14 godzin temu
Uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w którym obie nogi zostały niemal doszczętnie zniszczone. I wszystko się skończyło…
Dobra praca miał dostać stanowisko dyrektora generalnego w uznanej firmie i wypłatę, o jakiej większość może tylko marzyć. Z żoną planowali wyjazd na narty do Zakopanego, a w weekendy spędzali czas z przyjaciółmi. Z tego wszystkiego została tylko cisza…
Lekarze złożyli mu nogi, jak tylko potrafili, i wysłali do domu. Co innego mogli zrobić? Można już było tylko liczyć na łaskę Boga i odrobinę szczęścia. On ufał, ale nocami krzyczał z bólu. Pomagały mu jedynie zastrzyki, dwa razy dziennie, rano i wieczorem dzięki nim mógł choć przez chwilę zdrzemnąć się.
Przez długie miesiące nie był w stanie wstać z łóżka, zatem korzystał ze szpitalnej kaczy. Niech Bóg wynagrodzi jego żonie za to, przez co przeszła. A gdy w końcu zaczął stawiać pierwsze kroki o balkoniku, ból wrócił ze zdwojoną siłą.
Czy wiecie, czym są codzienne zastrzyki w brzuch, by zapobiec powstawaniu zakrzepów, kiedy całymi tygodniami leżysz w łóżku? Pozwolę sobie opowiedzieć. To taki moment, kiedy nie masz siły ani kichnąć, ani kaszlnąć, a sprawy natury fizjologicznej stają się prawdziwą udręką. Potrzeba mocnych nerwów.
A jakie tu, na miłość boską, mogą być jeszcze nerwy? Wszystkie już dawno się przepaliły. Cierpliwości do bólu też coraz mniej.
Jednak czas płynął, a on zaczął uczyć się chodzić od nowa. Słabo, chwiejnym krokiem, potykając się o każdy nierówny bruk. Ale to już było coś postęp.
Przyjaciele wyparowali żaden nie zadzwonił choćby zapytać, co u niego słychać. W pracy na jego miejsce zatrudniono nową osobę, stanowisko dyrektora przeszło w inne ręce. Ile to jeszcze potrwa, i co będzie potem? To pytania, na które nie znał odpowiedzi.
Nie trudno się domyślić humor miał podły, perspektywy wręcz żadne. Całe szczęście, iż żona go nie opuściła…
Po kilku miesiącach, z pomocą kul i pod czujnym okiem żony, pierwszy raz wyszedł na dwór. Słońce tak mocno go oślepiło, iż aż łzy stanęły mu w oczach. Przez chwilę poczuł się nikomu niepotrzebnym inwalidą. Czy to wszystko, co mu zostało z życia?
Żona oddaliła się, by dać mu chwilę prywatności, a on próbował zrobić kilka kroków na kulach, przyzwyczajając się do świeżego, wiosennego powietrza.
Nagle usłyszał z boku ciche, natarczywe miauknięcie. Spojrzał w dół przy lewej kuli siedział mały, bury kociak.
Czego chcesz? zapytał.
Przez te wszystkie lata nie zwracał uwagi na zwierzęta i nie wiedział, jak się z nimi obchodzić. Kotek spojrzał na niego błagalnie, prosząc o coś do jedzenia.
Przynieś mu, proszę, mielonego poprosił żonę.
Gdy wróciła, ostrożnie nachylił się i podał kociakowi kąsek. Zwierzak spojrzał na niego uważnie, po czym spokojnie zabrał się do jedzenia.
Następnego dnia, gdy wrócili na podwórko, czekały już trzy koty. Najwyraźniej siedziały tu od rana.
No, ładnie! uśmiechnął się do siebie.
Na moment choćby zapomniał o bólu. Żona marudziła, ale przyniosła trzy porcje kotletów. I znów, przez ból, pochylił się i rozdał kotom jedzenie.
