Tak właśnie się poznaliśmy…

No i poznaliśmy się…

Michał, co się z tobą dzieje? spytała Malwina po kilku minutach ciszy. Jesteś jakiś nieobecny… Twarz masz blada. Wszystko w porządku?

Tak, wszystko dobrze odpowiedział Michał, zbierając się w sobie. Odłożył widelec na bok i sięgnął po szklankę z sokiem jabłkowym, odwlekając moment, w którym będzie musiał wyjaśnić wszystko Malwinie.

*****

Michał podszedł pod klatkę schodową, złapał za klamkę ciężkich, metalowych drzwi, już chciał je otworzyć, ale w ostatniej chwili coś go powstrzymało.

Nie miał ochoty wchodzić do środka.

Wiedział, iż na niego czekają, pamiętał swoje zapewnienie danej Malwinie, iż przyjdzie w odwiedziny, ale niepokój skutecznie paraliżował go tak, iż nie był w stanie zrobić ani kroku naprzód.

Sam miał ochotę zapaść się pod ziemię dorosły facet, a nogi mu się trzęsą jak podstawówkowiczowi, którego pierwszy raz wychowawczyni wywołała do odpowiedzi.

Wydawało się, iż już tak kilka mu zostało do zrobienia: otworzyć drzwi, wejść do klatki, wyjść na trzecie piętro, znaleźć mieszkanie numer 36…

Tylko że… Coś go powstrzymywało.

Jakiś irracjonalny lęk wiązał mu ręce i nogi, nie pozwalając doprowadzić sprawy do końca.

Chciał już tylko jedno odwrócić się i uciec jak najdalej. Do domu, byle dalej. Ważne, żeby już tu nie stać.

Po co ja się w ogóle zgodziłem? mruknął pod nosem, cofając się jeszcze o krok. I tak wiadomo, iż ich nie przekonam.

Michał zrobił jeszcze dwa kroki do tyłu, uniósł głowę i spojrzał na okno na trzecim piętrze, w którym paliło się światło.

Tak jasno, iż aż się wydawało, iż świeci mocniej niż wszędzie indziej w bloku.

Taki latarnik by Michał nie zgubił drogi.

Właściwie się nie zgubił. Przyszedł tam, gdzie powinien, ale… nie miał ochoty wejść na górę.

Największą przeszkodą była chyba myśl o tym, jak zareaguje Malwina, gdy odejdzie teraz. Przecież prosiła go, by przyszedł. Obiecał jej to.

*****

“Wiesz Michał, taka sprawa… Tylko się nie przestrasz oznajmiła wczoraj Malwina. Moi rodzice chcą się z tobą poznać…”

Malwina to jego dziewczyna.

Siedzieli razem w kawiarni, jedli kolację, rozmawiali o planach na weekend.

I nagle z tym: jej rodzice chcą go poznać. Zbaraniał totalnie. Przestał choćby jeść i z szeroko otwartymi oczami patrzył na nią, próbując zgadnąć, czy żartuje.

Teoretycznie nic dziwnego wręcz naturalne, iż rodzice Malwiny chcą poznać potencjalnego zięcia. Nienaturalne byłoby, gdyby go nie zaprosili.

Tyle że…

…Michał bał się, iż im, delikatnie mówiąc, nie przypadnie do gustu. A raczej iż nie będzie dla nich “wystarczająco dobrym” kandydatem. I te obawy wcale nie były bezpodstawne.

Miał swoje powody. Bardzo konkretne powody.

Mama Malwiny Weronika Stanisławowna całe życie spędziła na Uniwersytecie Jagiellońskim, od wykładowczyni po rektor, a potem trafiła do Ministerstwa Edukacji.

Ojciec Malwiny Wacław Dominik też zrobił karierę. Zaczynał jako inżynier w dużej firmie budowlanej, doszedł do stanowiska zastępcy dyrektora, a teraz…

…teraz miał własne przedsiębiorstwo i znał się osobiście z prezydentem Krakowa. Jednym słowem: konkret człowiek.

