— Mamo, nie mogłem go zostawić — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. Nikita miał czternaście lat i cały świat był przeciwko niemu. A raczej — nie chciał go zrozumieć. — Znowu ten łobuz! — mruczała ciotka Krysia z trzeciej klatki, przemykając gwałtownie na drugą stronę podwórka. — Sama matka wychowuje. No i masz efekty! A Nikita szedł dalej, z rękami w kieszeniach podartych jeansów, udając, iż nie słyszy. Choć słyszał. Matka pracowała — znów do późna. Na kuchennym stole leżała karteczka: „Kotlety w lodówce, podgrzej.” I cisza. Zawsze cisza. Teraz też wracał ze szkoły, gdzie nauczyciele po raz kolejny „przeprowadzali z nim rozmowę” o zachowaniu. Jakby nie wiedział, iż stał się problemem dla wszystkich. Wiedział. I co z tego? — Ej, chłopaku! — zawołał do niego wujek Stefan, sąsiad z pierwszego piętra. — Widziałeś tu kulawego psa? Trzeba go przegonić. Nikita zatrzymał się. Przyjrzał się. Przy śmietnikach rzeczywiście leżał pies. Dorosły, rudy z białymi łatami. Leżał bez ruchu, tylko oczy śledziły ludzi. Inteligentne oczy. I smutne. — Przegoniłby go ktoś wreszcie! — przytaknęła ciotka Krysia. — Pewnie chory! Nikita podszedł bliżej. Pies nie drgnął, tylko słabo machnął ogonem. Na tylnej łapie miała rozległą ranę, zakrzepłą krwią. — Czemu stanąłeś? — rzucił z irytacją wujek Stefan. — Weź kijek i wygń go! I wtedy coś w Nikicie pękło. — Tylko spróbujcie go dotknąć! — wyrzucił z siebie ostro, stając w obronie psa. — Nikomu nic złego nie robi! — Oho — zdziwił się wujek Stefan. — Obrońca się znalazł. — I będę bronił! — Nikita kucnął przy psie, delikatnie wyciągając rękę. Zwierzak powąchał palce i cicho polizał dłoń. Coś ciepłego rozlało się w sercu chłopca. Pierwszy raz od dawna ktoś okazał mu życzliwość. — Chodź, — wyszeptał do psa. — Chodź ze mną. W domu Nikita urządził Rudemu legowisko ze starych kurtek w kącie swojego pokoju. Matki nie było do wieczora — nikt nie miał jak go skarcić ani wywalić „zarazy”. Rana wyglądała źle. Nikita wszedł do Internetu, znalazł artykuły o pierwszej pomocy dla zwierząt. Czytał, marszcząc się od medycznych terminów, ale zapamiętywał wszystko. — Muszę przemyć wodą utlenioną — mruczał, grzebiąc w apteczce. — Potem jodem po brzegach. Ostrożnie, żeby nie bolało. Pies leżał spokojnie, ufnie wystawiając łapę do opatrunku. Patrzył na Nikitę z wdzięcznością — tak, jak już dawno nikt na niego nie patrzył. — Jak masz na imię? — Nikita ostrożnie bandażował łapę. — Rudy jesteś. Rudy, tak cię nazwę? Pies cicho szczeknął — jakby się zgodził. Wieczorem wróciła matka. Nikita przygotował się na awanturę, ale mama tylko obejrzała Rudego, dotknęła bandaża. — Sam opatrzyłeś? — zapytała cicho. — Sam. W internecie znalazłem instrukcję. — Czym go nakarmisz? — Coś wymyślę. Długo patrzyła na syna, potem na psa, który ufnie lizał jej rękę. — Jutro idziemy do weterynarza — zdecydowała. — Zobaczymy, co z łapą. Imię już wymyśliłeś? — Rudy — rozpromienił się Nikita. Pierwszy raz od miesięcy nie było między nimi ściany niezrozumienia. Rano Nikita wstał godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy próbował wstać, popiskiwał z bólu. — Leż, leż — uspokoił go chłopiec. — Zaraz dam ci wodę i jedzenie. W domu nie było karmy. Dał ostatniego kotleta, rozmoczył chleb w mleku. Rudy jadł