Bezdomny – Opowieść o życiu na polskich ulicach

BEZDOMNY
Ninie nie pozostało nic. Zupełnie nic… Parę nocy mogę przespać na dworcu. A potem? Nagle olśniła ją myśl niczym błyskawica: Działka! Jak mogłam zapomnieć? Chociaż… Działka to trochę na wyrost. Raczej rozwalająca się chałupka. Ale i tak lepsza niż noc na dworcu rozważała Nina.
Wsiadła do pociągu podmiejskiego i przytuliła się do zimnej szyby. Zamknęła oczy, a wspomnienia z ostatnich lat otwarły jej się w głowie jak drzwi do magazynu z melancholią. Dwa lata temu straciła rodziców, została zupełnie sama, jak palec. Na studia nie było pieniędzy, trzeba było rzucić uniwersytet i iść pracować na targowisku.
Po tych wszystkich dramatycznych przeżyciach los wreszcie się do Niny uśmiechnął poznała swoją miłość. Tymoteusz okazał się przyzwoitym człowiekiem z sercem na dłoni. Po dwóch miesiącach byli już po kameralnym weselu bez fanfar, ale z dużą ilością miłości.
Mogłoby się wydawać, iż już tylko żyć i się cieszyć… Ale życie zawsze przygotuje kolejny psikus. Tymoteusz zaproponował jej sprzedaż rodzinnego mieszkania w centrum Warszawy, żeby rozpocząć własny biznes. Wszystko wyjaśnił tak pięknie, iż Nina nie miała żadnych wątpliwości przekonana była, iż mąż wie co robi, a już za chwilę zapomną o finansowych problemach. Jak tylko staniemy na nogi, można pomyśleć o dziecku. Tak bardzo chcę być już mamą! rozmarzyła się Nina.
Biznes Tymoteusza poległ szybciej niż bałwan na odwilży. Kłótnie o utopione złotówki sprawiły, iż związek rozpadł się prędko. Niedługo potem Tymoteusz wprowadził do domu inną panienkę i Ninie pokazał, gdzie są drzwi.
Najpierw dziewczyna chciała iść na policję, ale gwałtownie doszło do niej, iż nie ma za co oskarżać ex-męża. To przecież ona sprzedała mieszkanie i przekazała kasę Tymoteuszowi…
***
Wysiadła na stacji i ruszyła samotnie pustym peronem. Wczesna wiosna, sezon działkowy jeszcze choćby nie zaczął mrugać. Przez trzy lata działka zamieniła się w dżunglę i była w stanie opłakanym. Nic, ogarnę i będzie jak dawniej pomyślała, choć wiedziała dobrze, iż jak dawniej nigdy już nie wróci.
Bez trudu znalazła klucz spod ganku, ale drzwi drewniane zapadły się i nie chciały ustąpić. Wysilała się, próbowała, napinała bicepsy, a drzwi ani w przód, ani w tył. W końcu usiadła na schodku i się rozryczała.
Nagle, na sąsiedniej działce pojawił się dymek i rozległy się odgłosy krzątania. Ucieszona, iż są sąsiedzi, pobiegła tam prędko.
Ciociu Reniu, jesteś? zawołała.
Zamiast cioci zobaczyła w ogródku starszego pana, zarośniętego, lekko zgarbionego. Rozpalił ognisko, nad którym grzał wodę w nie najczystszej szklance.
Kim pan jest? Gdzie ciocia Rena? spytała Nina, cofając się.
Nie bój się, proszę. Nie dzwoń do policji. Nic złego nie robię. Do domu nie wchodzę, tu, na dworze sobie mieszkam…
Ku jej zdziwieniu, miał przyjemny, elegancki głos jak profesor z Uniwersytetu Warszawskiego. Aż chciało się go słuchać.
Pan jest bezdomny? rzuciła Nina pytanie prosto z mostu.
Tak, masz rację powiedział cicho, spuszczając wzrok. Mieszkasz tu w sąsiedztwie? Nie martw się, nie będę zawracał ci głowy.
Jak się pan nazywa?
Mieczysław.
A nazwisko? zapytała.
Nazwisko? zdziwił się Lewandowski.
Nina zerknęła uważniej na pana Mieczysława Lewandowskiego. Ubrania trochę podniszczone, ale czyste na tyle, na ile można. Widać było, iż stara się dbać o siebie.
Nie wiem, do kogo się zwrócić… westchnęła.
Co się wydarzyło? zatroskał się pan Lewandowski.
Drzwi opadły… Nie mogę ich otworzyć.
jeżeli pozwolisz, mogę spróbować zaproponował.
Będę wdzięczna! rzuciła z ulgą.
Gdy pan Mieczysław walczył z drzwiami, Nina myślała o nim tak: A kto ja jestem, żeby go oceniać? Ja też bezdomna, mamy podobny los…
Ninko, proszę uśmiechnął się pan Lewandowski, pchając drzwi. Poczekaj, tu nocujesz?
No, a gdzie mam? zdziwiła się Nina.
Masz ogrzewanie?
Jest piec… odparła niepewnie, domyślając się, iż o piecach wie tyle, co nic.
A drewno?
Nie wiem… pocałowała podłogę ze smutku.
Dobra. Idź do środka, zaraz coś wymyślę zdecydował i zniknął z podwórka.
Nina sprzątała około godziny, w domku było zimno i nieprzyjemnie jak w lodówce i piwnicy naraz. Wątpiła, jak tu żyć. Po chwili pojawił się pan Mieczysław z naręczem drewna. Ku swojemu zaskoczeniu, poczuła się lepiej, bo ktoś jest obok.