Sama Malwina, choć miała ledwie trzydzieści lat, była szefową działu prawnego w dużej firmie finansowej.

A co z Michałem? Co osiągnął w swoje trzydzieści pięć lat?

Ano nic szczególnego. Zwykły informatyk bez dyplomu wyższej uczelni.

Płacili mu nieźle, ale perspektyw na awans zero.

No i jak on będzie wyglądał, siedząc przy ich stole? O czym będzie rozmawiać? Jak spojrzy im w oczy?

Może ciekawi cię, jak w ogóle poznał Malwinę? Zupełny przypadek.

Tamtego dnia Michał wybrał się na spacer po Plantach. Malwina też tam przyszła z dwiema koleżankami. Gdy dziewczyny poszły po lody, ona została pilnować ławki i zadzwonić do mamy.

W tym czasie nie zauważyła, jak w jej stronę z wielką prędkością zbliża się chłopak na hulajnodze.

Był pijany i wcale nie zamierzał hamować.

Michał zdążył chwycić ją za rękę i pociągnąć na bok w ostatnim momencie, kiedy hulajnogowiec przemknął obok jak burza.

Co pan wyprawia?! oburzyła się Malwina.

Ale gdy zobaczyła, jak chłopak na hulajnodze wpadł w kosz i przewrócił się, zrozumiała wszystko.

Zupełnie inaczej spojrzała na Michała. Bo gdyby nie on…

Tak właśnie zaczęła się ich znajomość.

Gdy koleżanki Malwiny stały w kolejce po lody śmietankowe w wafelku, oni zaczęli rozmawiać. Wymienili się numerami i umówili się wkrótce. Teraz są razem już od pół roku.

Michał pamiętał o tym, kiedy “przetrawiał” jej słowa przy kolacji.

Bardzo bał się dnia, kiedy rodzice Malwiny postanowią go poznać, bo byli tacy, co już raz powiedzieli równocześnie, iż nie jest dość “dobry” dla ich córki. Wtedy stracił dziewczynę, którą kochał.

Teraz bał się, iż straci Malwinę…

Michał, co się dzieje? spytała Malwina po chwili ciszy. Dlaczego zbladłeś? Nic ci nie jest?

Nie, wszystko w porządku wymamrotał, sięgając po sok. Chciał zyskać jeszcze trochę czasu, zanim udzieli adekwatnej odpowiedzi.

To co, przyjdziesz?

Słucham? Dokąd?

Do mnie do domu uśmiechnęła się. Mama zrobi coś pysznego. Tata… tata przyniesie specjalne wino. Jeden jego znajomy ma ogromną kolekcję i zgodził się oddać butelkę. Jedyną rzeczą, na którą liczę z twojej strony, to twoja obecność. Zjawisz się?

Nie wiem… zaczął się wykręcać Michał. Po prostu wydaje mi się, iż nie będą zadowoleni z twojego wyboru.

Dlaczego?

Bo jestem zwyczajny. Nie mam wyższego, tylko umiem instalować programy i ratować ludziom dane z komputerów. Przecież oni chcieliby dla ciebie zięcia-biznesmena albo syna polityka. Co najmniej dobrego urzędnika. A ja informatyk i tyle. Myślisz, iż mam szansę im się spodobać?

Michał, nie martw się uśmiechnęła się, ściskając jego dłoń. Moi rodzice to zwykli ludzie, zobaczysz. Czekamy na ciebie jutro na siódmą. Nie spóźnij się.

Dobrze… kiwnął głową. Sam zresztą nie wiedział, czy przyjdzie, czy nie.

*****

No i stało się przyszło jutro.

Michał stoi przed blokiem Malwiny, pięć minut do siedemnastej, mróz taki, iż palce grabieją, a on…

on po prostu nie wie, co ma ze sobą zrobić.

