— Ile razy mam ci to powtarzać?!… I jesz nie tak…, i ubierasz się nie tak…, adekwatnie wszystko robisz źle!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — Ty to już w ogóle nic nie umiesz!!!… choćby porządnych pieniędzy nie potrafisz zarobić! … W domu nigdy nie można od ciebie doczekać się pomocy! … — rozszlochała się Maria, — …I dzieci nie ma…, — dodała ledwo słyszalnie. Bela — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, siedząc na szafie, z góry obserwowała kolejną „tragedię”. Wiedziała i czuła, iż mama i tata kochają się bardzo mocno… Nie rozumiała więc, po co wypowiadać tak bolesne słowa, od których wszystkim będzie źle. Mama zapłakana uciekła do pokoju, tata palił jednego papierosa za drugim. Bela, rozumiejąc, iż rodzina rozpada się na jej oczach, pomyślała: „Trzeba, żeby w domu było szczęście… a szczęście to dzieci… trzeba jakoś zdobyć dzieci…”. Sama Bela nie mogła mieć małych — dawno ją wysterylizowano, a mama… lekarze mówili, iż może, ale coś „nie wychodziło”… Rano, gdy rodzice poszli do pracy, Bela po raz pierwszy przez uchylone okno wybrała się w odwiedziny do sąsiadki Łapki — pogadać i poradzić się. — A po co wam dzieci?! — prychnęła Łapka, — nasze przychodzą z dzieciakami, to się chowam przed nimi…, raz mordkę szminką wysmarują, raz tak ściskają, iż aż tchu brak! Bela westchnęła: — Nam normalne dzieci potrzebne… Gdzie by je znaleźć… — No… Ta uliczna Mruczka urodziła… pięć sztuk tam ma…, — zamyśliła się Łapka, — wybieraj… Bela, ryzykując, przeskakując z balkonu na balkon, zeszła na ulicę. Nerwowo zadrgała, przebiegła przez kratę okna piwnicy i zawołała: — Mruczka, wyjdź proszę na chwilkę… Z głębi piwnicy dobiegało rozpaczliwe popiskiwanie. Bela, ostrożnie podpełzając i czujnie rozglądając się, poszła do cichych szlochów. Pod kaloryferem, na gołym gruzie, leżało pięć ślepych, różnokolorowych kociąt, które szukały mamy. Obwąchała je i zrozumiała — Mruczki nie było już od co najmniej trzech dni, a maluchy głodowały… Bela, prawie płacząc, cierpliwie zaniosła każde kociątko pod klatkę schodową. Starała się utrzymać głodne, popiskujące kocięta razem i położyła się obok nich, z niepokojem czekając na koniec podwórka, skąd mieli przyjść jej państwo. Paweł, milczący po spotkaniu z Marią po pracy, razem przywieźli się do domu. Podchodząc pod blok, osłupieli — na schodkach leżała ich Bela (która nigdy sama nie wychodziła na dwór), a przy niej, popiskując, piątka różnobarwnych kociąt próbowała się do niej tulić. — Co to ma być?! — zdziwił się Paweł. — Cud… — szepnęła Maria i, zabierając kotkę i maluchy na ręce, pobiegli do domu… Głaskając mruczącą Belę w kartonie z maluchami, Paweł zapytał: — I co teraz z nimi? — Wychowam z butelki… Podrosną — rozdam… zadzwonię do koleżanek… — odpowiedziała cicho Maria. Po trzech miesiącach oszołomiona tą historią Maria, siedząc i głaszcząc kocią „gromadkę”, powtarzała wciąż: — To się nie dzieje naprawdę…, tak się nie zdarza… A potem płakali z euforii razem z Pawłem, kręcił ją w ramionach, i na przemian mówili, mówili… — Nie na darmo zbudowałem ten dom!… — Dziecku świeże powietrze dobrze zrobi!… — A niech i kociaki biegają! — Wszyscy się tu zmieścimy! — Kocham cię!!! — Ja ciebie też tak bardzo!!! Mądra Bela otarła łzę — a jednak życie staje się piękne…