Pan Lewandowski przeczyścił piec i go rozpalił. Po godzinie w chałupce zrobiło się cieplej.
No to piec gotowy, dorzucaj trochę drewna, na noc wygasz instruował. Do rana będzie ciepło.
A pan, do sąsiadów idzie? dopytywała Nina.
Tak. Nie oceniaj mnie, trochę tu pomieszkam na działce. Do miasta nie chcę, wolę nie ruszać przeszłości.
Panie Lewandowski, poczeka pan, zaraz zjemy kolację, napijemy się herbaty, potem pan pójdzie zadeklarowała Nina.
Staruszek nie protestował. Zdjął kurtkę i usiadł przy piecu.
Wybacz, iż pytam… zaczęła Nina. Nie wyglądasz na typowego bezdomnego, dlaczego żyjesz na ulicy? Nie masz domu, bliskich?
Mieczysław wyznał, iż był przez życie wykładowcą na uniwersytecie. Młodość poświęcił nauce, karierze z rodziną nie było po drodze, z czasem został sam wśród książek. Starzenie przyszło cicho, a jak się zorientował było już za późno.
Rok temu zaczęła go odwiedzać bratanica. Dziewczyna podsunęła mu myśl, iż pomoże, jeżeli zapisze jej mieszkanie. Ucieszył się i zgodził, ciesząc się na przyszłość.
Potem, bratanica Anna przyszła z propozycją: sprzedać mieszkanie w dusznym Śródmieściu i kupić dom na obrzeżach Warszawy, z sadkiem i domkiem w ogrodzie. Miała już upatrzony „świetny” dom za grosze.
Mieczysław całe życie marzył o naturze. Bez zastanowienia zgodził się. Po sprzedaży mieszkania, Anna poleciła założyć konto w banku Nie trzymajmy tyle pieniędzy przy sobie, dziadku!
Dziadku Mietku, usiądź na ławce, a ja dowiem się, jak to załatwić. Dam radę, pakiet biorę ze sobą a nuż ktoś nas obserwuje rzuciła Anna i zniknęła.
Czekał Mieczysław godzinę, dwie, trzy… Bratanica nie wychodziła. Zajrzał do banku, pustki, a z boku drugi wyjście.
Nie mógł uwierzyć, iż rodzina potrafi tak zdradzić. Siedział na ławce, z nadzieją na cud. Następnego dnia poszedł do niej do domu. Otworzyła mu obca kobieta powiedziała, iż Anna wyprowadziła się dwa lata temu i mieszkanie sprzedała dawno…
Taka sobie historia… westchnął. Od wtedy mieszkam na ulicy. przez cały czas nie mogę uwierzyć: nie mam już domu.
Też myślałam, iż tylko mnie się tak przydarza… Mój los podobny dodała Nina, opowiadając o swoich przygodach.
Źle, źle… Ja swoje życie przeżyłem, ale ty… Rzuciłaś studia, bez mieszkania… Nie trać ducha! Każde kłopoty można rozwiązać. Młoda jesteś, dasz radę pocieszał Mieczysław.
No dobra, dosyć żalenia! Kolacja czeka! uśmiechnęła się Nina.
Patrzyła, jak Mieczysław pałaszował makaron z parówkami z apetytem godnym mistrza kulinarnego. W tym momencie zrobiło jej się go żal. Wyraźnie widać było, iż jest bardzo samotny i bezradny.
Jakie to okropne, zostać zupełnie samemu, bez dachu nad głową, nikomu niepotrzebnym rozmyślała.
Ninko, mogę pomóc ci z powrotem na uczelnię. Zostało mi tam wielu znajomych. Myślę, iż uda ci się dostać na budżet powiedział nagle. Oczywiście, w takim stanie nie mogę się pokazać kolegom. Napiszę list do rektora, spotkasz się z nim. Konstanty, mój dawny kumpel, na pewno pomoże.
Ojej! Fantastycznie! ucieszyła się.
Dzięki za kolację, za rozmowę. Pójdę już, późno powiedział, wstając.
Proszę, nie idź pan nigdzie… powiedziała cicho.
Nie martw się. Mam ciepły szałas u sąsiadów. Jutro zajrzę uśmiechnął się.
Nie musi pan spać na dworze. Mam trzy pokoje, wybierz który lubisz. Szczerze mówiąc, boję się zostać sama. Boję się tego pieca, nie mam pojęcia o ogrzewaniu. Nie zostawi pan mnie w tarapatach?
Nie zostawię odpowiedział poważnie.
***
Minęły dwa lata… Nina zdała sesję na medal i z uśmiechem wracała na działkę. Mieszkała w akademiku, ale na działkę wpadała na weekendy i wakacje.
Cześć! zawołała, rzucając się na Mieczysława.
Ninko! Moja droga! Czemu nie dzwoniłaś? Odbierałbym cię ze stacji! I jak? Zdałaś?
Tak! Prawie wszystko na piątkę! śmiała się. Kupiłam tort! Stawiaj czajnik, świętujemy!
Nina z Mieczysławem Lewandowskim pili herbatę i wymieniali się nowościami.
Posadziłem winogrona, tam zrobię altankę, będzie wygodnie i przytulnie opowiadał.
Super! adekwatnie, ty tu jesteś szefem, rób jak uważasz. Ja tylko wpadałam, wyjeżdżam… zaśmiała się Nina.
Mieczysław całkiem się przeobraził. Nie był już samotny. Miał dom, wnuczkę, Ninkę. Ona też wróciła do życia. Mieczysław Lewandowski stał się dla niej rodziną. Nina była wdzięczna losowi, iż przysłał jej dziadka, który zastąpił rodziców i pomógł, gdy świat się rozsypał.