„Tego nikt nie zdobędzie”

12 marca 2024
Dziś po raz pierwszy przekroczyłem próg schroniska Pod Złotym Słońcem w Warszawie. Nie było osobnych pomieszczeń wszystko mieściło się w jednej wielkiej, hałaśliwej sali. Po lewej stronie, przy ceglanej ścianie, stały kojce dla kotów, po prawej dla psów. Pracownicy wciąż krążyli między nimi, niosąc worki z karmą, czyste szmaty i wiadra z wodą, by uzupełnić poidełka.

Do schroniska przybyło mnóstwo gości. Cicha, skromna rodzina chuda mama Anna, chudy tata Piotr i ich szczupły synek Kacper powoli przechodziła od jednego kojca do drugiego, wpatrując się w zwierzęta. Młoda para, szepcząca przy kotach, starszy pan z laską spacerował leniwie przy psich kojcach. Ja, dopiero co weszły, byłem przytłoczony zapachem, hałasem i liczbą zwierząt.

W pierwszym kojcu siedział Bąbel malutki kundel z szalonym ogonem, który szaleńczo trzepotał gumową kaczuszką, nie zwracając uwagi na ludzi. Nieopodal znajdował się czarny, jak kruk, pies Mrok, którego oczy widziały już niejedno. Przy jego kojcu skulona w jaskrawym puchu stała Łucja, dziewczyna o radosnym uśmiechu, cicho rozmawiająca z psem, jakby chciała go zaprzyjaźnić. Po lewej rozciągała się prawdziwa wystawa kotów wszystkie rasy, kolory i rozmiary.

Na różowej poduszce drzemła Zosia, smukła biała kotka, od czasu do czasu otwierająca żółte oko, by obserwować przybyłych. Obok niej, na kratkach, spoczywał Krzysio czarno-rudy kociak o dużej głowie, przypominający bohatera kreskówki. Cicho miauczał, zwijał się na plecach, wędrował po kącie z miseczkami wody i jedzenia. Gdy zobaczył, iż podchodzę, natychmiast odwrócił się i pobiegł w moją stronę.

Coś cię rozbawiło, mruknąłem, wpalając palec przez kraty i podrapując Krzysia za uszkiem. Głowa kota była wielka, oczy zamknięte, a odgłos mruczenia brzmiał jak szept satysfakcji, gdy delikatnie gryzł mój palec.

Mamusiu, patrz, jaki śmieszny! wyszeptał chudy chłopiec, podbiegając do Krzysia. Jego rodzice spojrzeli na siebie, po czym pokręcili głowami.

Jest bardzo mały, Kacprze, odpowiedziała Anna. Kacper, z niezrozumiałym uśmiechem, skinął głową i odwrócił wzrok od kota, idąc dalej. Zrozumiałem, iż rodzice wolą psa, więc starali się odciągnąć syna od kotów. Krzysio nie przejmował się tym głośno mruczał, ocierał się o mój palec z każdej strony, a czasem udawał, iż szczotkuje zęby, wywołując kolejny uśmiech.

A może ten tutaj? odwróciłem się i zauważyłem Kacpra przy ostatnim kojcu w ciemnym rogu. Jest duży i piękny.

Och, nie! odrzekła Anna, kręcąc głową. Lećmy zobaczyć psy. A ten to chyba starszy.

Starszy, mały powiedział Kacper, wzdychając, po czym podążył za rodzicami w stronę psich kojców. Jego jęk gwałtownie zamienił się w śmiech, gdy dotarł do ulubieńca schroniska małego misia o imieniu Miś. Ten uroczo kroczył w swoim kojcu, liżąc palce, którymi ludzie chcieli go głaskać. choćby milczący pan z laską uśmiechał się do puchatego stworzenia, które tulił w rogu pluszowego misia.

