2 godzin temu
«Nikt tego nie zabierze».
W schronisku nie było oddzielnych pomieszczeń wszystko znajdowało się w jednej wielkiej, hałaśliwej sali. Po lewej, przy ceglanej ścianie, stały klatki dla kotów, po prawej dla psów. Co jakiś moment wzdłuż klatek przemykał personel: ktoś niósł worek z karmą, ktoś przynosił czyste ścierki, a inny wózkiem z wodą, by uzupełnić poidełka.
Gości było pod dostatkiem. Cicha, skromna rodzina chuda mama Ania, chudy tata Michał i ich szczupły synek Jakub przechadzała się powoli od jednej klatki do drugiej, uważnie przyglądając się mieszkańcom. Młoda para szepcząca przy klatkach kotów, milczący staruszek z laską, który szurał wzdłuż ogrodzenia dla psów. A ja, dopiero co wkroczywszy do schroniska, byłem przytłoczony zapachem, hałasem i mnóstwem zwierząt.
W pierwszej klatce siedział Bąk mały kundel z szalonym ogonkiem, nieprzerwanie szarpnął gumową kaczką i kompletnie ignorował odwiedzających. Tuż obok leżała klatka z Dante surowym, czarnym jak kruk psem, którego oczy widziały już wiele. Przy tej klatce skulona, w jaskrawym puchaczu, uśmiechała się Bogna i cicho rozmawiała z psem, próbując się z nim zaprzyjaźnić. Po lewej rozciągała się prawdziwa wystawa kotów wszystkie rasy, kolory i rozmiary.
Na różowej poduszce drzemała Zosia zgrabna, biała kotka, która od czasu do czasu podnosiła żółte oko, obserwując przechodniów. Obok niej, zwisając na drutach, był Kacper czarno-rudy kociak z wielką głową, przypominający postać z kreskówki. Słychać było jego słabe mruczenie, kiedy tarzał się na grzbiecie, wstawał i leniwie stąpał po kącie swojej klatki, gdzie stały miseczki z wodą i karmą. Gdy tylko zobaczył, iż podchodzę, Kacper od razu zmienił kierunek i pobiegł w moją stronę.
– Co za zabawny gość mruknąłem, wprowadzając palec przez kraty i drapiąc Kacpra za uchem. Duży głodny smutniak, zamknąwszy oczy, mruczał z zadowolenia i ostrożnie, jakby się bawił, gryząc mój palec.
– Mamo, patrzcie, jaki śmieszny wyszeptał chudy chłopiec, biegnąc do klatki z Kacprem. Jego rodzice, podchodząc bliżej, spojrzeli na siebie i jednocześnie pokręcili głowami.
– Jest taki mały, Jarek szepnęła matka. Jarek, mrugnąwszy niejasno, skinął głową i, rzucając na Kacpra niechętny wzrok, odszedł dalej. Zrozumiałem, iż rodzice woleliby psa, więc starali się odciągnąć syna od kotów. Kacper nie miał wtedy nic przeciwko temu, kto go głaskał. Duży głodny mruczał głośno i ocierał się o mój palec lewą i prawą stroną, jednocześnie próbując wygrzebać zębki, wywołując uśmiech.
– A może tego? odwróciwszy się, zauważyłem chudego Jarka stojącego przy ostatniej klatce w ciemnym kącie schroniska. Jest duży i piękny.
– O nie! od razu pokręciła głową chuda mama. Chodźmy lepiej po psy. A ten to już stary.
– Stary, mały pomruczał Jarek i, wzdychając, ruszył za rodzicami w stronę psich kojców. Jego jęk gwałtownie zamienił się w śmiech, gdy dotarł do ulubieńca całego schroniska, małego misia o imieniu Misiek. Ten zabawnie kulejąc w klatce liżął wszystkie palce, które ludzie próbowali go pogłaskać. choćby milczący staruszek z uśmiechem przyglądał się futrzanemu pudlowi, który trząsł w rogu miękką zabawką.