Trzeciego dnia przyszło pięć kotów i dwie małe kundelki. Żona zaczęła się oburzać na dobre. Ale wymógł na niej, by poszła do osiedlowego sklepu i kupiła kilogram parówek, które sprawiedliwie podzielił pomiędzy wszystkich przyjaciół z podwórka.
Zadowolone zwierzaki biegały wokół niego, jakby wciągając go do wspólnej zabawy. On irytował się i śmiał jednocześnie, robiąc z każdą próbą coraz więcej kroków. Obie psiaki szczekały z radości, a koty wesoło pląsały.
Następnego dnia padał drobny deszcz. Żona nie ukrywała złości i groziła, iż schowa mu kule, ale uparł się i sam zszedł na dół. Po raz pierwszy od miesięcy.
Przecież na mnie czekają tłumaczył żonie. Jak mógłbym się nie pojawić? Mam obowiązek!
I poszedł. Pięć kotów i dwie psiaki biegały wokół niego, a on się cieszył. Padał ciepły, wiosenny deszcz, a facet z kulami gonił dwie szczęśliwe suczki, za nimi pląsały koty.
Z tyłu stała żona z parasolem i z uśmiechem patrzyła, jak jej mąż biega po kałużach.
Czas płynął. Najpierw kula została jedna, potem odkładał i tę. Przeszkadzały mu w gonitwach za futrzastymi przyjaciółmi. Wtedy nagle uświadomił sobie, iż dawno już nie bolały go nogi.
W pracy go nie chcieli. Nie potrzebowali już kaleki. Dostał pokaźną odprawę i zrezygnował sam. Miał wreszcie czas zdecydował więc opisać to wszystko, co go spotkało.
Nie wiedzieć czemu wyszła mu obszerna sztuka teatralna. Kiedy skończył, pojechał do kilku teatrów w Krakowie, ale…
Wszędzie go odprawiano z kwitkiem. Nikt nie zadzwonił ani nie wyraził zainteresowania, aż odezwał się reżyser z małego, lokalnego teatru, mieszczącego się w piwnicy pod Tytusem.
Tydzień później reżyser oddzwonił:
Zagramy. Ale trzeba skrócić, poprawić, przeredagować.
Miesiąc wspólnie poprawiali tekst, czasem się kłócąc, czasem śmiejąc. Potem nadszedł dzień premiery.
Na małej scenie siedziało piętnaście osób choćby połowa sali nie była zapełniona, ale dla niego ci ludzie byli najważniejsi na świecie.
Tremował okropnie. Kiedy kurtyna opadła po ostatniej scenie, zapadła ciężka cisza. Jego dusza, serce, cała nadzieja zapadły się razem z nią. Przez chwilę miał wrażenie, jakby ta cisza trwała całą wieczność, gdy…
Nagle wybuchły burzliwe brawa! Aktorzy się ukłonili, widzowie wstawali ze śmiechem.
Drugie przedstawienie odbyło się przy pełnej sali. Ludzie stali na korytarzu, a owacje były tak głośne, iż nie wytrzymał choćby stary karnisz.
Wkrótce zespół teatralny wynajął centralną salę w mieście miejscowi pasjonaci teatru dyskutowali nad kolejną sztuką autora.
On zaś kupił sobie elegancki garnitur i na pokłony przed widzami zawsze wychodził z żoną. Po prostu inaczej się nie dało.
Zapytacie, co z dwiema suczkami i pięcioma kotami spod bloku? Już odpowiadam: dwie suczki i dwa koty zabrali do domu. Pozostałe trzy znalazły kochające rodziny wśród fanów jego twórczości.
O czym jest ta historia? Może o niczym szczególnym.
A może o tym, jak wiele daje, gdy u swoich stóp widzisz spojrzenia pełne nadziei. Już nie możesz się poddać. Musisz trwać. Dla siebie i dla tych oczekujących spojrzeń.
