— Jak ty mnie już wyprowadzasz z równowagi!!!… I jem nie tak…, i ubieram się nie tak…, w ogóle wszys…

Jak ty mnie już denerwujesz!!!… choćby jak jem, to ci nie pasuje…, a jak się ubieram, to też coś nie tak…, i w ogóle wszystko robię źle!!! głos Pawła przeradza się w krzyk.
Bo ty nic nie potrafisz!!!… choćby porządnych pieniędzy nie zarobisz!… W domu na ciebie nigdy nie można liczyć!… Karolina zaczyna szlochać, …i dzieci nie mamy… dodaje jeszcze ciszej.
Bela biało-ruda kotka, dobre dziesięć lat już mieszka u nich, siedzi na szafie i milcząco obserwuje kolejną domową tragedię. Doskonale wie, wręcz czuje, iż tata i mama bardzo się kochają… Dlatego zupełnie nie rozumie, po co w ogóle mówić tak przykre słowa, po których wszystkim tylko gorzej.
Mama w płaczu ucieka do pokoju, a tata pali jednego papierosa za drugim.
Bela, widząc jak rodzina rozpada się na jej oczach, zaczyna myśleć: Tu musi w końcu zapanować szczęście… a szczęście to dzieci… Trzeba skądś wziąć dzieci….
Sama Bela nie mogła mieć kociąt dawno ją wysterylizowali, a mama… lekarze twierdzili, iż może, ale jakoś nigdy nie wychodziło…
Rano, gdy rodzice wychodzą do pracy, Bela pierwszy raz w życiu przez uchylone okno idzie do sąsiadki Łapki pogadać i zaczerpnąć rady.
Na co wam dzieci?! burknęła Łapka, jak przychodzą dzieci sąsiadów, to chowam się gdzie mogę…, raz pomadką wysmarują pyszczek, to znowu ściskają tak, iż nie da się oddychać!
Bela westchnęła ciężko: Nam porządne dzieci potrzebne… Tylko gdzie je znaleźć…
Eee… Ta dzika Majka właśnie się okociła… Piątka maluchów…, mówi rozważnie Łapka, wybieraj…
Bela, trochę się bojąc, przeskakuje z balkonu na balkon i ostrożnie schodzi na podwórko. Nerwowo zerka na boki, przeciska się przez kraty piwnicznego okienka i woła:
Majka, wyjdź proszę chociaż na chwilę…
Z głębi piwnicy dobiega ciche, rozpaczliwe piszczenie.
Bela, podpełzając ostrożnie, rozgląda się na wszystkie strony. Pod kaloryferem, na kamyczkach, leży pięć ślepych kociąt, wtulają się w powietrze i rozpaczliwie wołają matkę. Po zapachu Bela rozpoznaje Majki nie było tu od trzech dni, a maluchy są głodne…
Bela, prawie płacząc, delikatnie i uparcie przynosi każde kociątko pod klatkę.
Starając się utrzymać rozpychającą się i głodną gromadkę w jednym miejscu, kładzie się przy nich i z niepokojem zerka w stronę bramy, gdzie powinni pojawić się tata i mama.
Paweł, który właśnie odebrał Karolinę z pracy oboje milczący, podchodzą pod klatkę i nagle zamierają na schodach leży ich Bela (która tak naprawdę nigdy na dwór nie chodziła) i pięć drobnych kociąt kurczowo próbuje ją ssać.
Co tu się dzieje?? gubi się w słowach Paweł.
Cud… szepcze Karolina, i razem łapią kotkę z maluchami na ręce i biegną do mieszkania.
Przyglądając się zadowolonej Beli mruczącej do swoich dzieciaków w kartonie, Paweł pyta:
I co my z nimi zrobimy?
Wykarmię je z butelki…, potem oddam w dobre ręce, zadzwonię do koleżanek… cicho odpowiada Karolina.
Trzy miesiące później Karolina, wciąż w szoku, głaszcze kocią ekipę, patrzy przez okno w przestrzeń i powtarza raz po raz: To się nie dzieje naprawdę…, naprawdę nie…
A potem razem z Pawłem płaczą ze szczęścia, kręcą się po pokoju, prześcigają się w słowach:
Nie na darmo wyremontowałem ten dom!
No, dziecku na wsi dobrze będzie!
A kociaki mogą swobodnie latać po dworze!
Wszyscy się zmieścimy!
Kocham cię!!!
Ja ciebie jeszcze bardziej!!!
Mądra Bela ociera łzę a jednak życie się układa…