Nie będę już dłużej z wami mieszkać! Wam wszystko nie pasuje! – Janina patrzyła na mamę złością i żalem. – Rozumiem w dzieciństwie: tam nie chodź, tego nie rób, ale przecież mam już dwadzieścia lat, mamo!

Nie będę już z wami mieszkać! Nigdy wam nie odpowiadam! wybuchnęłam do mamy gniewnie i z żalem. Rozumiem, kiedy byłam mała: tam nie idź, tego nie rób. Ale mam już dwadzieścia lat, mamo! Dwadzieścia. Od dwóch lat jestem dorosła.

Skoro jesteś dorosła i nie chcesz z nami być, znajdź pracę, wynajmij mieszkanie i sama za nie płać. To moja odpowiedź, córeczko.

Fajnie Najpierw ucz się, nie rozpraszaj się imprezami, a teraz: idź do pracy. A co ze studiami, to już nieważne? Może moglibyście pomóc własnej córce?

Sama zawsze mówisz, iż jesteś samodzielna. Nie pytasz nas o radę poparł mamę tata. jeżeli nie chcesz, żebyśmy się mieszali w twoje sprawy, możesz zacząć życie na własny rachunek.

Ta sytuacja wcale mnie nie satysfakcjonowała. Mama nie zmuszała mnie do sprzątania ani gotowania, tata opłacał rachunki, kupował jedzenie i czasem przelewał mi trochę pieniędzy na konto. Życie było wygodne i bezproblemowe, gdyby tylko rodzice się nie wtrącali…

Ale mój uparty charakter nie pozwalał mi się cofnąć. W rodzinie zawsze powtarzano legendę, iż jedna z moich praprababcinek była zapaloną rewolucjonistką. Gdy rodzice narzekali na moje nieposłuszeństwo, nawiązywali do tej historii.

Znalazłam pracę i wynajęłam małe mieszkanie blisko uczelni. Dopiero wtedy poczułam, co to znaczy nie mieć pieniędzy. Wcześniej słyszałam o tym tylko mimochodem: w autobusowych rozmowach, narzekaniach znajomych rodziny czy w rozmaitych telewizjach śniadaniowych Brakuje na podstawowe rzeczy.

Wynajęcie mieszkania pochłaniało lwią część niezbyt wysokiej pensji, a trzeba było jeszcze zapłacić za jedzenie, bilet miesięczny i inne wydatki. Huczne imprezy, o których marzyłam, zeszły na drugi plan. Bezwiednie zaczęłam doceniać zarobione pieniądze i część rodzicielskich zrzędzeń nie wydawała mi się już taka niesprawiedliwa.

Wracałam kiedyś z pracy. Przede mną szło dwóch chłopaków, którzy głośno się wygłupiali i rzucali prymitywne żarty. Pokręciłam tylko głową co oni mają w tych głowach…? Czy choć raz pojawi się tam mądra myśl?

Na schodach nieczynnego i wiecznie pustego sklepiku siedziała starsza pani, którą widywałam często. Mruczała coś pod nosem, czego nie sposób było zrozumieć. U jej nóg stała puszka, do której przechodnie od czasu do czasu wrzucali drobniaki. W dobie płatności kartą mało kto miał przy sobie kilka groszy albo zmięty papierowy banknot. Ja jednak starałam się zawsze mieć przy sobie parę monet dla tej starszej pani. Tak naprawdę nie wiedziałam dlaczego kiedyś bym choćby nie zwróciła uwagi na żebrzącą.

Właściwie nazywać ją żebraczką było nie na miejscu. Stare ubrania i puszka nie odbierały jej wewnętrznej godności. Każdemu dziękowała z ukłonem i z wytrwałością siadała na zimnych schodach.

Gdy chłopaki ją mijali, jeden z nich z kpiną kopnął puszkę w bok. Monety rozsypały się po asfalcie. Staruszka dźwignęła się z trudem i zaczęła zbierać pieniądze. Palce odmawiały posłuszeństwa, ale nie odpuszczała.

Co robicie, głupcy! wybuchnęłam i pobiegłam pomóc starszej pani.

Chłopaki roześmiali się, rzucili parę chamskich słów w moją stronę i poszli dalej.

Proszę, tu są jeszcze te pieniążki podałam staruszce drobniaki. A tutaj została mi jedna dwudziestka wyjąłam banknot i podałam jej.

Dziękuję… powiedziała cichutko, patrząc na mnie oczami o zaskakującej młodzieńczości. Poznałam cię. Zawsze wrzucasz tu coś.

Głaskała zniszczoną puszkę.

Zgniotła się. Trzeba będzie poszukać nowej…

Ręce jej się trzęsły. Wydawała się być bardzo osłabiona.

Daleko pani stąd mieszka? zapytałam.

Pokręciła głową.

Widzisz tamte bloki z balkonami? Mieszkam na trzecim piętrze w tej szarej pięcioklatkowej.

Chętnie panią odprowadzę podałam jej rękę. Wygląda pani na zmęczoną.