Z ciekawości ruszyłem w stronę najciemniejszego kąta, gdzie kryło się coś, co przestraszyło Anię. Zostawiłem Krzysia i podszedłem do ostatniego kojca, ciężko wzdychając.

Na szarym kocyku leżał stary kot zwykły, jakichby w każdym ogrodzie. Był niczym dżentelmen z minionych epok, którego czas zbliża się do końca. Nie podskakiwał, nie miauczał, nie szukał uwagi. Leżał, patrząc w próżnię przyciemnionymi szarymi oczami, ledwo słyszalnie mrucząc. Gdy podszedłem, zamilkł, wciągnął nos w powietrze i prawie ludzkim oddechem westchnął. Położył głowę na chudych łapkach i zamknął oczy.

To Aramis, nasz senior, wyczułem za sobą wesoły głos mężczyzny i odwróciłem się, widząc pracownika schroniska chłopaka z piegami o imieniu Borys, którego identyfikator nosił nazwisko Borys.

Co z nim? zapytałem cicho, starając się nie zakłócić spokoju starca.

Nic. Po prostu senior, odparł Borys, otwierając kojec i dosypując jedzenie do miski. Aramis ponownie wciągnął nos, wstał powoli z koca i z niezdarnym krokiem podszedł do miski, kilkakrotnie uderzając pysk w kraty. Ślepy. Nic nie widzi, dodał z żalem.

Jak przetrwał na ulicy? zapytałem, odwracając się do Borysa.

Nie był uliczny, rozbawiał się Borys, przypominając się. Właściciele oddali go tutaj, nie mając czasu w opiekę. My go leczyliśmy, ale kto potrzebuje starego kota? choćby nasza dyrektorka, Natalia, po zobaczeniu go od razu powiedziała: Nikt go nie weźmie.

Racja, biorą młode i spokojne, przyznałem.

Poza Dąbrówką, skinął Borys w stronę czarnego psa i dziewczyny siedzącej obok. Mrok jest uparty, ona próbuje się z nim przyjaźnić.

I jak to idzie? zapytałem.

Powoli. Pies, który nie lubi ludzi, rzadko nawiązuje kontakt. Mrok jest taki. Jak Aramis, kiedy przywieziono go, tydzień nic nie jadł, czekając na ratunek. Teraz, gdy ktoś wchodzi, węszy, macha ogonem, a potem, gdy zobaczy, iż to nie on, znowu się przytula i smuci.

Ukryliście go w kącie, żeby nie denerwować? dopytałem. Borys przytaknął, marszcząc usta.

Tak. Żałujemy go. Każdego ranka wstaje z nadzieją, iż ktoś go zabierze, a potem słabo upada i śpi do wieczora. Najprawdopodobniej tutaj zakończy się jego życie. Kto potrzebuje ślepego, starego kota? A wy? Co wam się podoba? Może podpowiem? zapytał z entuzjazmem. Widziałem, iż stałeś przy Krzysiu.

Śmieszny, taki mały diabełek, uśmiechnąłem się, przypominając wielką głowę Krzysia.

Jest nowy. Dzieci znaleźli go na ulicy i przynieśli. Najpierw kotka się urodziła, a on się zgubił. Dobrze, iż psy go nie znalazły najpierw. Zaszczepiliśmy go, odrobiliśmy od pcheł, Natalia nauczyła go korzystać z kuwety. Nie będzie załatwał nic poza swoim kocim światem, roześmiał się Borys, patrząc mi w oczy. Weź go do domu?

Wiesz co tak, wezmę go, przytaknąłem, spoglądając na śpiącego Aramisa, i dodałem cicho: Czy mogę go zabrać razem z Krzysiem?

Naprawdę? zdziwił się Borys, chwilę się zastanawiając, po czym pokręcił głową. U nas można wziąć tylko jedno zwierzę na rękę. Poczekaj, zapytam dyrektorkę.

