Nie będę już z wami mieszkać! Wam wiecznie coś nie pasuje! – Janina spojrzała na mamę z gniewem i żalem. – Dobrze, gdy byłam dzieckiem: tam nie chodź, tego nie rób, ale teraz mam dwadzieścia lat, mamo!

Nie będę już z wami mieszkać! Zawsze macie o coś pretensje! Wiktoria patrzyła na mamę z gniewem i żalem. Rozumiem, iż kiedy byłam dzieckiem: tu nie idź, tam nie rób, ale mam już dwadzieścia lat, mamo! Dwadzieścia. Od dwóch lat jestem pełnoletnia.

Skoro jesteś pełnoletnia i nie chcesz z nami żyć, rozejrzyj się za pracą, wynajmij i opłać sobie mieszkanie. To moja odpowiedź, córciu.

No ładnie! prychnęła Wiktoria. Najpierw: ucz się, córko, nie szwendaj się na imprezy, a teraz: idź do roboty. A ze studiami to już nie problem? Nie lepiej byłoby pomóc własnej córce?

Przecież jesteś taka zaradna. O nasze rady nie pytasz zawtórował mamie tata. Skoro nie chcesz byśmy wtrącali się do twojego życia, możesz się całkiem usamodzielnić.

Oczywiście ta sytuacja nie do końca odpowiadała Wiktorii. Mama nigdy nie zmuszała jej do porządków czy gotowania, tata opłacał czynsz, robił zakupy i przelewał na jej konto regularnie parę złotych dla ukochanej córki. Tak się żyło wygodnie i bez większego wysiłku. Gdyby jeszcze rodzice nie mieszali się…

Ale uparcieść Wiktorii nie pozwalała się cofnąć. W rodzinie krążyła legenda, iż jedna z jej praprababek była zagorzałą działaczką społeczną stąd ten buntowniczy charakterek.

Szybko znalazła pracę i wynajęła małe mieszkanie niedaleko Uniwersytetu Warszawskiego. Dopiero teraz zrozumiała, co naprawdę znaczy nie mieć na życie. Wcześniej słyszała o tym przy okazji, w autobusie czy podczas rodzinnych narzekań, albo na popularnych talk-show, gdzie powtarzano: Nie starcza na podstawowe rzeczy.

Czynsz pochłaniał lwią część i tak już skromnej pensji, a przecież trzeba było jeszcze kupić jedzenie, zapłacić za bilet miesięczny i drobne niezbędne rzeczy. Huczne imprezy, o których Wiktoria marzyła, odsunęły się na dalszy plan. choćby się nie zorientowała, kiedy zaczęła doceniać zarobione pieniądze, a rodzicielskie czepialstwo nie brzmiało już tak bezsensownie.

Pewnego dnia wracała z pracy. Przed nią szli dwaj nastolatkowie, głośno komentując świat i rzucając głupimi, nie zawsze cenzuralnymi żartami. Wiktoria tylko pokręciła głową. Ciekawe, czy mają choć jedną mądrą myśl dziennie.

Na schodkach pod nieczynny, od dawna niewynajęty sklepik, siedziała starsza pani. Wiktoria widywała ją tam często. Babcia czasami coś mamrotała pod nosem, zupełnie niezrozumiale. U jej nóg stała puszka po groszach zza czasów BLIK-a i kart mało kto nosił po kieszeniach jakieś dźwięczące monety. Wiktoria starała się zatrzymać choć kilka złotych dla tej pani. Sama nie wiedziała dlaczego. Wcześniej choćby nie zwróciłaby uwagi na kogoś proszącego o drobne.

Choć adekwatnie żebraczka to za mocne słowo. Sprana kurtka i puszka przy butach nie były w stanie ukryć godności tej kobiety. Dziękowała każdemu, kto coś wrzucił, i z cierpliwością siedziała na szarych schodach.

Chłopaki, mijając ją, wykrzywili usta w pogardliwym grymasie. Jeden kopnął puszkę, która z hukiem poleciała po chodniku. Marne groszaki rozleciały się pod nogi.