Serce mnie ścisnęło Zdenerwowałam się. Ciężko wsparła się na mojej ręce. Dziękuję ci, długo cię nie zatrzymam.

W małym mieszkanku na trzecim piętrze przywitały nas koty. Moje brwi aż powędrowały do góry było ich tyle, iż zgubiłam rachubę.

Dwanaście odpowiedziała na moje zdziwienie staruszka. Nigdy nie myślałam, iż będę miała tyle kotów.

Po co pani ich tyle?

Nie ja ich potrzebuję, dziecko. To one mnie. Ja im jestem niezbędna. Bez mnie by nie przeżyły. Kapię i Lusię znaleźli na mrozie w reklamówce przy śmietniku. Puszinka wzięłam chłopakom sprzed nosa, a Romek przywędrował pod sklep. Fenia się okociła w piwnicy. Wzięłam ją z kociętami do siebie, bo inaczej by je otruli… Myślisz, iż postradałam zmysły?

Nie… zmieszałam się. Tylko ich naprawdę dużo. Trzeba je karmić.

Dlatego siedzę czasem na ulicy westchnęła.

Od tego dnia się zaprzyjaźniłyśmy. Może wyda się to dziwne, ale nie mogłam już żyć, jakby nic się nie wydarzyło. Do pani Heleny Władysławówny bo tak się nazywała wpadałam czasem z wizytą. Opowiedziałam jej historię w mediach społecznościowych. I o dziwo, wśród złośliwych komentarzy pojawiły się ciepłe słowa, dobre życzenia i propozycje pomocy. Potem było ich coraz więcej.

Córciu zapytał tata z niepokojem po co ci to wszystko? Nigdy nie byłaś jakąś wielką miłośniczką zwierząt.

Tato, to nie kwestia miłości do zwierząt. Nigdy w domu nie rozmawialiśmy o zwierzakach. Chyba nie wierzyłam nawet, iż pozwolicie mi mieć kota albo psa. choćby nie pytałam Teraz sama się zastanawiam: dlaczego?

Zadumałam się.

Pani Helena powiedziała, iż to nie koty jej potrzebują, tylko ona im. To prawda. Bez niej dawno by zginęły.

No, i co teraz zbierzesz sobie stado kotów i będziesz z nimi siedzieć? mama wzruszyła ramionami. Spójrz, ile ich jest.

Nie każdy da radę je zebrać. Ja chyba bym nie potrafiła. Ale pomóc choć trochę to nie takie trudne.

A pieniędzy ci przecież ciągle brakuje, tyle narzekałaś i przyznawałaś rację nam z tatą! A teraz oddajesz obcej osobie?

Mamo, nie wycofuję się z tego, co mówiłam. Ale pani Helena nikogo nie oszukuje. Gdybym nie opisała w internecie historii kotów, nikt by choćby o niej nie usłyszał.

Zostań jeszcze dzieckiem, Jagonko.

Mamo, już dawno nie jestem dzieckiem. Mam własne zdanie. Nie zmuszam was do kochania tych kotów czy pomagania im. Tak już wyszło, iż spotkałam kogoś innego i zrozumiałam, iż można żyć nie tak, jak wy, jak sama planowałam.

Więc chcesz zostać starą panną z kotami, jak się kiedyś mówiło? zirytował się tata. Tak nazywano te, które nie wyszły za mąż i brały zwierzęta z samotności.

Nie chcę nagle zapełnić mieszkania kotami. Chciałam jednego, żeby pani Helenie było lżej, ale właścicielka mieszkania nie pozwoliła. Mamy różne poglądy. Nie traktujcie mnie jak dziecka albo głupiutkiej, już dawno wydoroślałam. I nie robię nic złego.

Ty nie. Tata westchnął. Ale poświęcać na to całe życie? Zrobisz, jak chcesz. Szkoda nam cię tylko.

Tato, nie martw się. U mnie wszystko dobrze.

Dalsze dni przyniosły efekty. Dzięki znajomościom internetowym udało mi się znaleźć domy dla czterech młodych kotów kociąt Fenii, które miały zginąć w piwnicy. Osiem zostało u swojej pani. Były już stare, nikt nie chciał się nimi zająć. A pani Helena przez lata przywiązała się do nich i bardzo o nie dbała.

Jagonko, jeżeli coś mi się stanie, nie zostawiaj ich. Wiem, dużo proszę… Ale nie mam już nikogo bliskiego jak ty.

Wstydziłam się zapytać, dlaczego starsza pani mieszka sama. Dopiero któregoś dnia sama wspomniała z goryczą:

Ja też mogłabym mieć wnuczkę jak ty, ale los się nie ułożył…

Dowiedziałam się wtedy, iż jej jedyny syn rozwiódł się, bo nie mógł mieć dzieci, a potem zginął tragicznie wykonując obowiązki służbowe. Tak została zupełnie sama z kotami. Nie potrafiła przejść obojętnie obok cudzego nieszczęścia.

Pewnego dnia przyszłam do niej, a nikt nie otwierał drzwi. Zadzwoniłam do sąsiadki.

