— Znowu się liże! Maks, zabierz go stąd! Nastka z irytacją patrzyła na Tofika, który niezdarnie podskakiwał przy jej nogach. Jak to się stało, iż trafili akurat na takiego gamonia? Tyle czasu zastanawiali się nad wyborem rasy, konsultowali z hodowcami. Wiedzieli, jaka to odpowiedzialność. W końcu postanowili wziąć owczarka niemieckiego – żeby mieć wiernego przyjaciela, stróża i obrońcę. Jak szampon – trzy w jednym. Tyle iż tego „obrońcę” przed własnym kotem trzeba ratować… — No przecież on jeszcze szczeniak. Poczekaj, podrośnie, sama zobaczysz. — Jasne. Już się nie mogę doczekać, aż ten koń dorośnie. Wiesz, iż zjada więcej niż my razem wzięci? Jak my go wyżywimy? I nie tupi, cymbale, bo dziecko obudzisz! – marudziła Nastka, zbierając buty, rozrzucone przez Tofika. Mieszkali przy Alejach Jerozolimskich, na parterze wielkiej, przedwojennej kamienicy z oknami tuż nad asfaltem. Miejsce świetne, gdyby nie jedno „ale”. Okna wychodziły na ślepy, cichy zaułek podwórka, gdzie wieczorami przewijały się cienie, zbierali się panowie na pogaduchy, a i bójka się czasem zdarzyła… Prawie cały dzień Nastka spędzała w domu sama z nowo narodzoną Kamilką. Maks od rana jeździł do pracy w Muzeum Narodowym, a wolny czas spędzał na targach staroci i w antykwariatach. Fachowe oko historyka sztuki – oko-sokole, jak to nazywała Nastka żartem – potrafiło wyłowić prawdziwe skarby: dzieła sztuki, rzadkie książki i bibeloty. Maks był zapalonym kolekcjonerem. W domu, zupełnie niezauważenie, zebrała się niezła kolekcja obrazów, a w kredensie w stylu PRL pyszniły się porcelanowe talerze z Ćmielowa, figurki z okresu socrealizmu i srebrna zastawa z początku XX wieku… Nastka bała się zostawać sama z tym dobytkiem i małą córką, bo kradzieże w kamienicy zdarzały się coraz częściej. — Nastka, jak myślisz, kiedy najlepiej iść z Tofikiem na spacer? Teraz czy po obiedzie? — Nie wiem. Zresztą, nie mam głowy do psich spraw! Usłyszawszy „na spacer”, Tofik popędził do przedpokoju, aż zakręciło nim na zakręcie, złapał smycz, przybiegł i podskoczył prawie do sufitu. No po prostu koń, nie pies. Każdego kocha, do każdego się przytula, wszystkim przynosi piłeczkę – tylko gości na próg nie chce wpuścić. Otwarta dusza, chłopak jak z obrazka, ale przecież wzięli go dla ochrony! A on choćby za kotami na podwórku nie biega. Z piłką do nich leci, zadowolony, myśli, iż się z kotem pobawi… No i dostał już nieraz łapą po pysku. Nasze koty z podwórka to dopiero twardziele – takich to trzeba brać na stróża! Jutro znowu cały dzień sama. Mąż wyjeżdża na Festiwal Levitana do Pułtuska, a ona co? Porcelanę pilnować i z tym gamoniem na spacery chodzić? Nie miała baba kłopotu… Nad ranem mąż wstał cicho, żeby jej nie obudzić. A gdzie tam! Nastka słyszała, jak gwizdnął czajnik z kuchni, jak zabrzęczała smycz, jak Maks syczał na Tofika, żeby nie piszczał i nie tupał. Przy tych odgłosach prawie przysnęła, a kiedy obudziła ją córka, Maksa już nie było. Dzień zaczął się jak zwykle. Zwykły, spokojny, domowy dzień. Czy to nie szczęście? Koleżanki westchnęły: — Nastka, taka młoda, a już żona i matka, rozrywasz się między domem a dzieckiem, całe dnie w kuchni, wpadłaś w rutynę… Ale czy w codzienności nie ma uroku? choćby jeżeli nie wszystko wyszło jak w marzeniach. Męczył brak miejsca, brak pieniędzy, częsta nieobecność męża. I ta jego kolekcjonerska pasja, która pochłaniała majątek… Teraz jeszcze tego psiaka sprowadził, a niańczyć to ją obowiązek. Ale wiedziała: kochanych kocha się z całym bagażem zalet i wad. Nikt nie obiecywał ci ideału… Kiedy to zrozumiała, uspokoiła się i postanowiła cieszyć się tym, co ma – zamiast rozpaczać za tym, czego nie ma. Siedziała w dziecięcym pokoiku i karmiła córkę, która zasypiała przy piersi, więc trzeba było czekać, aż znów się obudzi i zacznie jeść od nowa. Ktoś zadzwonił do drzwi, ale Nastka nie otwierała. Nikogo się nie spodziewała, a przez całe miasto nikt bez zapowiedzi nie przyjeżdża. Te bezcenne poranne chwile – jak