3 godzin temu
Wyrzuć go na dwór. Znalazłem pod śniegiem sąsiedzkiego kota domowego, a właścicielka odmówiła mu pomocy
Od zawsze miałem mieszane uczucia do kota sąsiadki. Nie to, żebym nienawidził kotów skąd! Ale ten ogromny, pręgowany bezczelnik kiedyś wyprowadził mnie z równowagi.
To historia o tym, jak ważne jest zachować człowieczeństwo, niezależnie od okoliczności.
Tamtego lata kot sąsiadki, Felek, upodobał sobie moje grządki jako własną kuwetę. Nie raz przyłapałem go na kopaniu ziemi, zupełnie tak, jakby szukał archeologicznych skarbów. Głośno krzyczałem i goniłem drania, ale on z flegmą znikał za płotem. Moja działka była mała, solidna domek, który odziedziczyłem po babci, stał w świetnej lokalizacji: pod Poznaniem, zaledwie kilka minut do miasta.
Wystarczyło pójść kawałek boczną drogą i nagle otaczała mnie prawdziwa wieś. Ale jadąc do miasta wystarczyło dojść do przystanku autobusowego i już byłem w centrum w krótkim czasie. Za życia babci uwielbiałem tu przyjeżdżać. Po jej odejściu też często spędzałem tam weekendy: zabierałem znajomych, wspólnie rozpalaliśmy ognisko, piekliśmy kiełbaski, zbieraliśmy jagody. W pobliskim lesie w kilkanaście minut dało się nazbierać podgrzybków na patelnię. Cisza, powietrze, przestrzeń to wszystko, czego mi trzeba do odpoczynku. Tu, na wsi, mieszkała też moja kuzynka córka wujka Janka, brata mojej mamy. Od dzieciństwa byliśmy bliskimi przyjaciółmi. Ogród, rzeka nie było czasu w nudę.
U siebie wysiewałem kilka grządek z rzodkiewką i pietruszką, jedną miałem obsianą szczypiorkiem. Mały, ale mój kawałek ziemi. I to właśnie tam szalał kot Felka. Poskarżyłem się właścicielce kota pani Halinie. Ta tylko przewróciła oczami i mruknęła: A co ja mam zrobić? Pilnować go? Rzuć w niego drewrem, jak nie potrafisz go złapać!.
Twardy styl pani Haliny miał proste wytłumaczenie: Felek był kotem jej zmarłego męża, pana Wiesława. A sama pani Halina zawsze powtarzała, iż tylko psy ją interesują i koty to nie jej bajka. Ale po śmierci męża, kot został u niej niejako z przymusu.
Felek jednak wielkiej opieki nie potrzebował. Świetnie łapał myszy, a ponoć choćby ryby wyciągał. Kiedyś towarzyszył panu Wiesławowi na rybach. Chciał tylko ciepłego dachu nad głową, by przetrwać niepogodę i mrozy.
Z Felkiem prowadziłem prawdziwą wojnę. Próbowałem z nim rozmawiać, prosić, choćby dokarmiać. Jednak miejskich przysmaków nie tykał. Na miłe słowa patrzył z daleka, podejrzliwie mrużąc zielone oczy. Nie zbliżał się na mniej niż pięć metrów.
Kiedyś oblałem go zimną wodą z węża. Innym razem wyszedłem na grządki z gwizdkiem i kiedy zauważyłem intruza, pogoniłem za nim, dmuchając w gwizdek jak arbiter piłkarski. Później, leżąc na trawie, śmiałem się do łez, wspominając, jak kot przeskoczył płot, popatrzył na mnie karcąco, jakby mówił: To nieuczciwa zagrywka!, i z podniesionym ogonem zniknął w krzakach.
Pani Halina obserwowała te moje potyczki zza płotu i tylko się śmiała. Jej marzenie wreszcie się spełniło została prawdziwą psiarą. Córka przywiozła małą suczkę rasy yorkshire terrier o imieniu Misia i miała się czym zajmować. Problem z grządkami rozwiązałem po swojemu: przywiozłem trzy worki trocin i wysypałem w nieużytkowanym zakątku działki, gdzie rosły pokrzywy.
