Nie tylko sąsiedzi

Nie tylko sąsiedzi

W niewielkiej polskiej wsi, gdzie latem ulice tonęły w zieleni, a jesienią pokrywały się złotem liści, mieszkały obok siebie dwie rodziny. Od zawsze żyły w zgodzie, pomagały sobie nawzajem. Ich dzieci dorosły i wyjechały do większego miasta do Warszawy.

Pewnego dnia stało się nieszczęście żona Jana zmarła. Był ranek, świt ledwo rozpraszał ciemność, kiedy Jan pobiegł do sąsiadów, Zbigniewa i Danuty, i z całych sił zapukał w okno.

Co się dzieje? wybiegł na dwór Zbigniew, a za nim stanęła Danuta, narzucając na ramiona chustę.

Moja Katarzyna, moja Katarzyna… szlochał Jan, siadając na schodkach, a chłód jesiennego poranka przeszywał powietrze.

Co z Katarzyną? pytał zatroskany Zbigniew. Może pogotowie?

Już nie trzeba odparł Jan cichym, złamanym głosem. Odeszła moja Katarzyna.

Sąsiedzi nie zostawili Jana samego pomagali mu, dopóki jego syn z żoną nie przyjechali z Warszawy. Danuta podsuwała mu ziołowe tabletki na uspokojenie. Po pogrzebie Katarzyny wciąż starali się, by Jan nie był sam: zapraszali go na obiady i kolacje. Wieczorami Zbigniew grał z nim w szachy.

Minęło pół roku. Jan trochę już się otrząsnął, przywykł, iż żony nie ma obok. Nauczył się radzić sobie z domowymi obowiązkami: gotowaniem, praniem, sprzątaniem. Syn z rodziną czasem go odwiedzali.

Pewnego sierpniowego wieczoru Jan siedział z Zbigniewem na podwórku i jak zwykle, powoli rozmawiając, przestawiali szachowe figury. Nagle Zbigniew przechylił się na bok, a Jan ledwie zdążył go podtrzymać.

Zbyszek, co ci jest? pytał zatroskany, ale sąsiad milczał. Danusia! zawołał. Właśnie wychodziła zza rogu z dużą miską ogórków z warzywniaka.

Widząc, co się dzieje, upuściła miskę i rzuciła się do męża. Zbigniew odszedł natychmiast. Lekarz później orzekł: zawał serca.

Jak to płakała Danuta nigdy na serce nie narzekał

To teraz Jan pomagał Danucie. Przyjechali jej syn i córka, pochowali Zbigniewa, a gdy dzieci wyjechały, Danuta poczuła, czym jest przejmująca cisza i samotność. Za dnia Jan zaglądał i pomagał, ale nocami trudno było zasnąć, myśli nie dawały spokoju.

Czas mijał. Danuta powoli odzyskiwała spokój; czasem odwiedzali ją dzieci i wnuki. Jan i Danuta byli już na emeryturze, wspierali się. Jan przez całe życie uczył historii w szkole średniej, Danuta prowadziła gminną bibliotekę.

Życie nie stoi w miejscu. Przyszła jesień. Jan co rano wychodził z miotłą, zamiatał opadłe żółte i brązowe liście klonu na swoim podwórku, potem wychodził za furtkę i zamiatał chodnik w stronę domu Danuty, ale wiatr zaraz przyganiał kolejne stosy liści. W końcu wchodził do jej ogrodu i tam sprzątał choć tu już liści było mniej.

Danuta patrzyła na niego przez okno i uśmiechała się.

Janek, a ile można zamiatać? krzyknęła do niego, otwierając okno. Cała wieś już wie, iż tylko ty prowadzisz wojnę z jesienią!

Podniósł wzrok i odpowiedział z uśmiechem:

Gdyby wszyscy czekali, aż liście same znikną, świat by pogrążył się w chaosie. Trzeba je sprzątać, więc sprzątam.

Ale te liście są piękne Popatrz tylko, jak się mienią! nie dawała za wygraną Danuta.

Piękne, to fakt, ale jakie śliskie! Można się przewrócić odburknął Jan i kontynuował swoje zajęcie.

Otworzył furtkę i pozamiatał też alejkę do domu Danuty. Kiedy podszedł bliżej ganku, Danuta wyszła z dwiema filiżankami herbaty.

Dobra, starczy, chodź na herbatę z miodem! zaprosiła, siadając w altance na ławce. Jan usiadł naprzeciwko.

A czemu dziś z miodem? Przecież zwykle pijemy z cytryną? zapytał, popijając herbatę.

Bo dziś zimno trzeba się rozgrzać od środka uśmiechnęła się Danuta.

Słodkie aż do przesady! mruknął Jan. W naszym wieku trzeba z umiarem do słodyczy podchodzić.

Pij, pij! zarządziła Danuta. Taką słodką herbatę pijemy raz na tydzień, wytrzymasz.

No dobrze zgodził się Jan.

Wczoraj dzwonił do mnie wnuczek, Franio, i pytał: Babciu, co ty tam robisz sama? Przyjeżdżaj do nas do Krakowa, będziesz mieszkać z nami!.

A ja mu na to mówię: Ale ja wcale nie jestem sama, mam tu przyjaciela uśmiechnęła się do sąsiada.

Jan łyknął herbaty, żeby ukryć uśmiech.

Dobrze powiedziałaś, choć przyjaciel brzmi za prosto

A jak inaczej?

Chyba bardziej: sojusznik w walce z jesiennymi liśćmi parsknął śmiechem Jan, Danuta też nie mogła się powstrzymać.

