Zamiast skrzydeł – rykoszet za plecami: – Wykończę was wszystkich! Jeszcze się pośmiejecie! – wrze…

ZAMIAST SKRZYDEŁ, BUMERANG ZA PLECAMI

Ja was wszystkich zniszczę! Zapamiętacie mnie! krzyczała wściekle żona mojego brata.
Za co, Lidia? Przecież oddałam ci całą sumę. Jakie masz pretensje? mama nie mogła zrozumieć, skąd te groźby od synowej.
A gdzie jest potwierdzenie, iż oddałaś pieniądze? Gdzie świadkowie, kwit? Powinnaś zapłacić mnie i Pawłowi za połowę mieszkania! Lidia nie odpuszczała, stojąc u progu i blokując wejście.
Posłuchaj, Lidia. Lepiej się stąd zabierz. Byłam świadkiem przekazania pieniędzy. Wystarczy? I przekaż Pawłowi pozdrowienia, może w końcu cię ujarzmi. Nie przychodź tu więcej musiałem wkroczyć, kiedy mama była bezbronna.
Pożałujecie, ale będzie już za późno! Pójdę do czarownika i rzucę na was klątwę! wykrzyknęła Lidia, wychodząc.

Po śmierci taty, mama sprzedała dom na wsi, przeniosła się do mnie do trzypokojowego mieszkania w Warszawie. Byłem już wdowcem i wychowywałem pięcioletniego syna, Igora. Chętnie przyjąłem mamę.
Weroniko, nie będziesz mieć nic przeciwko, jeżeli połowę pieniędzy za dom oddam Pawłowi? W końcu to mój syn. Lidia wciąż go krytykuje, iż nie stara się dla rodziny mama spojrzała błagalnie.
Boże, żaden problem, oczywiście, oddaj. To sprawiedliwe uznałem szczerze.

Zaprosiliśmy Pawła z Lidią na kolację. Przekazaliśmy pieniądze osobiście. Ale po dwóch latach wróciła Lidia, domagała się kolejnych pieniędzy, groziła i klęła.
Wyrzuciłem ją, zatrzasnąłem drzwi i zapomniałem o niej. Przez kilka lat nie rozmawialiśmy ani z bratem, ani z Lidią. Jakby czarna kotka przebiegła między nami. Od tamtego czasu zaczęły się nieszczęścia. Życie posypało nam się jak lawina. Szliśmy przez biedę. Jak mawiają: uciekasz od smutku przez rzekę, a ono czeka na brzegu.

Mama zachorowała, ja złapałem jakąś dziwną chorobę, Igor pokrył się sączącą egzemą. Ciągle coś nam się psuło, łamało, rozbijało, w mieszkaniu na Woli pachniało lekami. Zegar na ścianie co noc stawał. Ja, oficer policji, musiałem odejść na wcześniejszą emeryturę. Wcale nie planowałem rezygnować, zamierzałem pracować do czasu, aż poproszą mnie o odejście na własne żądanie. Musiałem opiekować się mamą, intensywnie leczyć syna. Złotówki dosłownie wypływały z rąk.

Pamiętam, zamieniłem swoje mieszkanie w fiołkowy ogród wszędzie stały doniczki z fiołkami. Sam je pielęgnowałem, rozmnażałem, sprzedawałem na targu. Te niewielkie kwiatki uratowały nas od długów, ludzie chętnie je kupowali.

Raz do roku przyjeżdżała rodzina. Gościli u nas tydzień, przywozili używane, ale czyste ubrania, żywność mięso, makarony, kasze, mąkę. Wszystkiego byliśmy wdzięczni. Po wyjeździe znów zaczynał się krąg codziennej walki.

…Brak pieniędzy, choroby, apatia.
Sam, żeby nie popaść w rozpacz, urządziłem kwietnik przed wejściem do bloku. Wiosną zasiałem nasiona. Wyrosły niepozorne: lwia paszcza, lewkonia, nagietki. To mój jedyny zastrzyk radości.