Jednak ciekawość wzięła górę chciałem zobaczyć, kto siedzi w najdalniejszym, najciemniejszym kącie, którego tak bardzo bała się mama Jarka. Zostawiłem Kacpra w spokoju i podszedłem do ostatniej klatki, ciężko wzdychając.
Wewnątrz, na szarej kocyku, leżał stary kot. Przeciętny kot, którego można spotkać w każdym podwórku. Szlachetny dżentelmen, którego lata dobiegały końca. Nie skakał po klatce, nie miauczał i nie przyciągał uwagi. Po prostu leżał, patrząc w pustkę przyciemnionymi szarymi oczami i ledwo słyszalnie mruczał. Gdy podszedłem, nagle zamilkł, wyciągnął nos i westchnął prawie ludzkim tonem. Potem położył głowę na chudych łapkach i zamknął oczy.
To nasz Borys powiedziałem, gdy za mną rozległ się wesoły, męski głos. Odwróciłem się i zobaczyłem właściciela pracownika schroniska, piegowatego chłopaka w identyfikatorze z imieniem Marek.
Co z nim? zapytałem cicho, starając się nie zakłócić spokoju starego kota.
Nic. Po prostu taki senior odparł Marek, otwierając klatkę i dosypując jedzenie do miski. Borys, po kolejnym wciągnięciu nosa, powoli wstał z kocyka i, potykając się o kraty, podążył w stronę pożywienia. Marek, wstydliwie drapiąc się po nosie, dodał: Jest ślepy. Nic nie widzi. Nasz stary kocurek.
Jak przetrwał na ulicy? zdziwiłem się, patrząc na chłopaka.
Nie jest z ulicy roześmiał się Marek, znowu drapiąc nos, jakby przepraszał za śmiech. Właściciele oddali go tutaj, zmęczeni opieką. Nie mieli czasu, a Borys potrzebuje uwagi. Leczyliśmy go, ale po co komu stary kot? choćby nasza dyrektorka, Natasza, przyglądając się mu, od razu powiedziała: Nikt tego nie zabierze.
Rzeczywiście przyznałem. Biorą młode i łagodne.
No, oprócz Dasi skinął Marek w stronę klatki z czarnym psem i dziewczyną obok. Dante u nas jest uparciwy, dlatego ona próbuje go przyjaźnić.
Czyli?
Powoli. Psy, które ufają ludziom, rzadko podchodzą od razu, a Dante jest właśnie taki. Jak Borys, kiedy przyprowadzono go, tydzień nic nie jadł. Czekał, aż go zabiorą. Gdy ktoś wchodzi, natychmiast węszy i macha ogonem, a potem, widząc, iż to nie on, znowu się przytula i smuci.
Dlatego go trzymacie w kącie? Żeby go nie stresować? dopytałem. Marek skinął i przycisnął wargi.
Tak. Szkoda go. Za każdym razem wstaje z nadzieją, a potem wyczerpany zasypia i prawie do wieczora nie wstaje. Najprawdopodobniej tu zakończy się jego życie. Kto potrzebuje ślepego, starego kota? A wy? Co was zainteresowało? Może podpowiem? podskoczył Marek. Widziałem, iż przy klatce z Kacprem stałeś.
Tak, zabawny taki. Mały diabełek uśmiechnąłem się, przypominając sobie dużego głodnego Kacpra.
To nasz nowy przybysz. Dzieci znalezły go na ulicy i przyniosły. Pewnie jakaś kotka miała miot, a on się oddzielił. Dobrze, iż psy go nie wygrzebały najpierw. Kacper jest mały, a wiele osób woli brać starsze zwierzęta. Nie myślcie, iż go szczepiliśmy, odrobiliśmy od kleszczy. Natasza nauczyła go korzystać z kuwety. Nie będzie załatwał w domu zaśmiał się Marek i spojrzał mi prosto w twarz. No i co? Zabierzesz Kacpra do domu?