Babcia z trudem się podniosła i zaczęła zbierać drobniaki, trzęsącymi się palcami. Nie poddawała się jednak uparcie.

Co wy robicie, bałwany! zaperzyła się Wiktoria i rzuciła się pomóc starszej pani.

Chłopaki zaśmiali się, rzucili w jej stronę jakąś obelgę i poszli dalej.

Proszę, to chyba wszystkie Wiktoria podała babci monety. Mam jeszcze. Wyjęła z portfela przygotowaną pięciozłotówkę i wręczyła jej.

Dziękuję babcia podniosła wzrok. Miała zadziwiająco młode oczy na pomarszczonej twarzy. Poznaję cię. Ty zawsze wrzucasz parę złotych.

Pogładziła zdeformowaną puszkę.

Wgnieciona. Trzeba będzie znaleźć nową.

Ręce jej drżały. Wiktorii wydawało się, iż w ogóle czuje się źle.

Mieszka pani daleko? zapytała.

Babcia pokręciła głową.

Nie, widzisz tamte bloki za drzewami? Tam mieszkam.

Odprowadzę panią. Wiktoria podała rękę. Chyba będzie ciężko samej dojść.

Serce złapało. Przejęłam się, rozumiesz… kobieta oparła się ciężko na jej ramieniu. Dziękuję, nie zatrzymam cię długo.

W małym mieszkanku na trzecim piętrze wystrzeliły im na powitanie koty. Brew Wiktorii uniosła się wysoko. Było ich tyle, iż nie doliczyła.

Dwanaście zauważyła babcia widząc jej minę. Nigdy bym nie pomyślała, iż aż tyle będzie.

Po co pani tyle kotów?

To nie tak, iż ja ich potrzebuję. To ja jestem im potrzebna. Bez mnie by nie przeżyły. Kapę i Łucję zostawili zimą w worku na śmieci. Szłam wyrzucić śmieci i znalazłam je. Łucja miauczała, a Kapa już ledwo oddychała. Puszkę wydarłam dzieciakom spod bloku, a Romek przyszedł kiedyś pod sklepem. Felka wykociła się w piwnicy, musiałam je zabrać do siebie, zanim ktoś im coś zrobi. Uważasz, iż na starość odbiło mi na punkcie kotów?

Nie, absolutnie nie speszyła się Wiktoria. Tylko to sporo zwierząt, trzeba mieć za co je karmić.

Dlatego siedzę na ulicy przytaknęła babcia.

Od tej pory się zaprzyjaźniły. Z brzmienia to dziwne, ale Wiktoria nie umiała już żyć, udając, iż nic się nie stało. Do pani Zofii, bo tak miała na imię starsza pani, Wiktoria wpadała regularnie. Opisała ją w swoich mediach społecznościowych. Ku jej zdziwieniu, pomiędzy kąśliwymi uwagami pojawiły się ludzkie słowa, propozycje pomocy, dobre rady. Z czasem było ich coraz więcej.

Córciu spytał tata nieufnie, po co ci to wszystko? Zawsze byłaś raczej miejskim typem.

Tatusiu, to nie o miłość do zwierząt chodzi. Choć w domu nigdy o tym nie rozmawialiśmy. choćby nie przyszło mi do głowy, czy pozwolilibyście mieć psa albo kota. Więc nie pytałam. Teraz sobie myślę czemu nie?

Zastanowiła się, po czym dodała:

Pani Zofia mówi, iż to nie koty są jej potrzebne, tylko ona im. I to prawda. Bez niej dawno by już nie żyły.

Ale przecież nie możesz ich wszystkich do siebie brać mama wzruszyła ramionami. Wiktoria, spójrz, ile tego!

Nie każdy by potrafił tyle przygarnąć Wiktoria westchnęła. Ja chyba też nie. Ale trochę pomóc to nie aż tak trudne.

Nie aż tak trudne? rozłożyła ręce matka. Sama mówiłaś, iż nie starcza ci pieniędzy, iż mieliśmy z ojcem rację. Teraz oddajesz te grosze obcej babce. Nie wydaje ci się, iż cię omamiła?

