Piesiu miał już wszystko gdzieś, szykował się, by pożegnać ten okrutny świat

Zofia mieszkała samotnie na skraju wsi.

Ludzie mówili o niej z litością.

Ona sama się z tego śmiała.

– Samotna? – pytała. – Mam wielką rodzinę!

Sąsiadki kiwały głowami uprzejmie.

Gdy odchodziła, pukały się w czoło.

Żadnego męża, żadnych dzieci.

Tylko zwierzęta, mówiły między sobą.

Dla Zofii to była prawdziwa rodzina.

Nie liczyła się dla niej opinia innych.

Niektórzy uważali, iż zwierzę ma służyć.

Krowa dla mleka, kura dla jajek.

Pies do stróżowania, kot do myszy.

Zofia miała pięć kotów i cztery psy.

Wszystkie mieszkały w domu, nie na dworze.

To budziło zdumienie w całej wsi.

Nikt nie odważał się z nią kłócić.

Zofia była uparta i wesoła.

– Im ulica wystarczyła – mawiała.

– A nam w domu dobrze – dodawała.

Pewnego dnia na drodze zobaczyła psa.

Leżał w rowie, mokry i drżący.

Podeszła ostrożnie, mówiąc łagodnie.

– Co ci się stało, piesku?

Pies nie podniósł choćby głowy.

Wyglądał, jakby czekał na koniec.

Zofia uklękła przy nim w błocie.

– Nie zostawię cię tutaj – szepnęła.

Zawinęła go w swój płaszcz.

Zaniosła do domu, choć był ciężki.

W kuchni ułożyła go przy piecu.

– Teraz jesteś bezpieczny – powiedziała.

Pies otworzył oczy, zdziwiony ciepłem.

Nazwała go Piesiu, bez wahania.

Przez dni leżał cicho, nie jadł.

Zofia próbowała każdej sztuczki.

– Jedz, proszę, dla mnie – błagała.

Koty przychodziły, obwąchiwały go z troską.

Inne psy leżały blisko, pilnując go.

W końcu Piesiu powąchał miskę.

Potem spróbował odrobinę mięsa.

Zofia zapłakała z ulgi.

– Wiedziałam, iż chcesz żyć – mówiła.

Dni mijały, Piesiu odzyskiwał siły.

Zaczął merdać ogonem na jej widok.

Sąsiedzi zauważyli zmianę w psie.

– Ożył dzięki tej kobiecie – mówili.

Zofia tylko się uśmiechała, głaszcząc go.

– On uratował mnie tak samo.

Dom znów był pełen życia.

Rodzina Zofii znów była kompletna.

Nikt więcej nie śmiał się z niej.

Samotność nie istniała w tym domu.