Domowy budżet jest już napięty, a mój wnuk właśnie kupił nowy laptop. Nie wiem, jak poradzić sobie z tą sytuacją.

Ostatnio w naszej rodzinie pojawiły się zaskakujące kłopoty straciliśmy stałe źródło dochodów. Wszystko było jakby we śnie, w którym rzeczywistość rozmazuje się, a waluty tańczą w powietrzu między postaciami. Jestem emerytem, a środki przekazywane przez państwo ledwo starczają na leki, które zaplątują się niczym serpentyny na stole kuchennym. Z wiekiem nie przyszła mądrość, tylko dziwne bóle i wysokie ciśnienie, za którym podążam bez końca, jak za pociągiem na dworcu Warszawa Centralna.

Syn i synowa od lat marzyli o drugim dziecku, a los, kapryśny jak wiatr nad Mazurami, długo ich zwodził. W tym śnie, gdy synowa w końcu zaszła w ciążę, zwiewny wiatr zabrał jej pracę, jakby ktoś ukradł ją w nocy z biura w Krakowie. Najmłodszy wnuk, Wiktor, ma już cztery lata i wciąż siedzi w domu, jakby był królem własnej wyobraźni. Starszy, Jan, lat szesnaście, pracuje jako kurier po lekcjach zbierał złotówki przez długie miesiące, chowając je do puszki po piernikach, aż w końcu, niczym bohater z baśni, kupił nowy komputer, który świeci jak neon nad Wisłą.

Synowa, Zuzanna, odpowiedziała na moją frustrację, mrucząc jak kot na parapecie, iż Jan zarobił te pieniądze sam i ma prawo je wydać, nie prosząc nas o nic. Syn, Piotr, stracił pracę całkowicie; wcześniej, zanim pojawił się najmłodszy wnuk, zarabiał dobrze i utrzymywał nas wszystkich. Oszczędzał nawet, chowając grosze do szuflady, która teraz wydaje się bez dna. Stopniowo, jakby w śnie, choroba zaczęła go pochłaniać diagnoza brzmiała jak echo po góralskich halach, straszliwa i nieoczekiwana. Wszystkie oszczędności zostały wydane na leczenie, niektóre banknoty choćby się nie liczyły, tylko rozpływały w powietrzu, zamieniając się w kolorowe tabletki.

Gdy Wiktor skończył rok, Piotr wylądował w szpitalu na kilka miesięcy, a szpital płacił, tak jakby złotówki strumieniami płynęły przez okna. Ale praca odeszła już nie przydzielano mu ważnych spraw, a prowizje odpłynęły na południe, do Zakopanego, razem z jesiennym deszczem. Teraz lekarze mówią, iż konieczna jest operacja, a potem rok, może półtora by wrócić do normalności, choć nikt nie wie, gdzie ona jest. Wszyscy jesteśmy jak w zawieszeniu, a operacja musi się odbyć, choćby jeżeli pracodawca nie czeka, tylko macha nam ręką z daleka.

Zuzanna zaczyna planować, jak damy sobie radę z jednym jej wynagrodzeniem. Zastanawia się nad każdą złotówką, która wiruje w powietrzu jak liście na rynku w Poznaniu. Jest ciężko tymczasem Jan kupuje komputer za własne pieniądze, nie myśląc o trudnościach rodziny. choćby nie rozważa, żeby zrobić coś dla nas, by pomóc czy jestem w błędzie? Czy powinienem oczekiwać od Jana, żeby poczuł na sobie choć trochę rodzinnej odpowiedzialności? Wszystko dzieje się jak w dziwnym śnie, w którym nikt nie wie, co jest prawdziwe, a co tylko snem o polskich rodzinnych troskach.