Kotek w oknie przy Wiaduktowej

Renata poprawiła szalik, sprawdziła godzinę na telefonie i ruszyła wzdłuż bloku w stronę przystanku. Trzy dni temu wprowadziła się do tej kamienicy na Bemowie i wciąż nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Po pierwsze – czynsz o trzysta złotych niższy niż średnia w okolicy. Po drugie – do pracy dziesięć minut autobusem zamiast czterdziestu minut przesiadkami. No i sąsiedzi trafili się w miarę cisi. Przynajmniej nikt do drugiej w nocy nie ćwiczył na gitarze i nie grał w piłkarzyki nad głową.

Po pięciu miesiącach w wynajmowanym pokoju z trzema współlokatorkami, gdzie w kuchni zawsze ktoś smażył jajecznicę o siódmej rano, a łazienka była polem bitwy, własne, choć skromne M2 z meblami po poprzednich lokatorach wydawało się luksusem. Agent, który jej to załatwił, długo tłumaczył, iż dla singielki to idealna oferta – mniej sprzątania, niższy czynsz, a i tak większość czasu spędza się w pracy. Renata się zgodziła, nie przypuszczając, iż wspólne mieszkanie ze studentkami a odrębne M2 to naprawdę dwa różne światy.

Idąc chodnikiem, mimowolnie zerkała w okna sąsiedniej klatki. Sama nie wiedziała czemu – po prostu patrzyła. Zaczęła od trzeciego piętra, bo piąte było za wysoko, potem zjechała na drugie i zatrzymała się na parterze.

W oknie siedział kot. Patrzył na ulicę, a gdy zauważył Renatę, zaczął uderzać łapką w szybę.

– Cześć, kotku – pomachała mu i uśmiechnęła się. Pomyślała, iż ktoś ma szczęście do takiego pięknego zwierzaka. Jedyne, co ją zdziwiło, to oczy kota – pełne czegoś więcej niż tęsknoty, jakby zwierzę było u kresu sił. Takie spojrzenie miewają bezdomne koty, a przecież ten miał dach nad głową. Pewnie właściciele w pracy, kot sam w domu, stąd smutek – wytłumaczyła sobie i poszła dalej, ciesząc się śniegiem i tym, iż jutro Sylwester.

Wracała tą samą trasą wieczorem. Latarnie już się paliły, w oknach kamienic migały pierwsze lampki choinkowe. Okno parteru było ciemne, a w nim znowu ten sam kot, teraz bijący w szybę już dwiema łapkami, jakby wołał o pomoc. Renata podeszła bliżej, próbując dojrzeć jego oczy, ale w mroku widziała tylko sylwetkę. Coś jej mówiło, iż rozpacz w tym spojrzeniu jest taka sama jak rano.

Dziwne, pomyślała, iż nikogo nie ma w domu tyle godzin. Może wyjechali na Sylwestra i zostawili zwierzaka samego na kilka dni? Nic w tym nadzwyczajnego, tłumaczyła sobie, ale myśl o kocie nie dawała jej spokoju prawie do rana.

Następnego dnia, mimo iż miała wolne, poszła sprawdzić, czy kot dalej siedzi na parapecie. I rzeczywiście – siedział, teraz uderzając w szybę już z większą desperacją.

– Już idę, mały. Już.

Nie miała pojęcia, co robić, ale postanowiła zacząć od najprostszego – zapukać do drzwi i porozmawiać z właścicielami. Przecież to Sylwester, powinni być w domu.

Pukała kilka minut. Nikt nie otworzył. Stała przed masywnymi metalowymi drzwiami, zastanawiając się, co dalej, kiedy otworzyły się sąsiednie – nie te, do których pukała. Na progu stanęła starsza kobieta w szlafroku, mierząc ją podejrzliwym spojrzeniem.

– Co pani tu robi o tej porze, ludziom spać nie daje pani hałasować na cały korytarz.

– Bardzo panią przepraszam – Renata przybrała skruszoną minę. – Próbuję się dodzwonić do właścicieli tego mieszkania, a nikt nie otwiera.

– I się pani nie dodzwoni – odparła sąsiadka, poprawiając pasek szlafroka. – Pan Grzegorz się wyprowadził. Trzy dni temu, z workami na śmieci wynosił rzeczy, wsiadł do taksówki i tyle go widziano.

– Jak to wyprowadził?! – Renata złapała się poręczy balustrady. – A kot? Zostawił kota?