Jak ty mnie już denerwujesz!!! I jem źle i ubieram się nie tak, i w ogóle wszystko robię źle!!! głos Pawła nagle uniósł się do krzyku.
Ty naprawdę nic nie potrafisz!!! choćby porządnych pieniędzy nie zarobisz Z domu to nigdy pomocy nie ma! Rozpłakała się Marysia. I dzieci nie mamy dodała niemal szeptem.
Biała z rudymi plamkami kotka o imieniu Basia, około dziesięciu lat, siedząc na szafie, z góry cicho obserwowała kolejną domową tragedię. Dobrze wiedziała, a choćby czuła, iż mama i tata naprawdę się kochają. Właśnie dlatego nie pojmowała, po co padają słowa, od których każdemu robi się tylko gorzej.
Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata palił papierosa za papierosem.
Chociaż nie rozumiała ludzkich rozmów, Basia widziała jak rodzina się rozpada. Muszę coś zrobić w domu potrzeba szczęścia a szczęście to dziecko Trzeba skądś wziąć dzieci
Basia sama nie mogła już mieć kociąt dawno była wysterylizowana, a z mamą lekarze niby mówili, iż może, ale jakoś nic z tego nie wychodziło
Rano, kiedy rodzice wyszli do pracy, Basia po raz pierwszy odważyła się wyjść przez okno i odwiedzić sąsiadkę Łapkę, by pogadać i poprosić o radę.
Po co wam dzieci?! prychnęła Łapka. U nas dzieciaki nie dają żyć chowam się przed nimi raz pomalują mi futro szminką, innym razem tak mnie ściskają, iż nie mogę oddychać!
Basia westchnęła: Nam by się przydały porządne dzieciaki Gdzie je znaleźć
Noo Ta ulica Mela się puściła, ma już piątkę w piwnicy zamyśliła się Łapka. Bierz, które chcesz
Basia, ryzykując, przeskakiwała z balkonu na balkon, aż zeszła na dół. Nerwowo drgającą łapą przedostała się przez kratę od okienka piwnicy i zawołała:
Mela, możesz na chwilkę wyjść?
Z głębi piwnicy dobiegło płaczliwe piszczenie.
Basia, poruszając się ostrożnie i rozglądając, zaczęła cicho popłakiwać. Pod kaloryferem, na zimnym żwirze, leżało pięć ślepych kociąt, wciskając pyszczki w powietrze i rozpaczliwie wołając mamę. Basia obwąchała je po Melach nie było śladu od przynajmniej trzech dni, a maluchy głodowały
Serce jej się poruszyło; ostrożnie, choć stanowczo wynosiła po kolei kociaki pod klatkę.
Starała się przytulać je, żeby nie uciekły, leżała obok nich, wyczekując z niepokojem, aż tata i mama wrócą.
Paweł, odbierając Marysię z pracy, wracali do domu w milczeniu. Widok pod blokiem ich zaskoczył na schodkach leżała ich Basia (która nigdy sama nie wychodziła) i karmiła, jak mogła, pięć piszczących, kolorowych kociaków.
Ale co tu się dzieje? Pawłowi zabrakło słów.
Cud szepnęła Marysia i, chwytając kota i maluszki w ramiona, pobiegli do mieszkania.
Głaszcząc mruczącą Basię z kociętami w kartonie, Paweł spytał:
I co teraz z nimi zrobimy?
Wykarmię z butelki jak podrosną, oddamy zadzwonię do koleżanek wyszeptała Marysia.
Trzy miesiące później Marysia, wciąż oszołomiona zmianą, siedziała głaszcząc kocią gromadkę i powtarzała do siebie: To się nie dzieje naprawdę to się nie dzieje
A potem płakali z Pawłem ze szczęścia, śmiali się, tańczyli po mieszkaniu i mówili jedno przez drugie:
Jak dobrze, iż dokończyłem remont mieszkania!
Tak, dziecku na świeżym powietrzu będzie najlepiej!
I koty niech ganiają!
Dla wszystkich starczy miejsca!
Kocham cię!
A ja ciebie bardziej!
Mądra Basia otarła łzę chyba wszystko idzie ku lepszemuWieczorem, gdy wszyscy zasnęli po raz pierwszy od dawna wtuleni razem na jednym łóżku ludzie i koty, Basia zerknęła przez uchylone okno na rozświetlone miasto. Mrugnęła do księżyca, mrucząc cichutko. Przypomniała sobie starego kota z podwórka, który zwykł mawiać, iż szczęście nigdy nie przychodzi prosto, ani wtedy, gdy się go szuka tylko w taki niezwykły, koci sposób Przemyka pod drzwiami, wciska się pod serce, miękko zakrada się do domu.

A kiedy Marysia pogłaskała ją przez sen po łapce, Basia zrozumiała, iż jest już na swoim miejscu. Wszystko było jak trzeba. Już nie liczyło się, kto co zrobi dobrze albo źle, ile pieniędzy, ile dzieci Najważniejsze, iż razem. I iż za ścianą, w cichutkich kocich piskach, dom nareszcie oddychał pełnią życia.

Po raz pierwszy od bardzo dawna w tym domu naprawdę było słychać miłość.