Zima otuliła podwórko Andrzeja miękkim puchem śniegu, ale jego wierny owczarek niemiecki Graf zaczął zachowywać się dziwnie. Zamiast tulić się w dużej budzie, którą Andrzej zbudował mu z sercem zeszłego lata, Graf uparcie spał na śniegu. Andrzej obserwował go przez okno z ciężarem w sercu — nigdy wcześniej pies tak się nie zachowywał. Każdego ranka, gdy wychodził na dwór, widział napięte spojrzenie Grafa. Gdy zbliżał się do budy, psisko ustawiało się między Andrzejem a wejściem, warczało cicho i patrzyło błagalnie, jakby mówiło: „Proszę, nie wchodź tam.” To nietypowe zachowanie po tylu latach przyjaźni budziło niepokój — co ukrywał jego najlepszy przyjaciel? Zdeterminowany, by poznać prawdę, Andrzej obmyślił plan — zwabił Grafa do kuchni, kusząc pachnącym stekiem. Gdy pies, zamknięty w domu, szczekał rozpaczliwie do okna, Andrzej podszedł do budy i kucnął, by zajrzeć do środka. Serce na moment mu stanęło, gdy wzrok przyzwyczaił się do ciemności i ujrzał coś, co zmroziło mu krew w żyłach… …W środku, owinięty w koc, kurczył się mały kociak — brudny, przemarznięty i ledwo oddychający. Jego oczka z trudem się otwierały, a ciałko drżało z zimna. Graf znalazł go gdzieś i zamiast przegonić lub zostawić, przygarnął. Sam spał na śniegu, by go nie wystraszyć, pilnując wejścia jak skarbu. Andrzej wstrzymał oddech. Delikatnie sięgnął do środka, wyjął maleństwo i przytulił do piersi. W tej samej chwili Graf dopadł do niego, przysunął się do ramienia — już bez warczenia, gotów pomagać. — Jesteś dobrym psem, Graf… — wyszeptał Andrzej, tuląc kociaka. — Lepszym niż niejeden człowiek. Od tego dnia na podwórku mieszkała już nie dwójka, ale trójka przyjaciół. A buda, zrobiona z miłością, znów miała swoją misję — była małym domkiem dla ocalonych dusz.

8 godzin temu