chciwie, ale ostrożnie, oblizując każdy okruszek. W szkole Nikita pierwszy raz od dawna nie odburkiwał nauczycielom. Myślał tylko o jednym — co u Rudego? Czy nie boli go rana? Czy nie tęskni? — Dziś jesteś jakiś inny — zdziwiła się wychowawczyni. Nikita tylko wzruszył ramionami. Nie chciał opowiadać — wyśmialiby go. Po szkole pędził do domu, ignorując niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudy przywitał go radosnym piskiem — już umiał stać na trzech łapach. — No, przyjacielu, chcesz na dwór? — Nikita zrobił smycz z sznurka. — Ostrożnie, dbaj o łapę. Na podwórku działy się rzeczy niesłychane. Ciotka Krysia niemal zadławiła się pestkami, widząc ich razem: — On go do domu wziął! Nikita! Tyś zwariował?! — A co z tego? — spokojnie odpowiedział chłopak. — Leczę go. Niedługo wyzdrowieje. — Leczyć?! — podeszła sąsiadka. — A skąd masz na lekarstwa? Ukradłeś matce? Nikita zacisnął pięści, ale się powstrzymał. Rudy wtulił się w jego nogę — jakby czuł napięcie. — Nie kradnę. Wydaję swoje. Oszczędzałem na śniadaniach — szepnął. Wujek Stefan pokiwał głową: — Chłopcze, wiesz, iż to żywa dusza? To nie zabawka. Trzeba karmić, leczyć, wyprowadzać. Każdy dzień zaczynał się od spaceru. Rudy gwałtownie wracał do formy, już mógł biegać, choć lekko kulejąc. Nikita uczył go komend — cierpliwie, godzinami. — Siad! Brawo! Daj łapę! Tak jest! Sąsiedzi obserwowali z daleka; jedni kręcili głową, inni się uśmiechali. Nikita nic nie widział poza oddanymi oczami Rudego. Zmienił się. Powoli, ale wyraźnie. Przestał pyskować, zaczął sprzątać, poprawił choćby oceny. Miał cel. To był dopiero początek. Po trzech tygodniach wydarzyło się to, czego Nikita najbardziej się bał. Wracał z Rudym z wieczornego spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła wataha bezdomnych psów. Pięć albo sześć wściekłych, głodnych, z błyszczącymi oczami. Przywódca — wielki czarny pies — wyszczerzył zęby i ruszył naprzód. Rudy instynktownie odsunął się za plecy Nikity. Rana jeszcze bolała, nie mógł dobrze biegać. A tamte zwietrzyły słabość. — Wracać! — krzyknął Nikita, machając smyczą. — Odejdźcie! Ale wataha nie odpuszczała. Otaczała ich. Czarny przywódca warczał coraz głośniej, szykując się do skoku. — Nikita! — nad podwórkiem rozległ się kobiecy krzyk. — Uciekaj! Zostaw psa i uciekaj! To była ciotka Krysia, wychylona z okna. Za nią stali inni sąsiedzi. — Chłopcze, nie bądź bohaterem! — krzyczał wujek Stefan. — On i tak nie ucieknie! Jest kulawy! Nikita spojrzał na Rudego. Ten drżał, ale nie uciekał. Przytulił się do nogi właściciela, gotów przyjąć każdy los. Czarny pies skoczył pierwszy. Nikita zasłonił się rękami, ale ugryzienie trafiło w ramię. Ostrość kłów przebiła kurtkę aż do skóry. Rudy, mimo chorej łapy i strachu, rzucił się w obronę właściciela. Wgryzł się w nogę przywódcy, zawisł na niej całym ciałem. Rozpoczęła się walka. Nikita odpierał ataki nogami i rękami, chronił Rudego przed kłami. Sam dostawał ugryzienia i rany, ale nie cofnął się ani na krok. — Boże, co tu się dzieje! — lamentowała z góry ciotka Krysia. — Stefan, zrób coś! Wujek Stefan już schodził po schodach, łapał kijek, kawałek pręta — cokolwiek. — Trzymaj się, chłopcze! — krzyczał. — Pomogę! Nikita już padał pod naporem watahy, gdy usłyszał znany głos: — Odejdźcie