— Ileż ty możesz!!!… I jem nie tak…, i ubieram się nie tak…, adekwatnie wszystko robię źle!!! — głos …

Jak ty mnie już zmęczyłeś! Ani nie jem jak trzeba, ani się nie ubieram porządnie, adekwatnie wszystko robię nie tak! głos Pawła przeszedł w krzyk.

Ty to przecież nic nie potrafisz! choćby porządnych pieniędzy zarobić nie umiesz! A w domu pomocy od ciebie jak na lekarstwo! rozpłakała się Zosia, I dzieci nie ma, dodała cicho prawie szeptem.

Biała z rudymi łatkami kotka, Kasia, już dobre dziesięć lat mająca, wspięła się na stary kredens i z góry cicho obserwowała kolejną domową tragedię. Dobrze wiedziała, czuła po kociemu, iż jej pani i pan bardzo się kochają Dlatego nie mogła pojąć, po co rzucać w siebie tak bolesnymi słowami, po których wszystkim robi się tylko gorzej.

Mama, zalewając się łzami, pobiegła do pokoju, a tata zaczął palić jednego papierosa za drugim.

Kasia, widząc jak rodzina jej się sypie na oczach, zaczęła rozmyślać: Szczęście w domu to przecież dzieci Trzeba znaleźć jakieś dzieci

Sama Kasia nie mogła już mieć kociaków dawno temu została wysterylizowana, a pani Lekarze mówili, iż może, ale wciąż coś było nie tak

Rano, gdy rodzice poszli do pracy, Kasia po raz pierwszy w życiu wymknęła się przez małe okienko i poszła do sąsiedniej klatki, do kotki Łapki poradzić się, pogadać.

Po co wam dzieci?! prychnęła Łapka. Od naszych jak przyjdą, to chowam się gdzie popadnie To mordę szminką upaćkają, to ścisną tak, iż aż dech brakuje!

Kasia westchnęła: Nam normalne dzieci są potrzebne Gdzie je znaleźć

Hmmm Tam ta bezdomna Myszka doprowadziła do piątki zamyśliła się Łapka wybieraj, które chcesz

Kasia z duszą na ramieniu, przeskakując z balkonu na balkon, zeszła na podwórko. Nerwowo wygięta, przecisnęła się przez pręty okienka od piwnicy i zawołała:

Myszo, wyjdź proszę na chwilę

Z ciemnej piwnicy dobiegło żałosne popiskiwanie.

Kasia, przemykając ostrożnie, spoglądając czujnie na boki, podeszła do cichych szlochów. Pod kaloryferem, na zimnych kamieniach, leżało pięć maleńkich ślepych kociąt, prężących łepeciny do góry i głośno wołających mamę. Po zapachu stwierdziła, iż Myszy nie było tu już przynajmniej trzy dni, a maluchy były strasznie głodne

Kasia, ze łzami prawie w oczach, delikatnie ale wytrwale przeniosła po kolei każde kociątko pod klatkę.

Układając się obok maluchów, próbując utrzymać na miejscu popiskujące głodne stadko, leżała niespokojnie patrząc na koniec podwórka tamtędy mieli wrócić jej pan i pani.

Paweł, wracając z pracy z Zosią, niemal w milczeniu dotarli pod dom. Podchodząc pod drzwi wejściowe, stanęli ze zdumienia na schodkach siedziała ich Kasia, która przecież nigdy sama nie wychodziła na dwór, a przy niej piszczało radośnie i ssało pięć kolorowych kociąt.

Co tu się stało?? zdziwił się Paweł.

Cud powtórzyła po nim Zosia i, porwawszy kotkę i kociaki na ręce, wbiegli razem do mieszkania

Patrząc potem na mruczącą Kasię leżącą w pudełku z maluchami, Paweł zapytał:

I co teraz z nimi zrobimy?

Wykarmię pipetą jak podrosną wydam zadzwonię do koleżanek odpowiedziała cicho Zosia.

Po trzech miesiącach, oszołomiona całą sprawą Zosia, siedziała głaszcząc całą kocią bandę i powtarzała do siebie raz za razem:

Takie rzeczy się nie zdarzają To niemożliwe

A potem razem z Pawłem znów śmiali się i płakali z radości, Paweł kręcił Zosię na rękach, a oboje mówili przez łzy:

Dobrze, iż dom ten dokończyłem budować!

Tak, dziecku tu będzie najlepiej, na świeżym powietrzu!

Kociaki też niech biegają po podwórku!

Każdemu starczy miejsca!

Kocham cię!

A ja ciebie przecież jeszcze bardziej!

Mądra Kasia otarła łapą łezkę życie znowu wracało na swoje miejsceWtem przez uchylone okno wtoczył się ciepły, letni zapach rozgrzanej trawy, a nagle wszystkie kocięta jak na komendę podniosły łepki i zaczęły rozkosznie mruczeć. Kasia przeciągnęła się leniwie, patrząc na swoich ludzi z takim oddaniem, jakby chciała powiedzieć: Już nie musicie się niczego bać. Wszystko będzie dobrze.

Zosia spojrzała na Pawła, a w jej oczach pierwszy raz od miesięcy nie była tylko tęsknota, ale i pewność. W końcu zrozumieli, iż prawdziwe szczęście przychodzi niespodziewanie czasem w postaci maleńkich łapek i cichych pomruków, czasem cichutko, bez braw i fajerwerków.

Wieczorem, gdy wszyscy już spali, Kasia wdrapała się na parapet i spojrzała w rozgwieżdżone niebo. Westchnęła cicho, szczęśliwa, iż jej dom znowu pachniał miłością i nadzieją. I kto wie, może gwiazdy na górze właśnie spełniają kolejne życzenia, układając dla nich wszystkich nową, piękniejszą opowieść?