Mamo, nie odwołuję tego, co mówiłam. Tylko pani Zofia nikogo nie oszukuje. Gdyby nie to, co napisałam u siebie na profilu, nikt by się o niej nie dowiedział.

Wiktoria, jesteś jeszcze dzieckiem.

Mamo, już nie jestem dzieckiem. Mam swoje zdanie. Nie każę wam kochać tych kotów ani im pomagać. W moim życiu wyszło inaczej. Poznałam człowieka, który żył zupełnie innym rytmem niż my.

Co teraz, zamierzasz zapełnić mieszkanie kotami i siedzieć z nimi? zbulwersował się tata. Kiedyś takie kobiety nazywano starymi pannami. Nie mogły znaleźć męża, to przynajmniej zwierzęta przygarniały.

Nie mam zamiaru się zagracać kotami parsknęła Wiktoria. Chciałam wziąć jednego, żeby pani Zofii było lżej, ale właścicielka mieszkania jest przeciwna. Mamy różne poglądy na ten temat. Nie jestem już dzieckiem ani głupią. Nic złego nie robię.

Ty nie. Tata westchnął. Ale poświęcać na to całe życie Po prostu cię szkoda.

Nie martw się, tato. U mnie wszystko w porządku.

Wiktoria wciąż pomagała pani Zofii. Dzięki internetowi znalazła dom czterem młodszym kotom tym kociakom Felki, których kiedyś ktoś chciał się pozbyć. Reszta, osiem staruszków, została z ich właścicielką. Większość z nich była już w zaawansowanym wieku nikt nie chciał ich przygarnąć. Zresztą, sama pani Zofia przez lata bardzo się z nimi zżyła.

Wiktorio, jakby mi się coś stało, proszę, nie zostawiaj ich. Wiem, iż dużo proszę. Ale nikogo bliższego od ciebie nie mam.

Wiktoria wstydziła się zapytać, czemu starsza pani mieszka sama. Dopiero któregoś dnia pani Zofia sama wyjaśniła gorzko:

Widzisz, mogłabym mieć wnuczkę taką jak ty, ale nie wyszło. Mój syn rozwiódł się, bo okazało się, iż dzieci mieć nie mógł. Potem zginął w pracy. Tak zostałam sama. Z kotami. Nie potrafię przejść obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia.

Pewnego dnia, jak zwykle, Wiktoria przyszła do pani Zofii, ale nikt nie otwierał drzwi. Zadzwoniła do sąsiadki.

Dzień dobry! Czy nie widziała pani pani Zofii? Może gdzieś wyszła?

Wiktoria, to ty? Nie, miała kiepski dzień. Oby nic się nie stało. Zaczekaj, mam klucz.

Pani Zofia leżała spokojnie, jakby spała. Zmarszczki wygładziły się i na twarzy utrwalił się spokój. Koty krążyły przy niej, miaucząc bezradnie.

Święty Boże, odeszła nasza Zofia sąsiadka przeżegnała się. Wiktoria cicho zapłakała. Nigdy wcześniej nie przechodziła przez śmierć bliskiego.

Co teraz? Co mam zrobić? powtarzała zdezorientowana.

Wiktoria, popatrz, na stole jest dla ciebie list.

Łzy kapały, gdy z trudem rozszyfrowywała staranne litery.

Pani Zofia przepisała jej mieszkanie w spadku oraz poprosiła, by zaopiekowała się jej stadkiem.

Tylko ciebie mogę o to prosić, moja dziewczynko napisała. Wiktoria płakała jak bóbr.

Nigdy by nie przypuszczała, ile musi poznać prawniczych kruczków w dorosłym życiu. Ciężko byłoby jej samej, gdyby nie Bartek.

Z Bartkiem poznała się dzięki pierwszemu postowi o kotach. Był jednym z nielicznych, którzy napisali wspierający komentarz. Zaczęli rozmawiać, potem się spotykać. Rodzina Bartka była inna niż Wiktorii zawsze mieli w domu jakieś zwierzaki, Bartek naprawdę kochał zwierzęta. Pomagał w schroniskach, działał w social mediach. Dzięki niemu cztery kociaki Felki znalazły dom.