natychmiast! To była matka. Wyskoczyła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Wataha odskoczyła, warcząc. — Stefan, pomóż! — zawołała. Wujek Stefan dobiegł z kijem, inni sąsiedzi zbiegli z wyższych pięter. Bezdomne psy zrozumiały, iż siły są nierówne — uciekły. Nikita leżał na asfalcie, tuląc Rudego. Oboje byli pokrwawieni, oboje drżeli. Ale żyli. Przeżyli. — Synek — matka uklękła przy nim, ostrożnie oglądała rany. — Ale mnie nastraszyłeś. — Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. — Rozumiem — odpowiedziała cicho. Ciotka Krysia zeszła na podwórko, podeszła bliżej. Patrzyła na chłopca dziwnie — jakby widziała go po raz pierwszy. — Dziecko — powiedziała zdezorientowana. — Mógłbyś zginąć… Przez jakiegoś psa. — Nie „przez psa”, — niespodziewanie wtrącił się wujek Stefan. — Przez przyjaciela. Rozumiesz różnicę, Krysiu? Sąsiadka kiwnęła głową. Po policzkach popłynęły łzy. — Chodźmy do domu — powiedziała matka. — Musimy opatrzyć rany. I Rudego też. Nikita z trudem wstał, wziął psa na ręce. Rudy cicho popiskiwał, ale jego ogon poruszał się — cieszył się, iż właściciel jest obok. — Zaczekajcie — zatrzymał ich wujek Stefan. — Jutro jedziecie do weterynarza? — Jedziemy. — Zawiozę was. Samochodem. I za leczenie zapłacę — pies okazał się bohaterem. Nikita spojrzał zaskoczony. — Dziękuję, wujku Stefanie. Ale sam… — Nie dyskutuj. Odpracujesz, oddasz. A na razie… — poklepał chłopca po ramieniu. — Jesteśmy z ciebie dumni. Prawda? Sąsiedzi kiwali głowami. Minął miesiąc. Zwykły październikowy wieczór, a Nikita wracał z lecznicy, gdzie w weekendy pomagał wolontariuszom. Rudy biegał obok — łapa wyleczona, niemal nie kuleje. — Nikita! — zawołała ciotka Krysia. — Poczekaj! Chłopak zatrzymał się, gotów na kolejną moralizatorską gadkę. Ale sąsiadka podała mu siatkę z karmą. — To dla Rudego — powiedziała zmieszana. — Dobra karma, droga. Tak się nim opiekujesz. — Dziękuję, ciociu Krysiu — odpowiedział szczerze Nikita. — Ale mamy już karmę. Teraz pracuję w lecznicy, pani doktor Anna płaci. — Weź, przyda się na przyszłość. W domu matka szykowała kolację. Na widok syna uśmiechnęła się: — Jak w klinice? Doktor Anna zadowolona z ciebie? — Mówi, iż mam dobre ręce. I cierpliwość. — Nikita pogładził Rudego po głowie. — Może zostanę weterynarzem. Serio myślę. — A nauka? — W porządku. choćby z fizyki pan Pietrzak mnie pochwalił. Że się poprawiłem. Matka kiwnęła głową. W ostatnim miesiącu syn zmienił się nie do poznania. Przestał pyskować, pomagał w domu, choćby sąsiadów witał. A najważniejsze — miał cel. Marzenie. — Wiesz — powiedziała — jutro Stefan przyjdzie. Chce ci zaoferować jeszcze jedną pracę dorywczą. Jego znajomy hoduje psy rasowe, szuka pomocy. Nikita rozpromienił się: — Naprawdę? A mogę zabrać Rudego? — Myślę, iż tak. Teraz to prawie pies służbowy. Wieczorem Nikita siedział na podwórku z Rudym. Ćwiczył nową komendę — „pilnuj”. Pies starał się najlepiej, patrzył na niego ufnie. Wujek Stefan podszedł, usiadł obok na ławce. — Jutro faktycznie jedziesz do hodowli? — Jadę. Z Rudym. — To połóż się wcześnie spać. Dzień będzie ciężki. Gdy wujek Stefan poszedł, Nikita jeszcze trochę posiedział. Rudy położył łeb na kolanach właściciela i westchnął zadowolony. Odnaleźli się. I już nigdy nie będą sami.

16 godzin temu