Dzień dobry! Czy widziała pani może panią Helenę Władysławównę? Może wyszła kiedyś na spacer?

Jaga, dziecko, nie była dzisiaj nigdzie. Od rana czuła się kiepsko. Zaczekaj, mam klucz…

Leżała spokojnie, jakby spała. Oblicze miała pogodne, z wygładzonymi zmarszczkami. Koty kłębiły się wokół i miauczały zdezorientowane.

Boże, zabrała nasza Helenka sąsiadka przeżegnała się. Ja zapłakałam cicho. Nigdy nie miałam kontaktu ze śmiercią.

Co teraz? Co się robi w takich sytuacjach? powtarzałam bezradnie.

Spójrz, kochanie, tu na stole masz list.

Ze łzami czytałam starannie wykaligrafowane literki. Helena Władysławówna zostawiła mi swoje mieszkanie w testamencie. I prosiła, żebym nie zostawiła jej kotów.

Tylko ciebie mogę o to prosić, moja dziecino czytałam drżącym głosem, a łzy lały mi się po policzkach.

Nie przypuszczałam, iż w krótkim czasie będę musiała poznać tyle prawniczych szczegółów. Ciężko byłoby mi, gdyby nie Sławek.

Sławkę poznałam po zamieszczeniu pierwszego postu o kotach. Był jednym z nielicznych, którzy przesłali mi dobre słowa. Najpierw pisaliśmy, potem zaczęliśmy się spotykać. Jego rodzina była inna niż moja zawsze mieli w domu zwierzaki, sam Sławek pomagał w schroniskach i aktywnie działał w sieci, szukając domów dla zwierząt. Dzięki niemu znalazłam domy dla czwórki małych kociąt Fenii.

Sławek studiował prawo i bardzo mi pomógł w załatwianiu spraw po śmierci pani Heleny.

Jagna, ekstra! ucieszyła się moja przyjaciółka Lena. Masz własne mieszkanie! Daj Sławkowi załatwić te zwierzaki do schroniska i będziesz miała spokój!

Lena, nie mogę. Obiecałam pani Helenie, iż ich nie porzucę.

Ale ona nie żyje, i tak się nie dowie Daj spokój, za chwilę na stare lata będziesz mieć pełno kotów! A jak przeżyją jeszcze kilka lat?

Nie mogę inaczej, Lena. Zaufała mi. Poza tym one są kochane.

Mówisz jak stara panna zaśmiała się. choćby ojciec ci wspominał, iż zostaniesz z kotami, a faceci będą cię omijać.

Przecież wiesz, iż nie mam żadnych chłopaków.

I nie będziesz mieć! skwitowała.

Rodzice też nie okazali zrozumienia.

Mieszkanie to dobrze, ale cała sprawa śmierdzi nerwowo przechadzała się mama. Zupełnie jak z filmów: zostawić nieznajomej spadek!

Co cię dziwi? zapytał tata. Staruszka była trochę niepoczytalna. Wzięła od dziecka obietnicę i zmarnowała jej życie.

Dlaczego marnowała? Oburzyłam się. Chciała dobrze.

Sobie i kotom! oburzyła się mama. Sumienie czyściła, a o tobie nie myślała.

Opuściłam rodziców mocno rozczarowana. Wszyscy byli przeciwko mnie. Wszyscy proponowali pozbycie się kotów.

Jaga, zaczekaj! Sławek dopadł mnie pod blokiem. Hej, co się stało?

Sławku, myślisz, iż jestem głupia? zapytałam wprost.

Skąd taki pomysł?

Przez te koty. Wszyscy mają mnie za wariatkę, iż nie wyrzuciłam ich po spadku. Może powinnam zrezygnować z tego mieszkania?

Rezygnować? zapytał zdziwiony. Helena zostawiła je właśnie tobie, bo wie, iż jesteś dobrym człowiekiem. Inaczej siedziałyby już na klatce albo zostałyby uśpione.

Naprawdę nie uważasz, iż postępuję źle?

Nie mam ci tego za złe. Znaleźć dziś kogoś szczerego i dobrego to rzadkość. Cieszę się, iż cię poznałem. Zresztą, właśnie napisała do mnie pani przez internet, iż weźmie jeszcze dwa koty. Idziemy razem zobaczyć, jakie ma warunki.

Kiedy się pobraliśmy, zostały z nami cztery z dwunastu kotów. Kota Romka wzięła sąsiadka.

Od zawsze mi się podobał. Miły, a wy blisko. Jakby co, zajmiecie się nim.

Jednego z kotów przygarnęli rodzice Sławka.

Mama i tata przywykli śmiał się. Całe dzieciństwo znosiłem im zwierzaki.

Kiedy wróciłam ze szpitala z małym Michałem na rękach, przywitały mnie w przedpokoju Kapa, Lusia, Puszinka i Fenia ułożone w szeregu jak nianie.

Niani rządkiem! zaśmiał się Sławek. Albo nasze kotobabcie?

Witajcie pogłaskałam je serdecznie. Tęskniłyście? Teraz położę Michałka i wygłaszczę was, moje kudłate dziedzictwo.