Wiesz tak, zabiorę skinąłem, patrząc na śpiącego Borysa i cicho dodałem: Czy mogę go wziąć razem z Kacprem?
Serio? zdziwił się Marek. Zatrząsł głową. U nas można przyjąć tylko jedno zwierzę na jedną osobę. Poczekaj chwilę, zapytam dyrektorkę.
Dobrze przytaknąłem i, żegnając się z uśmiechniętym pracownikiem, odwróciłem się w stronę Borysa, który wydawał się rozumieć moje słowa. Cześć, przyjacielu. Pójdziesz ze mną? Nie jestem twoim właścicielem, ale mogę obiecać jedno: jedzenie, wodę i wielkiego, łobuzowatego jeża, który będzie cię grzebał po ogonie
Nie dokończyłem, bo Borys nagle wstał, wciągnął powietrze i podszedł do otwartego wejścia klatki, które Marek zapomniał zamknąć, biegnąc pytać dyrektorkę o pozwolenie. Wyciągnąłem rękę, a kot ostrożnie powąchał ją, po czym przetarł się policzkiem o moje palce i mruknął.
Wygląda na tak uśmiechnąłem się i pogłaskałem go za uchem.
Natasza powiedziała, iż można dodał Marek, podbiegając i również rozbawił się, widząc, jak głaszczę starego kota. Widzę, iż znaleźliście wspólny język.
A czemu go nie znaleźć? wzruszyłem ramionami. Dwaj starzy kawalarze, duży kawaler i mały jeżek w pakiecie.
Powiedz mi, czemu go chcesz? Przecież wiesz, iż Borys nie długo przeżyje zapytał cicho Marek. Westchnąłem i spojrzałem na kota, który zdawał się czekać na odpowiedź.
Bo lepiej odejść tam, gdzie się kocha, niż w zimnym schronisku, gdzie każdy kolejny gość rozrywa serce odpowiedziałem. Delikatny dźwięk małego silniczka w piersi Borysa potwierdził, iż moje słowa trafiły w sedno.
Załatwię formalności przytaknął Marek i pobiegł do zaplecza, zostawiając mnie samego z Borysem. Czas mijał w ciszy. Głaskałem go po głowie, a Borys cicho mruczał, patrząc mi prosto w oczy, przyciemnione szarymi powiekami.
Wieczorem, leżąc na kanapie, oglądałem telewizję, a na mojej klatce serca drzemował mały, szalony kociak Kacper. Jego futro wciąż nosiło pyłki, które zbierał z miejsc, do których moja samotna ręka nie sięgała. Słodko chrapał, czasem drapiąc pazurkiem i przytulając się do mojej piersi.
Obok, przy mojej lewej nodze, na szarym kocu, leżał Borys. Stary kot, zwinięty w kulkę, spał, ale jego łapka spoczywała na moim udzie, jakby bał się, iż zniknę, tak jak zniknęli jego dawni opiekunowie. Gdy się poruszyłem, Borys natychmiast podnosił głowę i węszył. Uspokajał się tylko wtedy, gdy głaskałem go po głowie i mówiłem, iż jestem w pobliżu.
Kiedy wstawałem, by zrobić herbatę, Borys, potykając się o krawędzie, podążał za mną, a tuż za nim, niczym mały ogonek, sunął Kacper. Po kilku dniach przyzwyczaił się do mieszkania, nauczył się przechodzić na kuchnię, gdzie stały jego miski z jedzeniem i wodą, nie wpadając już w żadne przeszkody.
Gdy odchodziłem do pracy, Borys i Kacper żegnali mnie, a po moim wyjściu zostawał tylko Borys, który zdawał się w miejscu milczeć, aż do mojego powrotu, wąchał powietrze, liżał wyciągniętą rękę i wracał na swoje szare legowisko. Nocą oba koty spały przy mnie Kacper naA gdy wstaję rano, widzę ich oba przy mnie, cichym mruczeniem potwierdzając, iż nasza mała, nieidealna rodzina jest już kompletna.