Zdrada najbliższych: Opowieść o Darii, odrzuconej córce, która mimo samotności i upokorzeń odnalazła…

Zdrada własnych dzieci

Danutka po raz kolejny z zachwytem patrzyła na brata i siostrę. Jacy byli piękni! Wysocy, czarnowłosi, błękitnookie. Znowu ich nagradzano.
Wygrali, jak zwykle, kolejne zawody. Danutka wstała, żeby być pierwsza. Kuśtykając na prawą nogę, ruszyła w ich stronę. Uplotła dla brata i siostry dwa króliczki. Jednego w spódniczce, drugiego w kraciastych portkach. Chciała im je podarować. Była niezdarna, bardzo pulchna, rzadkie włosy upięte byle jak, na ustach błąkał się prostolinijny uśmiech. Krystyna i Marek udawali, iż jej nie widzą. Ona uparcie przeciskała się przez tłum.
Przepraszam, przepuście mnie. To mój brat i siostra! Proszę, pozwólcie mi przejść! wołała radośnie Danutka.
Krysia, jakaś gruba dziewczyna się drze, iż jest waszą siostrą. Serio? spytała Krystynę jej przyjaciółka, jasnowłosa Łucja.
Krystyna zerknęła za siebie i zobaczyła Danutkę.
Znowu się przywlokła ta tłusta głupia. Matka pewnie kazała. Tylko wstyd! pomyślała.
A głośno powiedziała:
Oczywiście, iż nie. Mam tylko jednego brata. Marka.
Tak myślałam. Chcę się chyba przykleić do was. Na dodatek jakieś zabawki wciska zachichotała Łucja.
To pewnie nasza lokalna fanka. Weź te zabawki, Łucja, i leć do nas. My z Markiem idziemy! Krystyna posłała powietrzny pocałunek i ciągnąc brata za rękę, przeciskali się przez tłum.
Łucja wzięła od Danutki króliczki, zapewniając, iż przekaże.
Dobrze! To ja będę czekać w domu! Upiekę drożdżówki! powiedziała dziewczynka, kulejąc niezgrabnie w swoją stronę.
Masz, przekazałam ci. Mówiła, iż będzie w domu czekać. Drożdżówek napiecze. Sama jak drożdżówka. Krysia, to na pewno nie wasza rodzina? Po co ona się do was pcha? dopytywała Łucja.
Nie! Nie znam jej! Wiele osób się do nas przykleja, chcą się ogrzać w naszym blasku. Chodź już! Krystyna, rzucając króliczki do kosza na śmieci, pociągnęła za sobą Marka i Łucję na scenę.
Skłamała swojej przyjaciółce. Danutka naprawdę była jej siostrą. Przyrodnią. Matka Krystyny i Marka, Janina, przygarnęła ją po śmierci dalekiej krewnej. Wracali znad morza, całą rodziną… tylko Danutka została. Mała, już z kontuzją nogi.
Janina była kuzynką bardzo odległą siódma woda po kisielu. Inne, bliższe rodziny odmówiły. Tylko ona przyjęła Danutkę, choć mąż i dzieci zrobili jej awanturę. Krystyna i Marek od małego byli rozpieszczani, niczego im nie brakowało.
Mamo, nie bierz jej do nas! Ona jest gruba, kaleka, niemądra. choćby z nią iść wstyd!
Kochani, żal mi tej dziewczynki. Całkiem sama została. Przecież psy i koty się przygarnia, a tu człowiek! Mała. Nie przeszkodzi nam, mamy duży dom! przekonywała Janina.
W końcu, z bólem serca, ustąpili. Janina była kierowniczką sklepu, to głównie ona zarabiała w domu. Ojciec dzieci był jej zastępcą i raczej się nie wysilał. Miał wieczne romanse za jej plecami. Janina może i wiedziała, ale milczała jej Leon był piękny jak z obrazka, dzieci odziedziczyły urodę po nim.
Danutka rosła. Mała, śmieszna, z jasnymi włosami i niebieskawymi, prawie przeźroczystymi oczami niemal jak u rodzeństwa, a jednak innymi.
Ona ma oczy jak mleko z wodą. Grubaśka! wyśmiewała się Krystyna.
Danutka była jak bułeczka: pulchna, słodka, z dołeczkami w policzkach. Bardzo dobra.
