W dniu czterdziestych urodzin przypomniałam sobie, czego chciałam od życia

2 godzin temu

W dniu czterdziestych urodzin przypomniałam sobie, czego chciałam od życia

W dniu moich czterdziestych urodzin córka zapytała, czego sobie życzyłam, zdmuchując świeczki. Powiedziałam, iż zdrowia dla nas wszystkich. Skłamałam. Zażyczyłam sobie jednej soboty, podczas której nikt nie zapyta mnie, co będzie na obiad. Kiedy goście wyszli, wyjęłam z szuflady stary aparat i zdjęcie łódzkiego podwórka. Na odwrocie znalazłam zdanie, które sama napisałam dwadzieścia lat wcześniej. Jak mogłam o nim zapomnieć?

„Zrobię album o ludziach z tych podwórek, zanim wszyscy się stąd wyprowadzą”.

Na zdjęciu pani Irena z parteru stała w kapciach przy trzepaku. W jednej ręce trzymała ścierkę, w drugiej papierosa. Pamiętałam nawet, co powiedziała, kiedy podniosłam aparat.

— Tylko mnie tam za bardzo nie upiększaj, Agnieszka. Jeszcze mnie własna siostra nie pozna.

Miałam dwadzieścia lat i potrafiłam spędzić pół niedzieli na jednym podwórku. Ktoś wychodził z psem, ktoś przynosił taboret, ktoś wołał z drugiego piętra, żebym przyszła na kawę. Wracałam do domu z pełną rolką i od razu planowałam, dokąd pójdę następnym razem.

Potem dostałam etat w księgowości. Ucieszyłam się. Mogłam wreszcie wyprowadzić się od rodziców, a gdy z Pawłem wzięliśmy kredyt, regularna pensja dawała mi spokój. Później urodziła się Hania. Aparat przez jakiś czas służył mi do robienia zdjęć na jej urodzinach. W końcu choćby tort zaczęłam fotografować telefonem.

Przez lata na pytanie, co u mnie, odpowiadałam, iż Hania zaczęła angielski, Paweł zmienił pracę albo iż wreszcie wymieniliśmy okna. Tamtego wieczoru, siedząc nad kawałkiem czekoladowego tortu, próbowałam przypomnieć sobie ostatnią rzecz, na którą czekałam tylko dla własnej przyjemności. Przyszło mi do głowy, iż od tygodnia czekam, aż ktoś inny zrobi zakupy.

Nazajutrz przy śniadaniu powiedziałam Pawłowi, iż w sobotę wychodzę robić zdjęcia.

— Jasne. O której wrócisz? Może zrobimy potem zakupy?

Już miałam powiedzieć, iż wrócę przed jedenastą. W głowie zdążyłam choćby ułożyć trasę tak, żeby po drodze zahaczyć o piekarnię.

— Nie wiem, o której wrócę — odpowiedziałam. — Możesz zrobić zakupy z Hanią?

— Mogę. Wyślesz mi listę?

— Paweł, otwórz lodówkę i zobacz, czego brakuje.

Przez chwilę patrzył na mnie zaskoczony. Potem wstał, zajrzał do lodówki i zawołał do Hani, żeby dopisała mleko. Cała rozmowa trwała może minutę. Ja układałam ją sobie w głowie od miesięcy.

W sobotę wróciłam na podwórko ze zdjęcia. Trzepaka już nie było, a w oknie pani Ireny wisiały rolety. Stałam pod bramą, bawiąc się paskiem od aparatu, kiedy z klatki wyszedł mężczyzna z workiem karmy dla kotów.

— Pani do kogo?

— Kiedyś fotografowałam to podwórko. Znał pan może panią Irenę z parteru?

— Ciotkę? To pani zrobiła jej zdjęcie z papierosem?

Okazało się, iż pani Irena mieszka teraz u siostry. A fotografię, którą kiedyś jej zaniosłam, przez cały czas trzyma w kredensie. Wieczorem zadzwoniłam pod numer, który dał mi jej siostrzeniec.

— Pani Ireno, mogę przyjechać i zrobić pani jeszcze jedno zdjęcie?

— Możesz. Tylko przyjedź przed jedenastą, bo potem zdejmuję zęby i mam wolne.

Śmiałam się jeszcze długo po tym, jak odłożyłam telefon.

Przez następne miesiące fotografowałam w soboty. Za pierwszym razem u pani Ireny ustawiłam ostrość na firance i z całego spotkania wyszły mi dwa dobre zdjęcia. Kiedy pokazałam jej odbitki, obejrzała obie, po czym odwróciła tę, na której śmiała się z zamkniętymi oczami.

— Napisz datę — powiedziała. — Żebym za dwadzieścia lat nie musiała zgadywać.

Wciąż pracuję w księgowości. przez cały czas zdarza mi się odwołać sobotnie plany, kiedy Hania zachoruje albo kiedy po trudnym tygodniu chcę po prostu dłużej pospać. Ale kilka tygodni temu w osiedlowej bibliotece zawiesiłam pierwszych dwanaście zdjęć. Przyszło kilkanaście osób. Pani Irena przyprowadziła siostrę i przez pół godziny opowiadały Hani, kto dawniej mieszkał za każdymi drzwiami na fotografii.

Po powrocie Hania zapytała, czy może pójść ze mną w następną sobotę. Chciała sfotografować sąsiadkę, która co rano wystawia miskę z wodą dla psów.

— Możesz — powiedziałam i podałam jej aparat, żeby przećwiczyła ustawianie ostrości.

Pół godziny później Paweł zawołał z kuchni, iż obiad gotowy. Poprosiłyśmy o pięć minut. Hania właśnie próbowała złapać w kadrze moją twarz, a ja za każdym razem zaczynałam się śmiać.

Idź do oryginalnego materiału