Felek docenił ten prezent i od tej pory kopał tylko tam. W duchu się przeżegnałem. Mimo to zauważyłem, iż kot śledzi mnie uważnie: z krzaków, z dachu, przez szczeliny w płocie. Pewnego wieczoru wyszedłem na podwórko i aż mi serce stanęło w gardle, gdy nagle z ciemności zamigotały dwa świecące oczyska. Mój wrzask, sądzę, usłyszała cała wieś. Z Felkiem byłem na pan, bo nigdy nie wiadomo, gdzie wyskoczy następnym razem.
Jesienią jeszcze mieszkałem w domku po babci, potem wróciłem na studia do Poznania i przyjeżdżałem głównie w weekendy.
Podczas jednej z takich wizyt, wychodząc rano na dwór, zobaczyłem na tylnym ganku mały kopczyk przysypany śniegiem. To był Felek. Wielki kot siedział, pokryty równiutką warstwą białego puchu, z soplami na wąsach. choćby nie ruszył ogonem ani nie podniósł łapki. Kiedy strząsnąłem śnieg, nic. Pogłaskałem go spróbował miauknąć, bez głosu, ledwo otwierając pysk.
Zabrałem go do domu. Owinąłem w koc, ogrzałem pyszczek, rozpuściłem lód z wąsów ciepłym ręcznikiem. Felek nie protestował sił już nie miał. Obłożyłem go butelkami z ciepłą wodą i poszedłem do pani Haliny.
A ona na to: On mieszka w szopie. Cały dom obsikał, łobuz taki. Nie wpuszczę go więcej choćby na próg!. W lecie, po pojawieniu się Misi, kot zaczął atakować psa i znaczył teren, więc dla spokoju wyrzuciła go do szopy.
Lato jakoś przeżył. Ale zimą, w nieocieplonej szopie, nie dawał już rady. Próbowałem przekonać sąsiadkę: kot dawniej polował, teraz śnieg, mróz. Ale usłyszałem tylko: Wsypałam mu suchej karmy do garnka, niech żre i popija śniegiem! Z głodu nie umrze! Wyrzucaj kota na dwór!.
Wracając do siebie, zrozumiałem nagle: kot nie przypadkiem przyszedł akurat na mój ganek. Szukał ratunku. Kiedy już nie miał na co liczyć ze swojej strony płotu, przyszedł do tego, z którym walczył całe lato.
Zadzwoniłem po znajomych może ktoś chce przygarnąć kota. Chętnych nie było. Kuzynka zaproponowała, by umieścić go w stodole razem z krową i świniami cieplej niż na zewnątrz, ale kot w domu być nie mógł, bo już mieli swoje dwa koty.
Tymczasem odgrzany Felek wyszedł spod koca, przespacerował się po pokoju, dotknął mojej nogi i usiadł naprzeciwko, patrząc mi prosto w oczy. Jakby rozumiał, iż ważą się właśnie jego losy. Westchnąłem i zadzwoniłem do mamy. Zawsze była przeciwna zwierzętom w domu, ale przypomniała sobie, jak pomocny był Wiesław i jak często pomagał babci na działce. choćby się rozpłakała, wspominając kota, który był wierny jak pies, zawsze obok. Myśląc o losie starego, niechcianego zwierzaka, zmiękła.
I tak decyzja zapadła sama.
Kupiłem w sklepie plastikowy transporter z uchwytami, delikatnie włożyłem Felka i zawiozłem do Poznania. Zaczął się dla niego nowy etap życia.
I tak nauczyłem się, iż choćby tam, gdzie wydaje się, iż wszystko zostało już powiedziane nigdy nie należy odwracać się od drugiego, zwłaszcza słabszego. Bo prawdziwa ludzkość poznaje się po tym, iż pomagamy, kiedy inni wolą zamknąć drzwi.