Tyle iż zawsze bawiła się sama. Brat i siostra nie chcieli jej do swoich zabaw. Często też zrzucali na nią winę. Marek rozbił wazon, Krystyna podarła bluzkę mamy wszystko zwalali na Danutkę.
A ona nie protestowała. Kiwala tylko głową i przepraszała. Wiedziała, kto zawinił, ale nie chciała, żeby rodzeństwo oberwało. Bo byli piękni!
Janina, matka Danutki, zresztą też jej nie karciła. Ojciec za to czasem wybuchał.
Po co wzięłaś do domu tę straszydło! Przed ludźmi wstyd! choćby chodzić normalnie nie potrafi, waży tyle co cielaczek. Syn i córka piękni, a ona jak na kontrast. Mądrzejsi ludzie nie wzięli jej, a ty się przejełaś. Kto ją zechce, jak dorośnie, tego potwora? krzyczał Leon.
Danutka słuchała za drzwiami. Potem szła do lustra. Nienawidziła swojego odbicia. Chciałaby być tak cudowna, jak Marek i Krystyna. Ale…
Do szkoły zapisano ją do innej. Bliźniaki wymusiły to na mamie, grożąc, iż będą uciekać z lekcji i zaniżać oceny. Janina musiała się zgodzić. Widziała, iż cieniutki mostek, który z takim trudem szykowała pomiędzy dziećmi, prawie runął… I była bezsilna.
Czas płynął. Marek i Krystyna wyjechali na studia. Danutka poprosiła, by mogła zostać w domu.
Córciu, możesz iść na każdą uczelnię, wszystko opłacę! Chcesz być projektantką, tłumaczką, kimkolwiek, Danutko? Janina przytuliła ją do siebie.
Danutka, jak kotek, otarła się o jej policzek i objęła. I kobieta się uspokoiła. Własne dzieci rzadko całowały matkę, i wtedy bez entuzjazmu. Z Danutką była prawdziwa bliskość i czułość.
To ona zawsze czekała na mamę po pracy. choćby zimą, stała w ogrodzie, albo w korytarzu na pufie. Mąż i dzieci zajęci swoimi sprawami choćby cześć nie powiedzieli. Kiedy Janina zwróciła uwagę, Krystyna wykrzyknęła:
Mamo, ale my mamy co robić! Ta głupia czeka na ciebie jak pies, bo nie ma nic do roboty. I choćby nie marzy o niczym!
Danutka podniosła na matkę swoje przejrzyste oczy i szepnęła:
Mamo, mogę ja leczyć zwierzaki? Psy, kotki, świnki, kurki… Chcę zostać weterynarzem. Można się tu nauczyć.
Wybór był naturalny. Danutka zawsze przygarniała zwierzaki. Kocięta, szczenięta, choćby ptaszki. Leczyła, znajdowała im domy. Jeden pies został wielki, kudłaty, trochę podobny do owczarka podhalańskiego. Krystyna się złościła, bo chciała rasowego, ale Janina stanęła po stronie Danutki.
Tak żyli. niedługo przez chorobę Janina musiała zostać w domu. Mąż, widząc koniec dochodów, gwałtownie przeniósł się do jej przyjaciółki, która miała własny salon fryzjerski.
Dzieci przyjeżdżały do matki zwykle po pieniądze. Ona miała oszczędności. Jedyną, która została przy niej, była Danutka. Kuśtykając, codziennie gotowała coś dobrego, przygotowywała zioła, masowała mamę. Wieczorami siadały pod jabłonią na herbatę. Wtedy Danutka była najszczęśliwsza na świecie.
Krystyna i Marek założyli własne rodziny. Mama pomogła im w zakupie mieszkań. Po pewnym czasie uderzył piorun. Syn przyjechał w środku nocy niemal z płaczem i powiedział, iż ma długi. Trzeba spłacić ogromną sumę.
Co zrobić, gdzie wziąć tyle pieniędzy. U ojca pytałeś? Nie ma? No skąd, tak samo. Synku, choćby jeżeli oddam wszystko, nie starczy na dziesiątą część… I co teraz?
przyciskając dłonie do piersi, jęknęła Janina.
Mamo, no to już. Nie masz więcej syna wzruszył ramionami Marek.
