Uczestniczył w poważnym wypadku samochodowym, w którym poważnie uszkodził obie nogi. I wtedy wydarzyło się coś niezwykłego…

Dziś znów wspominam, jak to wszystko się zaczęło Byłem wtedy u progu sukcesu świetna firma z perspektywami, stanowisko dyrektora generalnego już czekało adekwatnie tylko na podpis, a wypłata gwarantowała komfortowe życie. Plany na ferie w Zakopanem z żoną, spotkania z przyjaciółmi w każdą sobotę, śmiech i gwar ulubionej kawiarni na Mokotowie Tyle miałem.

W jednej chwili wszystko się skończyło. Wypadek samochodowy gdzieś pod Piotrkowem Trybunalskim nic nie zapowiadało tragedii, a jednak dwie nogi roztrzaskane, poskładane później dosłownie jak puzzle. Gdy wreszcie wypisano mnie ze szpitala w Warszawie, nie było już wiele do zrobienia, tylko pozostawało liczyć na łaskę losu i trochę na siłę modlitwy.

Noce zamieniły się w jeden długi krzyk. Ból palił ciało do żywego, nie sposób było zasnąć bez dwóch zastrzyków rano i wieczorem. Dobrze, iż chociaż te leki dawały czasem złudzenie zmęczenia

Przez dwa miesiące nie byłem w stanie sam podnieść się z łóżka. Medyczna kaczka i cała ta upokarzająca codzienność Nie wiem, co bym zrobił bez mojej Anity. Tylko ona czuwała, pomagała, znosiła nerwy i łzy.

Gdy w końcu zacząłem próbować chodzić w chodzikach, ból wrócił dziesięciokrotnie mocniejszy. Wtedy zrozumiałem, czym są te słynne zastrzyki w brzuch, żeby nie zrobić zakrzepów i odleżyn. Każdy kaszel, kichnięcie, choćby zwyczajny wdech boli. Trzeba mieć nerwy ze stali. Ale tych mi już brakowało.

Dzień po dniu szedłem naprzód. Kroki były nieporadne, chwiałem się i parę razy niemal przewróciłem. Mimo to, to był postęp. Chociaż przyjaciele gdzieś się rozpłynęli nikt nie dzwonił, nie pytał, nie wspominał w pracy o moim powrocie. Na moje stanowisko zatrudnili już kogoś innego. Przyszłość wyglądała jak ruina.

Oprócz Anity chwała Bogu, iż została nie pozostało mi nic. Pewnego dnia, kiedy po raz pierwszy wyszedłem na podwórko pod jej czujnym okiem i o kulach, słońce uderzyło tak ostro, aż się zachłysnąłem świeżym powietrzem i łzami, które same popłynęły. Inwalida o kulach oto cała moja tożsamość.

Anita dała mi chwilę samotności, a ja, oswajając się z wiosennym powietrzem i światłem, usłyszałem ciche miauczenie. Przy lewej kuli siedział drobny, szary kotek.

Czego chcesz, maluchu? spytałem cicho, zupełnie nie wiedząc, jak obchodzić się ze zwierzętami.

Kotek spojrzał na mnie z głodem w oczach. Poprosiłem Anitę, żeby przyniosła mu mielonego kotleta. Gdy karmiłem futrzaka, miałem wrażenie, iż widzę zrozumienie w tych ślepiach.

Następnego dnia czekały już na mnie… trzy koty. Wyglądały, jakby czekały od świtu. Zaśmiałem się pod nosem. Anita trochę kręciła nosem, ale przyniosła trzy kotleciki.

Dzień później pojawiło się pięć kotów i dwie małe kundelki. Żona przeklinała pod nosem, ale kazałem kupić w sklepiku pod blokiem kilogram parówek i podzieliłem wszystko sprawiedliwie.

Zwierzęta zaczęły kręcić się wokół mnie, jakby to była zabawa, choć każdy krok sprawiał mi ból. choćby śmiałem się, choć przez łzy, a pieski szczekały radośnie.

Kiedyś padało, Anita groziła, iż zabierze mi kule, ale ja się uparłem i pierwszy raz po wielu miesiącach zszedłem sam na dół. Miałem obowiązek czekały na mnie. I były tam pięć kotów i dwie kundelki, podskakiwały, kręciły się wokół mnie w radosnym tańcu. A ja się śmiałem i czułem, jakby ból gdzieś ustąpił. Anita stała z parasolką, patrzyła na mnie i uśmiechała się szeroko

Czas mijał. Najpierw zrezygnowałem z jednej kuli, potem z obu. Przestały być potrzebne, bo przecież jak tu biegać za pięcioma kotami i dwoma psami?

A potem Praca mnie nie czekała. Orzekli, iż inwalida nie pasuje do nowego układu. Otrzymałem solidną odprawę sto tysięcy złotych i napisałem wypowiedzenie. Nagle miałem czas. Uznałem, iż opiszę swoją historię może jako dramat sceniczny? Pisałem i pisałem, aż powstała cała sztuka.

Rozsyłałem tekst po teatrach w Warszawie nikt nie zadzwonił. Jedynie Mały Teatr przy ulicy Chłodnej, maleńka scena w piwnicy tam wykazali zainteresowanie. Reżyser poprosił, bym przyszedł na spotkanie.

Przez miesiąc męczyliśmy się wspólnie nad tekstem, poprawialiśmy, a czasem choćby kłóciliśmy się o każde słowo. Po jeszcze jednym miesiącu wyznaczono premierę.

Mała sala, piętnaście miejsc choćby nie połowa zapełniona. Ale to było moje piętnaście najważniejszych widzów w życiu. Bałem się jak dziecko. Po ostatnich słowach i opuszczeniu kurtyny zapanowała głucha cisza. Dusza mi się ścisnęła

I nagle owacje! Zryw, oklaski, aktorzy bisowali z euforią i uśmiechem. Drugi spektakl grany był przy kompletnej widowni ludzie stali w przejściach, siedzieli na schodach. Owacje były tak głośne, iż opadła kurtyna, mimo iż trzymała się chyba już tylko siłą woli.

Wkrótce przenieśliśmy się na większą scenę w centrum Warszawy staliśmy się teatralką sensacją. Kupiłem sobie garnitur za kilka tysięcy złotych i zawsze wychodziłem do ukłonów razem z Anitą. Bo jakże inaczej? Inaczej się po prostu nie da.

Zapytacie więc, co się stało z naszym zwierzyńcem z podwórka? Dwie kundelki i dwa koty zabraliśmy do domu. Pozostałe trzy koty trafiły do wielbicieli mojego talentu.

O czym jest ta historia? O niczym i o wszystkim. Może po prostu o tym, jak ważne jest mieć przed sobą parę spojrzeń pełnych nadziei. Wtedy już nie można upaść. Trzeba się trzymać.