Pewnego dnia sąsiad Michał przeszedł obok, przyjrzał się moim kwiatom:
Dzień dobry, sąsiadko! Może chciałabyś trochę pieniędzy na kwiaty? Kup więcej, niech podziwiają wszyscy.
Niepewnie wzruszyłem ramionami. Michał wsunął mi banknoty do kieszeni szlafroka:
Weź, nasza ogrodniczko, nie wstydź się. Tworzysz piękno dla wszystkich.
Ożywiony, kupiłem egzotyczne rośliny i krzewy. Klomb rozkwitł pełnią kolorów. Sąsiedzi nie mogli się nadziwić tej rajskiej okolicy.

Michał często zatrzymywał się przy kwietniku, podziwiał:
Tylko dobrzy ludzie mają takie kwiaty.
Często przynosił mi słodycze, czekoladę, lody:
To dla ciebie, Weroniko, za trud i wysiłek.
To było miłe obcy człowiek okazał tyle uwagi.

Z czasem wszystko zaczęło się układać w naszym domu.
Mama poczuła się lepiej, rozchmurzyła się. Skóra Igora wyzdrowiała. Poczułem znowu, iż jestem kobietą w białych koronkach, chciałem kochać i być kochanym, zapomnieć o wieku.
Igor, widząc chorą babcię, postanowił zostać lekarzem. Dostał się bez trudu na medycynę, pracował jednocześnie w szpitalu, niedługo pomagał przy operacjach. Z czasem sąsiedzi zaczęli przychodzić z prośbą: o diagnozę, zastrzyk, kroplówkę…

Igor został anestezjologiem.
Razem z synem odnowiliśmy mieszkanie. Igor kupił używanego Forda. Planuje ślub ze swoją koleżanką Anitą kardiologiem. U nas wszystko dobrze, spokojnie.

Ostatnio dzwoni Lidia, chrapliwym głosem mówi:
Weroniko, może mnie odwiedzisz? Leżę w szpitalu.
Pojechałem pod wskazany adres. Weszłem do wspólnej sali, znalazłem jej łóżko.
Co z tobą, Lidia? zdziwiłem się jej zniszczonym wyglądem, w oczach pustka.
Tak się stało, Weroniko… Byliśmy z Pawłem na spacerze w lesie, znaleźliśmy w trawie ludzki czaszkę, zabraliśmy ją do domu. Wyczyściliśmy, polakierowaliśmy, zrobiliśmy z niej popielniczkę. Po pół roku Paweł zginął w wypadku. Dwa miesiące później nasz syn Marek zatruł się czadem w garażu, gdy pił z kolegami. Teraz jestem chora zapalenie płuc. Boże, po co ten przeklęty czaszka przynieśliśmy do domu? Od niej zaczęły się moje nieszczęścia Lidia gorzko zapłakała.

Nie, Lidia, wszystko zaczęło się od tego, iż poszłaś do czarnych magów i czarownic. Czaszka to już konsekwencja musiałem to powiedzieć Lidii. Za dużo zła przyniosła naszej rodzinie.
Masz rację, Weroniko. Kajałam się. Rzucałam uroki, klątwy. Moja złość była jak smoła. W rezultacie skazałam się na samotność. Wybacz mi. Zapomnijmy o tych głupich kłótniach. W młodości miałam skrzydła za plecami, teraz mam bumerang. Czuję jego żar Lidia ucichła, zamyśliła się.

Opowiedziałem wszystko Igorowi. Nie pozostał obojętny:
Mamo, przenieśmy ciocię Lidię do mojego szpitala. Tam będzie miała lepszą opiekę. W końcu to nie jest obca.
Dobrze, synku całkowicie wybaczyłem Lidii. Trzeba ją przecież teraz otoczyć troską. Została sama, utraciła syna i męża.

Michał zaproponował, byśmy połączyli nasze losy. Mieszkał piętro wyżej.
Weroniko, przeprowadź się do mnie, będzie ciekawiej wspólnie spędzać czas. Ty wdowa, ja wdowiec. Mamy o czym rozmawiać. Co ty na to?
Tak, Michał nie wierzyłem w swoje szczęście. Spłynęło z nieba, ogrzało duszę, rozświetliło życie.
Mama cieszyła się ze mnie:
Widzisz, Weroniko, los był tuż obok. Zbliżał się do ciebie, przyglądał się. Zasłużyłaś na to szczęście.
Lidia gwałtownie zdrowieje, chce nas odwiedzić. Zaprosić ją? Muszę skonsultować się z Igorem i Michałem…