„Nikt ich nie wyganiał – odpowiadaliśmy obu stronom – sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Zawsze u nas mile widziani! – Siedź! Nie ma nas w domu! – powiedział spokojnie Piotr. – Ale dzwonią! – zamarła Wala, podnosząc się z kanapy. – Niech dzwonią – odparł Piotr. – A jeżeli to ktoś ważny? – zapytała Wala. – Albo w sprawie? – Sobota, dwunasta – dodał Piotr. – Ty nikogo nie zapraszałaś, ja niczego się nie spodziewam! Jaki wniosek? – Tylko zerknę przez wizjer! – wyszeptała Wala. – Siedź! – głos Piotra był stanowczy jak stal. – Nie ma nas! Kto by tam nie stał, niech wraca do siebie! – A ty wiesz, kto to może być? – zapytała Wala. – Przypuszczam, dlatego mówię, żebyś nie podchodziła do okien! – jeżeli to ci, o których myślę, tak łatwo się nie poddadzą – westchnęła Wala. – To zależy, ile będziemy trzymać drzwi zamknięte – spokojnie odpowiedział Piotr. – W końcu sobie pójdą. W każdym razie, w klatce spać nie będą. A nam się nigdzie nie spieszy, więc usiądź, załóż słuchawki, weź telefon i oglądaj film. – Piotr! Mama do mnie dzwoni! – powiedziała Wala, pokazując ekran telefonu. – To znaczy, iż za drzwiami stoi twoja ciotka ze swoim pociesznym synkiem – skwitował Piotr. – Skąd wiesz? – zdziwiła się Wala. – Gdyby to był mój kuzyn, – a Piotr wymówił „kuzyn” z taką pogardą, iż zrobiło się nieprzyjemnie – dzwoniłaby moja mama! – Nie bierzesz pod uwagę innych opcji? – zapytała Wala. – jeżeli sąsiedzi, nie mam ochoty z nimi rozmawiać. jeżeli znajomi – po dwóch dzwonkach już by poszli. Prawdziwi przyjaciele zadzwoniliby wcześniej i zapytali, czy możemy ich ugościć. A kto przez pół godziny wali w dzwonek, jeżeli nie nasi uciążliwi krewni? – Piotr, to moja ciocia – powiedziała Wala z męczeńską miną. Mama właśnie napisała. Pyta, gdzie nas niesie. Ciocia Natalia chce się u nas zatrzymać na kilka dni, bo ma sprawę w mieście! – Napisz jej, iż w Warszawie hoteli nie brakuje – Piotr się uśmiechnął. – Piotr! – zganiła go Wala. – Tak nie mogę napisać! – Wiem – Piotr zamyślił się. – Napisz, iż nas nie ma, iż jesteśmy w hotelu, bo akurat robiliśmy dezynsekcję! – Świetnie! – Wala napisała wiadomość i wysłała. – Piotr, ona chce, żebyśmy wynajęli cioci dwa pokoje – jeden dla niej, drugi dla Kostka – powiedziała Wala ze zdumieniem. – Napisz, iż nie mamy pieniędzy. Powiedz, iż wybraliśmy dwa łóżka w hostelu i w pokoju mamy piętnastu obcokrajowców – Piotr uśmiechnął się z wynalazczością. – Mama pyta, kiedy wrócimy – Wala spojrzała na Piotra. – Napisz, iż za tydzień – machnął ręką Piotr. Odgłosy dzwonka ucichły. Małżeństwo odetchnęło z ulgą. – Piotr, mama napisała, iż ciocia przyjedzie za tydzień – wyszeptała Wala. – A nas znowu nie będzie w domu – dodał Piotr. – Ale to nie jest rozwiązanie! Przecież nie możemy wiecznie przed nimi uciekać? Co jeżeli przyjadą w tygodniu? Albo będą pod drzwiami po pracy? Moja ciotka, twój kuzyn – oni do wszystkiego zdolni! – Cóż – smutno powiedział Piotr. – Po co nam była ta trzypokojowa?! – Przecież chcieliśmy dla naszej przyszłej, dużej rodziny – przypomniała Wala. – Dziecko nam trzeba! Albo od razu dwójkę! – zażartował Piotr. – Sam się