Co ty mówisz, dziecko… matka objęła go.
Marek znalazł rozwiązanie: sprzedać dom. Starczy na spłatę długów i jeszcze zostanie.
Ale synku… a my z Danutką? Dokąd pójdziemy? oniemiała matka.
Gdzie pójdzie ta gruba głupia, nie obchodzi mnie. Jest dorosła, niech sama na siebie zarabia. Dosyć, całe życie się nas trzymacie. Ty, mamo, idziesz do mnie! Lerseczka będzie się cieszyć! uśmiechnął się Marek.
Żonę Marka zresztą kilka to cieszyło. Ale Janina nie dyskutowała. Musiała ratować syna! Postawiła tylko warunek iż Danutka jedzie z nią. Marek niechętnie się zgodził. Ale Danutka podeszła do matki i szepnęła:
Mamo… Ty jedź sama. Ja… Ja przeniosę się do pewnej osoby. Spotykamy się od dawna. Długo już mnie zaprasza. Nie martw się!
Jak to? Kto to taki? Przecież powinnaś mi powiedzieć, Danutko! uśmiechnęła się Janina.
Poznasz go później, mamo! Nie martw się, wszystko będzie dobrze!
Marek z ulgą przyjął tę wieść. Nie musiał już angażować Krystyny w plan, jak pozbyć się Danutki.
Ale okłamała ich. Nie miała nikogo. Tylko jej czuła dusza wyczuła, iż nie jest tam mile widziana. Nie chciała, żeby mama się denerwowała i pogarszała stan zdrowia. Bo kochała ją najbardziej na świecie.
Wynajęła pokój ogłoszeniowy w domu samotnego staruszka, pana Feliksa.
Jemu samotność bardzo doskwierała. Był dom i kury, i kozy, i świnki. Z Danutką natychmiast się zgrali. Gdy dowiedział się, iż lokatorka jest weterynarzem, aż podskoczył z euforii i chciał nie brać opłat. Ale ona nalegała. On jej i tak czasem zwracał złotówki po kryjomu.
Swoje życie urządziła. Miała dom, pracę ludzie ją szanowali, a zwierzęta uwielbiały! Każdemu potrafiła znaleźć słowo pocieszenia. Po zabiegach zawsze częstowała smakołykami kupionymi za własną pensję.
Proszę, Szariku, słoneczko kochane. To Danuśka specjalnie ci przyniosła! Nie bój się. Krople już położone. Dzwoń do mnie w każdej sprawie, o każdej porze! mówiła, do każdego, kto przychodził do niej ze zwierzakiem.
Kochana, w szpitalu mnie tak nie witali, jak ty Barusia! Złota z ciebie dziewczyna! kiwała głową pani Anna, właścicielka wielkiego puszystego kota.
Danutka rozkwitała. Tylko serce się niepokoiło jak tam mama? Często dzwoniła, ale matka coraz mniej chciała rozmawiać. Ostatnio choćby Marek odbierał, burkliwie odpowiadając, iż matka śpi.
Nie wiem. Tak tęsknię. Nie widziałam jej od pół roku westchnęła Danutka na wieczornej herbatce z panem Feliksem.
To co, nie pojedziemy? Mam malucha, stary, jak ja, ale jeździ! Prawo jazdy mam do dziś! zawołał pan Feliks.
Danutka się rozpromieniła. Miała adres Marka. Pojechali. Długo pukali. W końcu drzwi otwarła wysoka blondynka w krótkim szlafroku, przeciągając się ospale.
Kto państwo? Coś sprzedają? Nie potrzebujemy! chciała zatrzasnąć drzwi.
Pani Lerska? Żona Marka? zgadła Danutka.
Yhm przeciągnęła dziewczyna.
A pani kto?
Ja jestem Danutka! Siostra jego!
Hm, no dobrze. A po co tu jesteś? Idę do kosmetyczki, nie mam czasu uniosła brwi Lerska.
Ja tylko na chwilę. To pan Feliks, jest ze mną. Gdzie mama? Chciałam się z nią zobaczyć, zaraz pójdę, nie będę zawadzać poprosiła Danutka.