Dobrze, odparłem, żegnając się z uśmiechniętym pracownikiem i zwracając się do Aramisa, który wydawał się rozumieć moje słowa. Cześć, przyjacielu. Pójdę z tobą? Nie jestem twoim właścicielem, ale obiecuję jedno jedzenie, wodę i tę wielką, niezdarną osobę, co będzie cię drapać za ogon.

Nie zdążyłem dokończyć, bo Aramis wstał, wciągnął powietrze i podszedł do otwarcia kojca, które Borys zostawił otwarte, biegąc po pozwolenie dyrektorki. Wyciągnąłem rękę; kot delikatnie ją powąchał, potem ocierał się policzkiem o moje palce i mruknął słabo.

Wygląda na to, iż tak?, uśmiechnąłem się, głaszcząc go za uchem.

Natalia powiedziała, iż można, podbiegł Borys, również uśmiechając się, widząc mój gest. Widzę, iż znaleźliście wspólny język.

Cóż, dwóch starszych kawalarzy, duży mieszkanie i mały koci przyjaciel to już sporo, odparłem, wzruszając ramiona.

A jeżeli nie jest tajemnicą, po co go chcesz? Wiesz, iż Aramis nie będzie długo żył, mruknął Borys. Westchnąłem i spojrzałem na kota, który zdawał się czekać na odpowiedź.

Bo odchodząc na tęczowy brzeg, trzeba to zrobić tam, gdzie się kocha. Nie w zimnym schronisku, gdzie każdy otwarcie drzwi łamie serce, odpowiedziałem. Delikatny dźwięk małego silniczka w sercu Aramisa wydawał się potwierdzać słuszność słów.

Załatwię formalności, przytaknął Borys i poszedł do zaplecza, zostawiając mnie sam z Aramisem. Resztę wieczoru milczeliśmy razem. Gładziłem go po uchu, a on cicho mruczał, patrząc wprost w moją duszę szarymi, zasnutymi płótnem oczyma.

Wieczorem, leżąc na kanapie, oglądałem telewizję, a na mojej klatce piersiowej wtulił się mały, szalony Kotek Krzysio. Jego futro wciąż nosiło kurz z zakamarków, których moja samotna ręka nie dosięgnęła. Słodko drzemnął, czasem wystawiając pazurki i drapiąc moją pierś. Obok, na szarym kocu, spoczywał Aramis, zwinięty w kulkę, a jego łapa spoczywała na moim udzie, jakby bał się, iż zniknę jak jego dawni właściciele. Gdy się ruszałem, kot natychmiast podnosił głowę, węszył i uspokajał się tylko wtedy, gdy głaskałem go po głowie i szepnąłem, iż jestem przy nim.

Kiedy wstawałem, by zrobić herbatę, Aramis, niepewnie wbijając się w krawędzie, podążał za mną, a tuż za nim wesoło podskakiwał Krzysio. Z czasem przyzwyczaił się do mojego mieszkania i bezbłędnie, omijając przeszkody, docierał do kuchni, gdzie czekały jego miski z wodą i jedzeniem. Gdy odchodziłem do pracy, oba koty odprowadzały mnie, a po powrocie spotykałem jedynie Aramisa, który zdawał się nie ruszyć ze swojego miejsca. Po kilku minutach wąchał powietrze, liźł wyciągniętą rękę i wracał na swoją szarą poduszkę. Nocą spały razem ze mną Krzysio na poduszce, z puszystym tyłkiem na mojej głowie, a Aramis przy lewej nodze, kładąc chudą łapkę na moim udzie. Wiedziałem, iż kiedyś Aramis odejdzie, ale niech odejdzie tam, gdzie będzie kochany, a nie w zimnym schronisku, które rozrywa serca każdym kolejnym stuknięciem drzwi.

**Lekcja, którą wyniosłem:** nie każdy, kto jest stary i niewidomy, zostanie odrzucony; czasem to właśnie najbardziej potrzebujący zasługują na naszą troskę i miłość.