4 dni temu
Pewnej majowej nocy, gdy Łukasz drzemał w swoim łóżku w Warszawie, nagle spostrzegł, iż pluszowy lampart zniknął. Obudził się gwałtownie, jakby ktoś szarpnął go za szlafrok, i rozpoczął poszukiwania w każdym zakątku mieszkania. Przeszukiwał szuflady, zaglądał pod dywan, pytał choćby kota o radę, ale lamparta nigdzie nie było. Przez całą czerwcową burzę Łukasz smucił się, wierząc, iż jego najwierniejszy przyjaciel wybrał się w daleką podróż do Krakowa bez niego.
Smutek Łukasza trwał długo, aż pewnego rozleniwionego popołudnia los postanowił płatać figla pluszak odnalazł się, ukryty głęboko w zapomnianym kącie szafy, między zimowymi swetrami i słoikiem z ogórkami. Spotkanie chłopca i jego zabawki było tak czułe jak narodziny wiosny, oboje natychmiast wrócili do swoich dawnych rytuałów, jakby nigdy nie byli rozdzieleni. Łukasz nadał lampartowi imię Olek i od tej pory zabiera go wszędzie choćby na zakupy do Biedronki.
Dziadek często wspominał o umiejętnościach swojej żony, Zofii, która naprawiła lamparta dla wnuka z precyzją godną mistrzyni haftu. Babcia Łukasza z taką dokładnością zszyła rozdarcia pluszowej zabawki, iż Olek wyglądał piękniej niż kiedykolwiek wcześniej. Łukasz był zachwycony, wręcz wzruszony, przypominając sobie powiedzenie: Babcia potrafi cuda nad igłą za pięć złotych.
W tej chwili objawiło się, jak głęboko Łukasz kocha i ceni swoją babcię Zofię oraz jak rodzinne więzi, choćby te utkane z najdziwniejszych snów, dodają życiu blasku i sensu.