zgłoś na badania! – westchnęła Wala. – Nic nie wychodzi! – Trzeba się uspokoić, to będzie! – poważnie powiedział Piotr. – Nerwy przez rodzinę, raz twoją, raz moją! Wywalić ich wszystkich stąd, skąd się wzięli! Przez nich nic się nie udaje! Wala nie zaprzeczała. Wiedziała, iż Piotr ma rację. Przed ślubem zrobili drogie badania genetyczne i na płodność – wszystko idealnie. Ale po ślubie musieli na dziecko poczekać, bo najpierw trzeba było kupić mieszkanie. Odziedziczyć nie było co. Przed ślubem Wala i Piotr mieszkali z matkami w kawalerkach – wszystko własnym wysiłkiem. Pięć lat ciężkiej pracy i oszczędzania dały im w końcu duże mieszkanie. Stary blok, wtórny rynek, gruntowny remont, nowe meble. Ale euforia była ogromna! Ledwo świętowali parapetówkę, a już na progu stała ciotka Wali z synem – w dodatku z matką w bonusie. – No, tutaj się nie gnieździcie! U nas z Walą była męka w jednym pokoju! – Wygodnie! – pochwaliła ciocia Natalia. – Ja mam pokój, Kostek oddzielnie! – W salonie nie śpimy – powiedział Piotr. – To pokój do odpoczynku! – Ja tu pracować nie zamierzam! – zaśmiała się ciocia Natalia. – Wala, wyjaśnij mężowi, iż z synem nam niewygodnie, bo on chrapie! Goście w domu, a wy choćby stołu nie nakryliście! – Nie spodziewaliśmy się was – zawstydziła się Wala. – I lodówka pusta – dodał Piotr. – No więc Piotr, biegnij do sklepu, a Wala na kuchnię! – rozkazała ciocia Natalia. – Co tak stoicie? – warknęła teściowa. – Tak się gości przyjmuje! – To już przesada… – wybuchnął Piotr, ale Wala zaciągnęła go do innego pokoju. Kiedy już przestało go dusić, Piotr powiedział: – Wszystko się pomieszało? Zaraz ich wyślę do twojej matki! Jak się odwiedza, to zachowuj się jak gość! A to co? – Piotr, wiejska kobieta! Tak mają we wsi… – Znam wieś, ale chamstwa nigdzie nie akceptuję! A to właśnie ono! – Kochany, nie kłóćmy się z mamą i ciocią! One potem mi życie zatrują! Ty będziesz dla nich wrogiem! Tego chcesz? – Wszystko mi jedno! Jak mnie tak traktują, to mogę ich nie zauważać! Niech zginą, nie zapłaczę! – Piotr, kochany! Ale mnie oszczędź! Jak teraz ciocię wygnamy, mama mnie przeklnie! Zostanę zupełnie sama! To podziałało. Piotr zacisnął zęby i poszedł do sklepu. Ciocia Natalia zamiast trzech dni, gościła dwa tygodnie. Piotr już drugiego dnia musiał sięgać po melisę. Wyjazd cioci i syna, młodzi świętowali z miotłą i mopem trzy dni myjąc mieszkanie. Potem odwiedził ich z rodziną Piotra kuzyn. – Braciszku, przyjechałem na krótko, trzeba sprawy załatwić, potem wracamy! – Sam tego nie załatwisz? – zapytał Piotr. – Mamy rodzinę! Nie zostawię ich samych w rodzinnej miejscowości! Myśl! – zaśmiał się Darek. – Tylko razem mamy zabawę! – Dlatego dzieci zabrałeś? – spytał Piotr. – A z kim je zostawię? Dzieci się pobawią! Dawaj, rozkręcimy to miasto jak kiedyś! – Darek! – krzyknęła Basia – Jeszcze cię tak potrząsnę, iż nie będzie czym trząść! Po półtorej godziny Wala padła z bólem głowy. Dzieci szalały, Basia tylko wrzeszczała zamiast rozmawiać. A Darek tylko marzył o wypadzie na miasto, co potęgowało wrzaski Basi. – Piotr, podobno jesteś jedynakiem? – wymamrotała Wala w poduszkę. – Kuzyn