśka zaprowadziła własne porządki, zwłaszcza w kwestii czystości i dyscypliny. Każdej nocy, niczym dozorcą, patrolowała mieszkanie.

Na końcu pojawił się cichy kociak, Mruczek, którego Weronika odratowała spod dzioba rozwrzeszczanych wron w pobliskim parku. Mruczek wyrósł na niezwykle spokojnego kota nigdy się nie kłócił, z każdym żył dobrze.

Weronika była zakochana w swoich ogoniastych, choć wiedziała, iż nie każdy mężczyzna zaakceptuje taką ferajnę. I babcia jej to powtarzała:

Oj, Werciu, przecież to już nie mieszkanie, tylko schronisko! Dwie psy i trzy koty? Nie wszystkim to w smak. Dziś młodzi są wybredni, nie każdy chce tyle zamieszania, zwierząt i obowiązków.

Więc to nie mój człowiek i nie chcę go, babciu!

Tak było. Z Adamem poznała się, gdy zaczynała pracę. Spotykali się pół roku, okazało się, iż Adam nie cierpi domowych zwierzaków. Po rozstaniu specjalnie nie rozpaczała.

Potem pojawił się Maks przystojny, wesoły chłopak, mistrz Mazowsza w pływaniu. Potrafił zrobić wrażenie, pięknie się starał, czasem pomagał wyprowadzać Pchełkę i Misię. Wszystko zmierzało do ślubu.

Z biegiem czasu zwierzaki zaczęły go omijać łukiem. Pchełka warczała do Maksa, Misia chowała się za Weronikę i szczekała, koty nie podchodziły w ogóle, a Baśka syczała, nie dając się choćby dotknąć.

Pewnego wieczoru Weronika, gotując obiad, zerknęła na balkon i zobaczyła Maksa, jak z wściekłością bije Misię za to, iż zabrudziła mu buty. Pchełka ruszyła na ratunek, ale dostała ciężką smyczą po pysku.

Weronika wybiegła, wyrwała mu smycze i z całej siły uderzyła go po rękach.

Weronika, co ty wyprawiasz? To boli!

Teraz dopiero zrozumiała, czemu jej psy i koty go nienawidziły.

A im co, nie boli? Jak możesz bić moje zwierzęta? Może i mnie byś uderzył? Wypierdalaj i nie pokazuj się tu więcej!

I bardzo dobrze! Tego zoo nie zamierzam znosić prychnął Maksa i wyszedł trzaskając drzwiami.

Weronika ciężko przeżyła to rozczarowanie, jeszcze długo rozbrzmiewały jej w głowie jego niemiłe słowa. Wydawało się, iż w Maksa naprawdę odnalazła swojego człowieka.

Minął rok. Weronika powoli pogodziła się z samotnością, aż nagle zakochała się jak dziecko. Każdy dzień bez ukochanego wydawał się wiecznością.

Poznali się przypadkiem. Aleksander, lekarz ortopeda ze szpitala w Warszawie, miał tego dnia nocny dyżur, gdy karetka przywiozła poważny wypadek. Notował coś przy biurku, ale spojrzawszy na Weronikę, wyraźnie się zamyślił i już się nie odkochała. Nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia, ale wystarczyło jedno spojrzenie.

Skorzystał z okazji, zdobył do niej numer telefonu i zadzwonił następnego wieczora. Zaczęli się spotykać.

Po jego zachowaniu Weronika czuła, iż ten wysoki, nieco zamknięty w sobie facet traktuje ją bardzo poważnie. Była szczęśliwa, ale i przerażona, iż znowu może wszystko się rozpaść. Postanowiła ukryć swoje zwierzęta. Wyjdą za mąż wtedy, co ma być, to będzie.

Minęło pół roku. Sławek poznał ją ze swoją siostrą Kamilą i szwagrem. Pojechali razem w okolice Krakowa poznać jego rodziców. Weronika pokazała mu babcię.

Bywała u niego przyzwoity kawaler, czysto, schludnie, choć kawalerka jego u niej jeszcze nie zapraszała, to w końcu zaczęło budzić jego podejrzenia. Tłumaczenia o chorych kuzynkach i ciotkach już nie działały. Musiała postawić sprawę jasno: wyznać albo dłużej lawirować.

Weronika uzgodniła z babcią, żeby zwierzakami na jakiś czas się zajęła. Pchełka i Misia bywały na wsi, koty babcia uwielbiała, a z Guciem były w dobrych relacjach. Babcia marudziła:

Weronika, tak nie można. Aleksander to porządny człowiek, a ty zaczynasz od kłamstwa.

Babciu, nie poradzę sobie bez niego, a on mógłby nie zaakceptować mojej ekipy. Bez nich też nie chcę żyć, sama wiesz. Nie mam wyjścia.

Już dobrze, ale masz przychodzić codziennie. Tylko zobaczysz, to się źle skończy.