Bartek studiował prawo, więc jego pomoc była dla Wiktorii bezcenna.

Wiktoria, ekstra! ucieszyła się jej przyjaciółka Majka. Masz własne mieszkanie! Powiedz Bartkowi, żeby oddał koty do schroniska i po problemie!

Maja! Nie mogę. Przerażona Wiktoria. Obiecałam pani Zofii, iż się nimi zajmę.

Przecież zmarła! Nic się nie dowie. A mieszkanie jest twoje. Oszalałaś? Z tymi kotami kto do ciebie przyjdzie? A jak dożyją setki?

Maja, ile przeżyją, tyle przeżyją. Człowiek mi zaufał. I szkoda mi ich. Są takie wdzięczne.

Gadasz jak stara panna prychnęła Maja. choćby twój ojciec o tym mówił. Masz taki zwierzyniec, nikt do ciebie nie wpadnie, a chłopaki uciekną.

Wiesz dobrze, iż nie mam żadnych chłopaków.

I nie będziesz mieć! ucięła koleżanka. Nie rozumiem cię. Wybacz.

Rodzice też nie byli zachwyceni.

Mieszkanie, to dobrze mama nerwowo chodziła po pokoju. Ale jakoś to wszystko dziwne, jakby w filmie. Obca osoba zostawia ci mieszkanie.

A co cię dziwi? spytał tata. Babcia była szalona. Obciążyła cię obietnicą i zepsuła życie.

Wcale nie. Wiktoria się rozemocjonowała. Chciała dobrze.

Dla swoich kotów mama machnęła ręką. Nie dla ciebie, naiwna. Uspokajała sumienie. Jak je zbierała, nie myślała o tym.

Wyszła od rodziców bardzo przybita. Wszyscy byli przeciwko niej uważali za idiotkę i podpowiadali pozbycie się kotów.

Wiki, poczekaj! Bartek dogonił ją pod blokiem Zofii. Hej! Właśnie do ciebie szedłem. Co się stało?

Bartek, też uważasz, iż jestem głupią? wypaliła.

Dlaczego miałbym tak myśleć?

Przez koty. Wszyscy rodzice, koleżanki mówią, iż przyjmując zasady testamentu, zrujnowałam sobie życie. A jeszcze nie wywaliłam kotów na ulicę. Może jeszcze nie jest za późno, żeby zrezygnować z tego mieszkania…

Zrezygnować? Bartek spojrzał bez wyrzutu. Pani Zofia zostawiła ci je, bo wiedziała, iż jesteś kimś naprawdę dobrym. W innym przypadku dawno byłyby na ulicy albo już by ich nie było.

Nie potępiasz mnie?

Nie. Dziś trudno spotkać uczciwego i szczerego człowieka. Cieszę się, iż cię poznałem. A wiesz, iż właśnie napisała do mnie kobieta, która chce zabrać kolejne dwa koty? Dlatego do ciebie szedłem.

Naprawdę? Bartek A jeżeli będzie je źle traktować?

Najpierw ją poznamy, nie martw się.

Po ślubie z Bartkiem zostały z nimi cztery z dwunastu kotów. Romka zabrała sąsiadka.

Zawsze mi się podobał. Taki przymilny. I wy obok, jakby co, pomożecie.

Jednego kota przygarnęli rodzice Bartka.

Przecież moi rodzice są przyzwyczajeni Bartek śmiał się. Ja pół dzieciństwa zwierzaki z ulicy przynosiłem.

Kiedy Wiktoria wróciła ze szpitala z małym Antosiem na rękach, w korytarzu w rządku siedziały Kapa, Łucja, Puszka i Felka.

Niańki ustawione! roześmiał się Bartek. Albo raczej, nasze kocie babcie?

Hej, witajcie Wiktoria przywitała się czule. Stęskniliście się? Już, już, tylko uśpię Antosia i pogłaszczę was, moje futrzaste dziedzictwo!