— Ile można z tobą wytrzymać!!!… I jem nie tak…, i się ubieram nie tak…, w ogóle wszystko robię źle!!! — głos Pawła przeszedł w krzyk. — Ty niczego nie potrafisz!!!… choćby porządnych pieniędzy nie zarobisz! … W domu na ciebie nigdy nie można liczyć!… — rozpłakała się Marlena, — …I dzieci nie mamy…, — dodała szeptem. Bela — biało-ruda kotka, około dziesięciu lat, wdrapawszy się na szafę, milcząco obserwowała kolejną „tragedię” z góry. Wiedziała i czuła, iż mama i tata się kochają, choćby bardzo… Więc nie rozumiała — po co rzucać tak gorzkimi słowami, skoro wszystkim od nich będzie źle. Mama, płacząc, uciekła do pokoju, a tata zaczął palić papierosa za papierosem. Bela, widząc jak rodzina się rozpada na jej oczach, zamyśliła się: „W domu musi być szczęście…, a szczęście to dzieci…, trzeba jakoś zdobyć dzieci…”. Bela nie mogła mieć maluchów — dawno została wysterylizowana, a mama… lekarze mówili, iż może, ale „coś się nie składało”… Rano, kiedy rodzice wyszli do pracy, Bela pierwszy raz wyskoczyła przez okno na klatce i odwiedziła sąsiadkę Łapkę — pogadać i poradzić się. — Po co wam dzieci?! — prychnęła Łapka — u nas jak przyjdą z dziećmi, chowam się przed nimi…, to pyszczek pomadą wysmarują, to ściskają, aż odechu brak! Bela westchnęła: — Nam potrzebne normalne dzieci… Tylko gdzie je znaleźć… — No cóż… Ta uliczna Maszka znowu się okociła… pięć ich tam leży… — zamyśliła się Łapka — wybieraj… Bela, na własne ryzyko, przeskakując z balkonu na balkon, zeszła na ulicę. Nerwowo się trzęsąc, przecisnęła się przez pręty piwnicznego okna i zawołała: — Maszka, wyjdź na chwilkę, proszę… Z głębi piwnicy rozległo się rozpaczliwe piszczenie. Bela, ostrożnie pełzając i rozglądając się dookoła, ruszyła za cichymi kwileniami. Pod kaloryferem, na żwirku, leżało pięć ślepych kociąt, pchając się pyszczkami w powietrze i głośno wołając mamę. Po zapachu poznała — Maszki dawno nie było — minimum trzy dni, a maluchy głodowały… Bela, prawie płacząc, ostrożnie, ale uparcie wyniosła każde kocię pod klatkę schodową. Starając się utrzymać żałośnie popiskujące maluchy na miejscu, położyła się obok nich, z niepokojem wyglądając z końca podwórza, skąd mieli wrócić tata z mamą. Paweł, milcząc, odebrał Marlenę z pracy i tak samo milcząco wrócili do domu. Podchodząc pod blok, oniemieli — na schodkach leżała ich Bela, (która wcześniej sama nigdy nie wychodziła na dwór), a pięć kolorowych kociąt próbowało ją ssać, popiskując. — Jak to się stało?? — zdziwił się Paweł. — Cud… — przytaknęła Marlena i, chwytając kotkę z maluchami na ręce, pobiegli do mieszkania… Patrząc na mruczącą Belę w kartonowym pudełku pełnym kociąt, Paweł zapytał: — A co z nimi zrobimy? — Wykarmię z butelki… jak podrosną, rozdamy… zadzwonię do koleżanek… — odpowiedziała cicho Marlena. Trzy miesiące później „oszołomiona” nowiną Marlena siedziała, głaszcząc kocią „drużynę” i patrząc w „przestrzeń”, powtarzała w kółko: — To się nie dzieje naprawdę…, nie wierzę… A potem z Pawłem płakali ze szczęścia, on kręcił ją na rękach i rozgadali się na wyścigi: — Nie na darmo dom zbudowałem!… — Dziecku na podwórku będzie najlepiej!… — Kociaki niech też biegają! — Wszyscy się zmieścimy! — Kocham cię!!! — A ja ciebie jeszcze bardziej!!!… Mądra Bela otarła łzę — a jednak życie się układa…

3 godzin temu