Codziennie Weronika odwiedzała swoją zwierzęcą rodzinę. Aleksander przestał coś podejrzewać i w końcu się oświadczył. Pierścionek z ametystem w kształcie serca sprawił, iż była najszczęśliwszą narzeczoną na świecie.

Uprzedzam: bogatego posagu nie mam! śmiała się Weronika.

Poszli do urzędu stanu cywilnego. Dzień ślubu coraz bliżej, spraw do załatwienia mnóstwo, ledwo nadążali. Weronika tego dnia miała wybrać suknię, zamówić menu i zajrzeć z Aleksandrem do jubilera.

Zmęczeni wrócili do mieszkania Weroniki dopiero po południu. Narzeczony chciał wyrzucić śmieci śmietnik okazał się pełny.

Zaraz wyniosę.

Wysypując śmieci zauważył wśród opakowań pudełka po kociej karmie i psie puszki.

Skąd to się wzięło?

Zostaw, opowiem później gwałtownie zmieniła temat Weronika.

Tymczasem babcia wypuściła Pchełkę i Misię na spacer do ogrodu i zaaferowana poszła po emeryturę do listonoszki. Wychodząc, listonosz niedokładnie zamknęła furtkę i drzwi wejściowe. Baśka, Szaroburek i Mruczek wysunęli się na podwórko, tylko Guć został na miejscu. Cała gromada ustaliła porządek marszu Pchełka na czele, na końcu Baśka, pilnując wszystkich.

Ludzie patrzyli zdumieni, jak przez ulice przechodzi procesja zwierząt. Pchełka pamiętała drogę do domu idealnie zaprowadziła towarzystwo pod blok Weroniki. Misia zgubiła szalik, co wywołało uśmiechy przechodniów.

Aleksander usłyszał skrobanie i popiskiwanie pod drzwiami. Otworzył w przedpokoju pojawiła się rozradowana jamniczka w chustce, obok większa suczka, a za nimi koty, wszystkie wyraźnie w świetnym humorze.

Ale ekipa! zaśmiał się.

Weronika wybiegła i, kryjąc twarz w dłoniach, usiadła na półce na buty, zalewając się łzami.

To twoje? Wszystkie?!

Tak. Były u babci

Pchełka i Misia zaczęły szczekać na Aleksandra, kotka Baśka syknęła groźnie.

Mówiłaś, iż nie masz posagu uśmiechnął się ze smutkiem Aleksander, założył kurtkę, wyszedł i odjechał.

Weronika zadzwoniła do babci, uspokajając ją, żeby się nie martwiła. Miała świadomość, iż to koniec nie będzie żadnego ślubu. Przytuliła stęsknione zwierzaki i przez łzy myślała, iż wszystko straciła przez własne kłamstwo.

Minęło kilka godzin. Zadzwonił domofon. Na progu stanął Aleksander z torbami pełnymi drogiej karmy dla psów i kotów. Położył zakupy i wyszedł.

Nie zamykaj, zaraz wracam.

Po kilku minutach wrócił, prowadząc jamniczkę w czerwonym kubraczku.

To moja suczka Nika. A tu Marusia wyjął rudą kotkę spod kurtki Przyjmiecie je do swojej drużyny?

Lata minęły. Weronika i Aleksander często wspominają tę historię, śmiejąc się z dawnych perypetii. Kto wie, co by się stało, gdyby nie to nietypowe wiano; może w ogóle nie byliby razemOd tamtej pory w mieszkaniu Weroniki nigdy już nie było cicho ani samotnie. Koty czuwały na parapetach, psy pilnowały ulubionych zabawek, a Aleksander śmiał się, iż jeszcze trochę i będą musieli wynająć sąsiednie mieszkanie dla reszty zwierzęcej rodziny. Obiecał sobie, iż już nigdy nie pozwolą na żadną tajemnicę ani wobec siebie, ani wobec swoich ogoniastych przyjaciół.

Były chwile nieporozumień, plątanina łap pod stołem, podrapane firanki i czasem pogryzione kapcie, ale każde burknięcie, miauknięcie czy rozgardiasz w drzwiach dodawały temu domowi ciepła, jakiego Weronika zawsze pragnęła. Nikt już nie musiał wybierać między miłością a lojalnością okazało się, iż serce ma nieskończoną pojemność.

Na ślubie, podczas składania przysięgi, Aleksander zamiast tradycyjnego i nie opuszczę cię aż do śmierci, szepnął jej do ucha: I twoich wszystkich futrzaków też.

Goście śmiali się, widząc, jak pod stołami kręcą się psy, a Baśka, jak przystało na damę, spokojnie usiadła obok państwa młodych na czerwonej poduszce. Było gwarno, chaotycznie, trochę jak w bajce. Babcia ocierała ukradkiem łzy wzruszenia.

A Weronika wreszcie zrozumiała, iż szczęście to nie kwestia wyboru między jednym a drugim. Czasem wystarczy znaleźć kogoś, kto nie boi się wejść do domu pełnego miłości choćby jeżeli ta miłość ma pazury i ogony.

I już nigdy nie była sama.