Nie będę już dłużej z wami mieszkać! Ciągle wam coś nie pasuje! – krzyknęła Jaśmina, patrząc na mamę złością i żalem. – W dzieciństwie wasze „tam nie idź, tego nie rób” było do zniesienia, ale mam już dwadzieścia lat, mamo!

Już dłużej z wami nie wytrzymam! Wszystko wam nie pasuje! Wiktoria spojrzała na mamę z gniewem i żalem. Rozumiem, kiedy byłam dzieckiem: tam nie chodź, tego nie rób, ale teraz mam dwadzieścia lat, mamo! Dwadzieścia. Już dwa lata jestem pełnoletnia.

Skoro jesteś dorosła i nie chcesz z nami mieszkać, to poszukaj pracy, wynajmij i opłać sobie mieszkanie. Oto moja odpowiedź, córko.

No pięknie! parsknęła Wiktoria. Raz mi mówicie: ucz się, nie rozpraszaj się imprezami czy spotkaniami, teraz: idź do pracy. A co ze studiami, to już bez różnicy? A może byście tak pomogli własnej córce?

Sama zawsze twierdzisz, iż jesteś samodzielna, naszego zdania nie pytasz. dorzucił ojciec, wspierając mamę. To rozpocznij naprawdę niezależne życie, bez naszego wtrącania się.

Już wtedy Wiktoria wiedziała, iż jest w kropce. Mama nie zmuszała jej nigdy do sprzątania czy gotowania, tata zawsze opłacał rachunki, robił zakupy i regularnie dorzucał złotówki do jej konta. Tak mieszkało się wygodnie i bezproblemowo. Gdyby tylko jeszcze rodzice się nie wtrącali…

Ale Wiktorie cechowała uparta natura. W rodzinie krążyła opowieść jak to praprababcia była nieprzejednaną działaczką niepodległościową. I za każdym razem, kiedy rodzice narzekali na upór córki, wspominali właśnie tę historię.

Wkrótce znalazła pracę i wynajęła małą kawalerkę niedaleko Uniwersytetu Warszawskiego. Dopiero wtedy zrozumiała, co znaczy nie mieć dość środków. Wcześniej słyszała o tym mimochodem: w autobusie, w rozmowach rodziców z kimś znajomym, albo w kolejnych telewizyjnych programach publicystycznych, gdzie brzmiało nieustannie: Nie starcza na podstawowe potrzeby.

Czynsz pochłaniał większość dość skromnej pensji, a przecież trzeba było jeszcze kupić jedzenie, bilet miesięczny, opłacić rachunki, a to, a tamto. Głośne imprezy, o których tak marzyła, same zeszły na dalszy plan. Nieświadomie uczyła się szanować każdy zarobiony grosz i niektóre rodzicielskie czepianie się przestawały wydawać się aż tak przykre.

Któregoś popołudnia wracała z pracy. Przed nią szło dwóch chłopaków, głośno żartujących i rzucających wulgaryzmami. Wiktoria tylko pokręciła głową, zastanawiając się, co oni mają w głowach.

Na schodach zamkniętego od lat sklepiku siedziała starsza kobieta. Wiktoria widywała ją często. Staruszka mruczała coś pod nosem, trudno było zrozumieć co. U nóg miała puszkę po kawie, do której przechodnie czasem wrzucali drobniaki. W czasach, gdy wszyscy płacili kartą, rzadko kto miał w portfelu monety, ale Wiktoria zawsze starała się zostawić tej babci chociaż parę groszy. Nie umiała wyjaśnić dlaczego. Wcześniej pewnie nie zwróciłaby uwagi.

Zresztą, nazywać ją żebraczką byłoby niesprawiedliwe. Zniszczone ubranie i puszka nie potrafiły ukryć jej godności. Dziękowała każdej osobie, która zatrzymała się na chwilę, kiwając z wdzięcznością głową, i cierpliwie trwała na szarych, betonowych stopniach.

Gdy chłopcy mijali ją, jeden pogardliwie prychnął, drugi kopnął puszkę. Ta z hukiem potoczyła się, a monety rozsypały się na chodniku.

Babcia powoli podniosła się i zaczęła zbierać grosze. Palce jej drżały, ale się nie poddawała.

Co wy wyprawiacie, głupcy! wzburzyła się Wiktoria i podbiegła, by pomóc staruszce.

Chłopcy zaśmiali się, rzucili do niej jakiś niewybredny komentarz i poszli dalej.

Proszę, tutaj są pieniądze powiedziała Wiktoria, podając jej monety. I jeszcze wyciągnęła z portfela przygotowany wcześniej banknot i wręczyła kobiecie.

Dziękuję staruszka odpowiedziała cicho i uniosła wzrok. Przez chwilę jej oczy, mimo wieku, wydawały się bardzo młode. Poznaję cię. Zawsze wrzucasz mi parę groszy.

Pogłaskała zgniecioną puszkę.

Trzeba będzie poszukać nowej uśmiechnęła się smutno.