Nie ma jej tu. Marek ją zawiózł. Gdzie? Do domu opieki. Zupełnie się położyła. Kto by się opiekował? On jest w pracy, ja mam swoje sprawy. Gdzie dokładnie, nie wiem, i tak tam nie byłam. Zaraz zadzwonię. Halo, Marek? Przyszła ta Danutka. Ze starym jakimś dziadem. Adres chcą. Okej, zaraz napiszę. I niech państwo więcej nie przyjeżdżają! mówiła, rozpyliwszy na Danutkę słodki zapach perfum.
A Danutka nie słuchała. Chwyciła kartkę i razem z panem Feliksem polecieli po schodach.
Jak to możliwe… Dlaczego mi nie powiedzieli? Przecież coś bym wymyśliła szeptała.
Że co, dziecko! Mamę można było do nas! Dom duży, pokój się znajdzie! Powinni byli powiedzieć! denerwował się pan Feliks.
Dojechali na miejsce. Czy to możliwe ta drobna, wychudzona starsza pani z zapadniętymi oczami to matka Danutki? Zawsze była postawna, dobra i ciepła. A teraz leżała bez sił, gapiąc się w sufit.
Mamo! To ja, Danutka! Przepraszam, iż nie przyjeżdżałam. Myślałam… Mamo, nie mam usprawiedliwienia! Mamo, słyszysz?! Zabieram cię! Pojedziemy do domu, do pana Feliksa! Ma kury! Będziesz jeść jajecznicę i pić mleko kozie, zaraz wydobrzejesz! Mamusiu, kocham cię!
Zabieram cię, mamo do domu! płakała Danutka, trzymając jej żylastą, lekką dłoń.
Udało się zabrać ją do domu. W dokumentach była przecież córką. Pan Feliks dużo pomógł, grożąc, iż zadzwoni do generała, jeżeli nie oddadzą matki Danutce. Marek załatwił, żeby mama została w przytułku…
Janina stanęła na nogi dziesiątego dnia. Podeszła do okna. Na podwórku świnka Fela paradowała z godnością. Kogut piała. Pachniało trawą i mlekiem. I drożdżówkami, które piekła Danutka. Wbiegła kulawa córka do pokoju, zobaczyła matkę płaczącą przy oknie. Niezdarnie podeszła, objęła ją mocno, przepraszała, iż tak długo się nie odzywała. Przepraszała, iż muszą mieszkać razem, a nie z Markiem i Krystyną.
Janina przytuliła ją milcząco. Jakby widziała znów małą, śmieszną dziewczynkę. Nie z krwi, a z serca. Dobrotliwą, troskliwą. Jedyną, która została przy niej na zakręcie życia, gdy była niepotrzebna swoim pięknym i udanym dzieciom.
Nic się nie martw, Danutko. Teraz wszystko będzie dobrze. Nic się nie martw, córeczko szeptała Janina.
Dziewczyny! Idziemy na herbatę? wszedł do pokoju pan Feliks.
Roześmiali się, złapali za ręce i poszli razem w stronę kuchni. Ku nowemu życiuW kuchni czekały na nich ciepłe drożdżówki i kubki pachnącej mięty z ogrodu. Przez uchylone okno wpadało ciche gdakanie kur i szelest jabłoni. Danutka rozłożyła na stole swój stary, wyblakły notatnik na okładce ktoś namalował nieudolnie króliczka. Janina pogłaskała córkę po głowie, patrząc z wdzięcznością: nareszcie było bezpiecznie. Pan Feliks nalał herbaty, mruknął, iż wszystko, co dobre, wraca do człowieka.

Wieczorem usiedli razem na schodach, patrząc, jak niebo mieni się fioletem i pomarańczem. Słychać było śmiech dzieci sąsiadów, szczekanie psa i odgłosy życia, które nie potrzebowało blichtru ani nagród. Danutka włożyła do kieszeni dwa maleńkie króliczki podobne do tych, które kiedyś uplotła dla rodzeństwa. Spojrzała na mamę i pana Feliksa, czując pierwszy raz, czym jest dom. Nie miejsce. Ludzie choćby jeżeli dużo w życiu się straciło. Janina wyciągnęła dłoń i ścisnęła rękę Danutki. Nie musiały już nic mówić.

Tak zaczynał się ich nowy świat: cichszy, prostszy, ale wreszcie prawdziwy.