ona je lubiła! W domu cicho, tylko tykają zabytkowe zegary w przedpokoju i z otwartego okna wpada znany z dzieciństwa, warszawski gwar: szum tramwajów, warkot samochodów, szuranie miotły o asfalt, dziecięce głosy… A gdzie Tofik? Coś go dawno nie było, dziwne. Oczywiście, wcale nie jest taki „lopouchy”, uszy ma prawidłowe, stojące, to taki typ – prawdziwy gamoń po prostu. I żyj tu z nim, karm, wyprowadzaj – a pożytku żadnego. Lepiej by już maltańczyka wybrali. Nastka wpatrzyła się w córcię, która, najedzona, odpadła od piersi. Ach, jakaż ta ich córeczka śliczna! Złotko moje – szepnęła, układając ją w łóżeczku. Rośnij nam…! – Czego chcieć więcej? I właśnie wtedy z salonu dobiegł dziwny dźwięk. Coś jak trzask, coś jak pisk. Nastka nasłuchiwała. Trzask powtórzył się. Bezszelestnie zdjęła kapcie i podeszła do salonu. Najpierw zaniepokoiła ją sylwetka Tofika. Jakby się ukrył za kotarą oddzielającą przedpokój od salonu. Kucał na wszystkich czterech łapach w napiętej pozie, z wystawionym językiem, wpatrzony w głąb pokoju. Nastka podążyła za jego spojrzeniem – i zamarła: w oknie, a adekwatnie w lufciku, tkwiła połowa faceta. Typowa bandycka, łysa głowa, ręce i ramiona już były w środku – i sapiąc, napierając, człowiek wciskał suche ciało przez wąski otwór. Nastka nie wierzyła, iż to dzieje się naprawdę. Niemożliwe! Co robić?! Krzyknąć? Facet był już prawie cały w środku! Jeszcze chwila i… Wzdrygnęła się, słysząc wrzask. Czarna sylwetka rzuciła się do okna – dopiero wtedy zorientowała się, iż to Tofik. Wskoczył na parapet i wgryzł się złodziejowi w szyję! – Aaa!!! – wrzasnął facet głosem tak niskim, iż aż zgrzytało, oczy wyszły mu z orbit. Nastka wybiegła na klatkę i wołała sąsiadów, dalej już było raźniej. Zbiegli ludzie, ktoś zadzwonił po policję. Wszyscy chcieli pomóc, choć głównie same wsparciem. Co robić sama w takiej chwili? Przezwyciężając strach, Nastka podeszła do bandyty – żeby tylko Tofik nie przegryzł mu gardła! Tego by jeszcze brakowało! Ale Tofik, mądra bestia, złapał bokiem, za kołnierz i trzymał mocno, ale delikatnie. Ani kropli krwi! Kiedy złodziej próbował się szarpnąć, dociskał mocniej. Kiedy milknął i przestawał walczyć, pies luzował uścisk. Skąd on to umiał? Ten gamoń z piłką zachował się jak zawodowiec. Usłyszał coś – sprawdził, nie szczeknął, zamiast tego schował się i czekał w zasadzce, pozwolił łobuzowi zaklinować się w oknie – żeby nie zwiał – i wtedy zaatakował, trzymając fachowo, tak by nie skaleczyć i nie udusić. Jak mówią: nasze zadanie to zatrzymać, a resztę niech załatwi sprawiedliwość. choćby najstarsi policjanci nie przypominają sobie brudasa tak szczęśliwego z zatrzymania. Facet tyle strachu zjadł w Tofikowych zębach, iż był przeszczęśliwy, oddając się w ręce funkcjonariuszy. Z kolei pies poczuł się bohaterem i nie chciał oddać trofeum – trzeba go było namawiać aż przyjechał funkcjonariusz z wydziału K-9. Dał komendę – i Tofik puścił! Wypluł faceta, usiadł na parapecie i spojrzał z oddaniem na oficera, jakby pytał: „Rozkazy? Meldunek?” Brakowało tylko salutu. — Szczęście macie z takim psem – poklepał Tofika po karku policjant z uznaniem – Przydałby się nam taki w wydziale… Maks wrócił późnym wieczorem. Cicho otworzył drzwi i zamarł w progu ze zdziwienia. I było czemu! Po pierwsze: Tofik rozwalił się na kanapie, choć to surowo zabronione. Po drugie: wyciągnął się na plecach w możliwie najbardziej bezwstydnej pozie, a Nastka drapała go po brzuchu, głaskała, rozpływała się w zachwytach i niemal całowała: — Ty moja radości, kurczaczku, źrebaczku mały! Rośnij, by się mama i tata cieszyli! I jakże ja niesprawiedliwa byłam, no nie gniewaj się… Tę historię usłyszałam podczas Festiwalu Levitana od samego uczestnika wydarzeń. Mam na myśli historyka sztuki. Tofik opowiedziałby barwniej – jak tropił, jak chwytał i jak przekazywał sprawcę policji. Dawno to było, ale historia wciąż żyje, bo czuję, jak Tofik drapie łapą, prosząc, by wreszcie trafiła na papier…

5 godzin temu