Ręce jej drżały, wyglądało na to, iż nie czuje się najlepiej.

Daleko pani mieszka? spytała dziewczyna.

Zaraz tam, w tych blokach pokazała głową. Pięciopiętrowce, widzisz?

Odprowadzę panią, pewnie trudno będzie samodzielnie dojść.

Serce coś dokucza, zdenerwowałam się. Staruszka z trudem oparła się na jej ramieniu. Dziękuję, nie zabiorę ci dużo czasu.

W małym mieszkaniu na trzecim piętrze w drzwiach powitały je… koty. Brwi Wiktorii powędrowały do góry. Zwierzaków było tyle, iż trudno je było policzyć.

Dwanaście rzuciła starsza pani, zauważywszy jej zdziwienie. Sama się nie spodziewałam, iż tyle będę miała.

Dlaczego aż tyle?

Nie one są dla mnie, tylko ja dla nich. Potrzebują mnie. Bez mojej pomocy nie przeżyłyby. Kapę i Lusię ktoś wyrzucił w reklamówce pod śmietnikiem, zimą. Poszłam wynieść śmieci i znalazłam. Pusinkę zabrałam od dzieciaków, a Romek się sam przybłąkał. Fenię razem z kociętami zabrałam z piwnicy, żeby nie zostały otrute Myślisz, iż zwariowałam?

Ależ skąd! zmieszała się Wiktoria. Po prostu to dużo obowiązku.

Dlatego czasem zbieram na nie na ulicy pokiwała głową kobieta.

Od tamtej pory się zaprzyjaźniły. Dziwnie to brzmi, ale Wiktoria nie potrafiła już żyć tak, jakby nic się nie wydarzyło. Do pani Heleny, bo tak miała na imię jej nowa znajoma, zaglądała coraz częściej. Opowiedziała o niej na swoim profilu w internecie. Ku jej zaskoczeniu, pośród licznych złośliwych komentarzy pojawiły się te serdeczne: dobre słowa, chęć pomocy. Z czasem pojawiało się ich coraz więcej.

Córeczko zapytał któregoś dnia tata po co ci to wszystko? Nigdy nie byłaś zwolenniczką zwierząt.

Tato, to nie chodzi o miłość do zwierząt, chociaż nigdy z wami nie rozmawialiśmy o psie czy kocie w domu. choćby nie przypuszczałam, iż pozwolilibyście na coś takiego. Myślę teraz: dlaczego?

Wiktoria zamyśliła się na chwilę.

Pani Helena jest inna. Powiedziała mi, iż to nie koty są jej potrzebne, tylko ona im. To prawda. Bez niej już by nie żyły.

No, to teraz zamierzasz zostać starą panną otoczoną kotami? oburzył się tata. Takich kiedyś się śmiano. I tobie pasuje taka przyszłość?

Ja nie mam nic do napychania mieszkania kotami. odparła ostro Wiktoria. Chciałam zabrać jednego, by pani Helenie było lżej, ale właścicielka mieszkania się nie zgadza. Was nie zmuszam do miłości do kotów. Po prostu spotkałam kogoś, kto żyje zupełnie inaczej, niż nas nauczono.

No to co dalej? Będziesz siedzieć z tymi zwierzakami? westchnął tata z rezygnacją. Szkoda nam cię, córko.

Nic mi nie jest, nie martwcie się powiedziała spokojnie Wiktoria.

Wciąż pomagała pani Helenie. Dzięki wpisom internetowym udało się znaleźć dom dla czterech najmłodszych kotków Feni, które wcześniej miały być otrute w piwnicy. Reszta, osiem zwierzaków, została z panią Heleną. Większość była już bardzo wiekowa i nikt nie chciał ich przygarnąć. Pani Helena też nie wyobrażała już sobie życia bez nich.

Wiktorio, jeżeli coś mi się stanie, nie zostawiaj ich, dobrze? Wiem, iż dużo proszę, ale nikogo bliższego nie mam.

Wiktoria długo nie pytała, czemu kobieta żyje sama. Dopiero po czasie pani Helena sama wyznała z goryczą:

Mogłabym mieć wnuczkę, jak ty, ale życie potoczyło się inaczej.

Wtedy Wiktoria poznała jej historię: jedyny syn kobiety rozstał się z żoną, bo nie mogli mieć dzieci, a potem zginął tragicznie podczas pracy. Tak została zupełnie sama tylko z kotami. Nie potrafiła przejść obojętnie obok cudzego nieszczęścia.

Któregoś dnia Wiktoria przyszła do mieszkania, ale nikt nie otwierał. Zaniepokojona zadzwoniła do sąsiadki.

Dzień dobry, widziała pani panią Helenę? Może gdzieś wyszła?

Wiktoria, to ty? Nie, dziś choćby rano źle się czuła. Oby jej nic nie było… Chodź, mam klucz.

Pani Helena leżała spokojnie, jakby spała. Z twarzy zniknęły zmarszczki, panował na niej spokój. Koty kręciły się zaniepokojone, miaucząc cicho.