– No zostawił – sąsiadka wzruszyła ramionami, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. – Nic go tu nie trzymało. Żona go zostawiła miesiąc temu, wyjechała z synem do rodziców do Radomia, mieszkanie było wynajęte, umowa się kończyła. Po co mu tu siedzieć.

– A kota po prostu tak zostawił?! Zamkniętego?!

– Widocznie nowi lokatorzy się jeszcze nie wprowadzili, bo drzwi zamknięte na klucz – powiedziała kobieta, patrząc już nieco łagodniej. – Ja mu miskę wody podałam przez uchylone okno w kuchni pierwszego dnia, ale nie mogę cały czas biegać, mam swoje zdrowie, nogi bolą.

Renata wybrała numer administracji budynku, a zaraz potem straży miejskiej, wbijając palcem w ekran mocniej, niż było trzeba. Numer alarmowy 986 podała jej sąsiadka, wyraźnie zadowolona, iż ktoś w końcu robi z tym porządek. Po czterdziestu minutach przyjechał patrol razem ze ślusarzem – zamek wymieniano, bo klucza od nikogo nie dało się uzyskać, a zarządca budynku, niejaki pan Kowalczyk, tylko rozkładał ręce przez telefon, iż nie ma prawa wchodzić bez zgody właściciela.

Drzwi otworzyły się z trzaskiem zamka odcinanego szlifierką. W środku unosił się zapach zamkniętego mieszkania i kuwety, której nikt nie zmieniał od dawna. Kot – okazało się, iż to szary kartuz z białą łatką na piersi – rzucił się w stronę drzwi, zataczając się z osłabienia. Renata wzięła go na ręce. Był lekki jak worek piór, żebra wyczuwalne pod futrem.

W kuchni, na blacie, leżała kartka – kartka, którą ślusarz znalazł, sprzątając rzeczy do worka na wywóz. Grzegorz W. napisał do żony: "Zabieram tylko swoje. Reszta niech idzie do śmieci albo na Vinted, mnie to nie interesuje." O kocie – ani słowa. Jakby zwierzę było meblem, który nie zmieścił się do bagażnika.

Wieczorem, już u siebie, Renata zadzwoniła do lecznicy weterynaryjnej przy alei Zawiszy, umówiła wizytę na następny dzień – jeszcze w Sylwestra, bo lekarz zgodził się przyjąć możliwie jak najszybciej za dodatkową opłatą stu pięćdziesięciu złotych. Kota zważono: dwa kilogramy sto gramów przy normie dla dorosłego kocura powyżej czterech. Weterynarz mówił spokojnym tonem, wypisując receptę na krople i specjalną karmę, ale linijkę z wynikami badania krwi podkreślił długopisem dwa razy.

Nazwała go Grudzień – bo w grudniu go znalazła.

Sprawę zgłosiła też do fundacji zajmującej się znęcaniem nad zwierzętami – zostawiła zeznanie, dała numer telefonu sąsiadki jako świadka, podała adres i nazwisko z listu znalezionego na blacie. Urzędniczka z fundacji zapisała wszystko, powiedziała, iż sprawa trafi do prokuratury z artykułu o znęcaniu się nad zwierzętami, bo pozostawienie kota bez wody, jedzenia i dostępu do kuwety na trzy doby kwalifikuje się jednoznacznie.

Miesiąc później przyszło pismo – Grzegorz W. dostał wezwanie na przesłuchanie. Renata dowiedziała się o tym przypadkiem, od tej samej sąsiadki, która teraz częściej wychodziła na korytarz, żeby pogłaskać Grudnia, kiedy Renata wracała z pracy i stawiała przenośną klatkę przy windzie.

Sylwestrową noc Renata spędziła nie na imprezie, do której była zaproszona, tylko w domu – z kotem owiniętym w koc na kolanach, kroplówką podskórną, którą trzeba było podać zgodnie z zaleceniem lekarza, i telewizorem cicho mruczącym gdzieś w tle. O północy nie otworzyła szampana. Nalała sobie tylko herbaty i patrzyła, jak Grudzień, już nieco silniejszy, stawia pierwsze niepewne kroki w stronę miski z wodą, przystaje, jakby sprawdzał, czy uda mu się dojść, i w końcu pochyla łeb, żeby zacząć pić – powoli, z cichym mlaskaniem, które w tym pustym mieszkaniu brzmiało głośniej niż fajerwerki za oknem.