Pewnego ranka Jan pozamiatał już liście u Danuty, ale ona nie pojawiła się w oknie. Zaniepokoił się przecież zawsze go pozdrawiała. Wszedł po schodkach i zapukał do drzwi, poczekał chwilkę. W końcu drzwi się uchyliły Danuta trzymała się ściany, otulona grubym pledem.

Ojej Co się dzieje? Pomogę ci powiedział Jan, pomógł wejść do domu, posadził ją w fotelu i przykrył kocem.

Spojrzała na niego zaczerwienionym nosem i zmęczonymi oczami.

Chyba się przeziębiłam

Ech, kto mi teraz herbatę przyniesie? westchnął Jan.

Zdjął płaszcz, powiesił na wieszaku.

Masz jakieś lekarstwa?

Tam, na szafce

Zajrzał było ich niewiele.

To wszystko? Zaraz idę do apteki oznajmił. gwałtownie wrócę.

Może nie trzeba wymamrotała Danuta.

Trzeba odpowiedział stanowczo Jan i wyszedł.

Wrócił gwałtownie z reklamówką leków i kurczakiem z pobliskiego sklepu. Danuta drzemała w fotelu.

Kiedy otworzyła oczy, zdziwiła się, iż Jan już jest. Tymczasem z kuchni napływał aromat rosołu.

Janek, ty choćby gotować potrafisz! uśmiechnęła się słabo, choć wiedziała, iż Jan sam sobie od dawna gotuje.

W trudnych chwilach trzeba umieć wszystko. Masz, jedz gorący rosół postawił miseczkę na stole, pomógł wstać i usadził ją przy stole.

Spróbowała, zamknęła oczy z przyjemności.

Mmmm, cudownie dziękuję.

Nie ma za co. Musisz gwałtownie wyzdrowieć, bo mi smutno zamiatać samemu powiedział, kryjąc uśmiech.

Dobrze, sojuszniku, dam z siebie wszystko odpowiedziała z powagą.

Po tygodniu Danuta wyzdrowiała i pierwszy raz od dawna uśmiech wrócił na stałe na jej twarz. Razem z Janem poszli do pobliskiego parku nad rzeką. Jak zawsze, to Jan na to wpadł.

Dość siedzenia w domu, idziemy na spacer, bo zgnuśniejesz! powiedział, a ona bez wahania poszła z nim.

Lśniące liście szeleściły pod butami, jesienne słońce jeszcze ogrzewało świat.

Wiesz, Janek, ta jesień naprawdę jest piękna przyznała Danuta.

Zgadzam się! Zwłaszcza w dobrym towarzystwie.

Trzymała go za ramię, szli powoli alejką pełną liści, zostawiając za sobą ślady. Rozmawiali, śmiali się

Pewnego dnia Jan zajrzał do Danuty z nietypową prośbą.

Danusiu, mam do ciebie sprawę

Jaką? zdziwiła się.

Przeglądałem w domu biblioteczkę i nie mogę znaleźć książki o pielęgnacji kaktusów.

Kaktusów? Przecież nie masz żadnych kaktusów, choćby kwiatów nie trzymasz

Jan spojrzał figlarnie i wyjął zza pleców malutką doniczkę z kaktusem.

Teraz już mam i to dla ciebie. Dziś kupiłem.

I co ja mam z nim zrobić? Nigdy nie miałam kaktusów! zaśmiała się Danuta.

Ale przecież jesteś bibliotekarką, na pewno wiesz, gdzie szukać porady!

Dobra, dobra przyjęła doniczkę. Jak zakwitnie, kupisz mi loda.

Umawiamy się!

Niedługo potem przyszła do wsi zima, spadł pierwszy śnieg. Jan przyszedł do Danuty i znowu chował coś za plecami.

Co znowu przyniosłeś? nie mogła się powstrzymać od pytania, widząc jego niepewność.

Wiesz, Danusiu tyle razy przychodziłem do ciebie codziennie Może zostanę już na zawsze? Może byśmy pobrali się? wręczył bukiet czerwonych róż, a jej policzki się zaróżowiły.

O rety, Janek, długo to rozważałeś?

Oj, długo Bałem się, czy się zgodzisz. No i co? Zgadzasz się?

Zgadzam. Przyzwyczaiłam się już do ciebie, a jak cię nie ma, to mi ciebie brakuje odpowiedziała, wkładając kwiaty do wazonu. I jak odmówić, skoro taki piękny bukiet przyniosłeś

Przetrwali razem zimę, nadeszła wiosna. Pewnego ranka Danuta zawołała:

Janek, chodź szybko! Twój kaktus zakwitł jesteś mi winien loda!

Niemożliwe! Już nie wierzyłem, ale dziś idziemy do sklepu kupię ci największego loda. Słowo się rzekło!

Szli razem przez wieś, rozważając, czy lepsze jest śmietankowe, czy truskawkowe, a Jan spojrzał w słońce i szeroko się uśmiechnął.

Co ci tak wesoło? zapytała Danuta, także promiennie się do niego uśmiechając.

Tak po prostu. Myślę, iż tworzymy niezły zespół.

Tak, naprawdę niezły przyznała cicho.

Szli obok siebie, już dawno nie byli tylko sąsiadami i partnerami w walce z liśćmi stali się parą, która odnalazła się wśród jesiennych liści, śnieżnej zimy i wiosennego słońca. Razem łatwiej iść przez życie, a samotność już im nie grozi.

Życie pokazało im, iż choćby po największej stracie wokół czeka nowa bliskość. Czasem trzeba tylko otworzyć się na pomoc, przyjaźń i cichą troskę drugiego człowieka.

Wszystkiego dobrego!