Boże, nasza Helena odeszła sąsiadka przeżegnała się. Wiktoria zaczęła płakać, pierwszy raz mierząc się z odejściem kogoś bliskiego.

Co robić, co teraz? powtarzała bezradnie.

Zostawiła ci kartkę, tu na stole przypomniała sąsiadka.

Wiktoria przez łzy czytała starannie wykaligrafowane przez staruszkę litery.

Pani Helena przekazała jej mieszkanie w spadku i prosiła, by nie porzuciła jej przyjaciół.

Tylko ciebie mogę o to prosić, dziewczynko czytała Wiktoria, a łzy leciały ciurkiem.

Nie przypuszczała, iż w tak krótkim czasie nauczy się tylu kwestii prawnych. Niełatwo by jej było, gdyby nie poznany przez internet Sławek.

Z Sławkiem skontaktowała się po pierwszym wpisie o kotach. Był jednym z nielicznych, którzy napisali jej słowa wsparcia. Zaczęli korespondować, potem się spotykać. Rodzina Sławka była inna niż jej własna u nich zwierzęta zawsze były mile widziane, a Sławek sam od dziecka pomagał w schroniskach i często udzielał się w sieci. To dzięki niemu cztery kocięta znalazły nowe domy.

Sławek studiował prawo i jego pomoc była dla Wiktorii nieoceniona.

Wika, świetnie! cieszyła się przyjaciółka Lena. Masz swoje mieszkanie! Poproś Sławka, żeby oddał koty do schroniska, po kłopocie!

Zwariowałaś? Obiecałam pani Helenie, iż ich nie opuszczę.

Przecież nie żyje. Już się nie dowie. A mieszkanie to ty masz przecież swoje! Chcesz tak się użerać z tymi kotami? Jeszcze długo będą żyć!

Leno, ile pożyją, tyle pożyją. Nie potrafiłabym tak. Uwierz mi, człowiek mi zaufał. No i żal mi ich.

Mówisz jak stara baba prychnęła Lena. choćby tata ci dogryzał o starą pannę z kotami. Mówię ci, przez nie nikt do ciebie nie przyjdzie. Chłopaków się doczekasz!

Przecież żadnego nie mam.

I długo nie będziesz mieć! stwierdziła Lena. Nie kumam cię.

Rodzice też nie byli zachwyceni.

Mieszkanie to dobrze mama nerwowo przechadzała się po pokoju. Ale to wszystko takie dziwaczne, jak z filmu. Nieznajoma zostawia ci mieszkanie.

Co cię dziwi? rzucił tata. Babka miała coś z głową. Namieszała dziecku.

Dlaczego namieszała? obruszyła się Wiktoria. Chciała dobrze.

Kotom mama machnęła ręką. Nie tobie. Oczyszczała sumienie.

Od rodziców Wiktoria wyszła bardzo przygnębiona. Wszyscy byli przeciwko niej, uważali ją za naiwną i sugerowali, żeby wyrzuciła zwierzęta.

Wojtek! Sławek dogonił ją nieopodal bloku. A ja do ciebie właśnie. Czemu taka smutna?

Też uważasz, iż jestem głupia? zapytała wprost.

Dlaczego? zdziwił się Sławek.

Przez koty. Wszyscy rodzice, Lena sądzą, iż przyjmując spadek, zmarnowałam sobie życie. A może jeszcze mogę się wycofać z tego mieszkania?

Zrezygnować? Sławek spojrzał poważnie. Pani Helena zostawiła je tobie, bo widziała, iż jesteś dobrym człowiekiem. Gdyby nie to, te zwierzęta już dawno byłyby na ulicy. Albo by je uśpili.

Nie potępiasz mnie za to?

Nie. Dzisiaj trudno spotkać kogoś naprawdę uczciwego. Bardzo się cieszę, iż cię poznałem. I wiesz co? Napisałem znów post o pani Helenie. Odpisała kobieta, która chce wziąć jeszcze dwa koty. Przyszedłem ci o tym powiedzieć.

Naprawdę? Ale Sławku, co jeżeli skrzywdzi koty?

Spotkamy się z nią, nie martw się, wspólnie ją poznamy.

Gdy Wiktoria i Sławek się pobrali, w ich mieszkaniu zostały z nimi cztery z dwunastu kotów. Kota Romka zabrała sąsiadka.

Lubiłam go od zawsze. Taki kochany. A i wy blisko, w razie czego.

Jeszcze jednego kota przygarnęli rodzice Sławka.

Są przyzwyczajeni śmiał się. Całe życie znosili z ulicy zwierzęta.

Kiedy Wiktoria wróciła z porodówki, trzymając małego Mikołaja na rękach, w korytarzu przywitały ją ustawione w rządku Kapa, Lusia, Pusinka i Fenia.

Nianie są gotowe! zażartował Sławek. Albo raczej nasze kotobabcie!

Dzień dobry Wiktoria pogłaskała je czule. Stęskniłyście się? Zaraz położę Mikołaja i pogłaszczę was, moje futrzaste dziedzictwo…