od strony matki – mruknął Piotr. – Mówię na niego „kuzyn”. – Nie obchodzi mnie jak go nazywasz, dałoby się go stąd wydalić? – Chętnie bym to zrobił, ale znowu – jak z twoją ciotką. Moja mama potem mi mózg łyżeczką wyjmie! Ledwo odpoczęli po jednym wizycie, zaraz pojawiali się nowi goście. Ciocia Natalia z synem załatwiali sprawy w mieście regularnie. Kuzyn Darek z rodziną dojeżdżał rozwiązać swoje sprawy. I obie mamy nie zapominali o dzieciach. Teściowa dręczyła zięcia, teściowa – synową. A stres niszczył zdrowie młodej rodziny. O dzieciach nie było choćby mowy w takiej karuzeli gości. Zdrowie szwankowało – i jak tu mieć dzieci? – Może zmieńmy mieszkanie? – zaproponowała Wala. – Na pokoje bez klamek? Zaraz nam taki zaproponują – uśmiechnął się Piotr. – Nie, na podobne do naszego w innym rejonie Warszawy! Przeprowadzimy się, a nikomu nie powiemy gdzie! – To na krótką metę – mruknął Piotr. – Kuzyn i ciocia wykończą nowych ludzi, a tamci zdradzą, gdzie mieszkaliśmy. Znajdą nas i ukrzyżują! – Może zdążymy zrobić dziecko? – Wala miała nadzieję. – Nie tylko zrobić, ale i urodzić – Piotr pokręcił głową. – To będzie jedyny argument. – Może się wynieść tymczasowo? Do przyjaciół? Schować się! – Mówisz o Bartku i Kasi? – spytał Piotr. – Tak – potwierdziła Wala. – Mają wolny pokój! – Ale mieszka tam Tera, owczarek! – przypomniał Piotr. – Wolę psa niż naszą rodzinę! – Wala bezradnie opuściła głowę. – Trzymaj się! – wykrzyknął Piotr i chwycił telefon. – Bartek, pożycz psa! – Super! Jesteś moim bohaterem! Jedziemy z Kasią na urlop, a nie ma z kim zostawić suczki! Ona obcych nie lubi, was zna i szanuje! – krzyczał Bartek. – Dam karmę, legowisko, zabawki! Zapłacę! – Dawaj! – Piotr się ucieszył. Wracając do Wali, promieniał jak słońce: – Dzwoń do mamy, niech ciocia jutro przyjeżdża! Ja zadzwonię do kuzyna, żeby w tygodniu wpadł! – Pewny jesteś? – zapytała Wala. – Z przyjemnością ich przyjmiemy! – Piotr mówił z entuzjazmem. – To nie nasza wina, iż nasz nowy domownik może się nie spodobać! Darek z rodziną po jednym “hau” wybrał hotel. Ciocia Natalia, broniąc się, próbowała domagać się zamknięcia psa. – Zamknijcie gdzieś tego zwierza! – błagała, chowając się za synem. – Ciociu Natalko, żartujesz? – uśmiechnął się Piotr. – 45 kilo czystych mięśni! To nie jamnik, ale owczarek niemiecki! Drzwi wyważy! – Dlaczego ona na mnie warczy? – ciotka zadrżała. – Nie lubi obcych – wzruszyła ramionami Wala. – Pozbądźcie się jej! Nie wytrzymam w tym mieszkaniu z potworem! – Nie możemy się jej pozbyć! – oburzył się Piotr. – Ten pies to nasza rodzina! Nie mamy dzieci, a kogoś kochać trzeba! Bardzo ją kochamy! – I za nic nie oddamy! – dodała Wala. Później obie mamy dzwoniły i pytały, dlaczego nie przyjęli rodziny. – Nikt ich nie wyganiał – odpowiadaliśmy obu stronom – sami nie chcieli zostać! Niech przyjeżdżają! Zawsze u nas mile widziani! – A pies? – Mamo, my przecież nikogo nie odmawiamy! Ale i mamy przestały się wyrywać w gościnę. Po miesiącu Tera wróciła do Bartka i Kasi, gotowa jednak zawsze wrócić na zawołanie. Nie była już potrzebna. Wala spodziewała się bliźniąt.

5 godzin temu