Jasne, prędzej czy później musiałby się z nimi spotkać (myśli o niej poważnie chce się ożenić), ale czuł, iż dziś jest zupełnie niegotowy. Za kilka miesięcy miał obiecany awans miał wejść do nowego działu IT i wtedy… wtedy może łatwiej poszłoby mu zdobyć przychylność Weroniki Stanisławownej i Wacława Dominika.

Może wtedy nie wyrzucą go za drzwi w samym progu.

Już miał zrezygnować i odejść, gdy nagle wyczuł w kieszeni telefon.

Dzwoniła Malwina.

Cześć Michał powiedziała radośnie. Z mamą prawie wszystko gotowe, tata trochę się spóźni, ale zaraz będzie. Gdzie jesteś? Podchodzisz?

Cześć Malwi… wymęczył Michał. Tak, ja już…

Źle cię słyszę. Jesteś już pod blokiem?

Tak, zaraz będę… tylko…

Kochany, jeżeli znowu przeżywasz to, o czym wczoraj mówiłeś, to wiesz, co ci powiem? Nic mnie nie obchodzi. Po prostu przyjdź. Naprawdę nie nakręcaj się. Chcesz, żebym zeszła na dół po ciebie?

Nie, nie potrzeba zająknął się Michał. Zaraz będę.

To super! Czekam(y).

Odłożył telefon, włożył głowę w ramiona i zaczaił się na skraju uliczki. W głowie gorączkowo analizował, co by tu wymyślić odpowiedniego, żeby nie iść do Malwiny.

Ale nic nie przychodziło do głowy.

“Niedobrze by było, jakby Wacław Dominik akurat teraz przyjechał… Nie chcę się z nim spotkać pod blokiem” pomyślał Michał i celowo przeszedł na koniec domu.

Po drodze spotkał chłopaka i poprosił go o papierosa. Od dawna nie palił, ale teraz naprawdę musiał dla relaksu.

Stanął na rogu bloku, zaciągnął się dymem, spojrzał na pusty plac. Po lewej śmietnik, po prawej plac zabudowy. Malwina mówiła, iż kiedyś były tu garaże, teraz mają stawiać nowy blok.

Praktycznie nic interesującego nie było. Z wyjątkiem jednej rzeczy… Spostrzegł na placu psa. Z początku trochę się przestraszył bezdomne psy są nieprzewidywalne.

Dokładnie przyjrzał się zwierzęciu i się uspokoił. Leżało spokojnie, zupełnie ignorując Michała.

Dziwnie to wyglądało leżało na śniegu. Ale cóż, pies nie ma wyboru.

Gdzie bezpiecznie, tam śpi. Na klatkę go pewnie nie wpuszczą, żeby się ogrzał…

*****

Psa zauważonego przez Michała zwano Borys.

Od paru dni nie jadł praktycznie nic.

Dawniej mieszkał niedaleko, tam go choćby trochę dokarmiali. Ale…

…pewna kobieta z bloku uparła się, iż pies tu nie pasuje.

Nękała administrację wspólnoty skargami, szukała wsparcia wśród mieszkańców, i…

…stawili się dwa obozy: “niech zostanie” i “wynocha z nim!”

Ten pies kręci się pod placem zabaw, gdzie bawią się nasze dzieci! grzmiała pani. A jeżeli zaatakuje? Popatrzcie na te jego smutne, głodne oczy! Przerażające!

A w gruncie rzeczy oczy Borysa były tylko smutne. Jego pierwszym panem był chłopiec o imieniu Kuba.

Kuba z rodzicami wyjeżdżał kiedyś na działkę, a Borys wtedy czteromiesięczny szczeniak biegał przy drodze. Ogromnie się ucieszył, kiedy przy nich zatrzymał się samochód i wysiadł ten chłopiec.

Mamo, tato! Patrzcie jaki śliczny! Weźmy go na działkę! wołał Kuba. Dobrze, niech synek ma euforia zgodzili się rodzice.

Ale kiedy przyszedł czas powrotu do miasta, nie zabrali psa ze sobą.

Nie nadaje się pies do mieszkania. Kto z nim będzie rano i wieczorem wychodzić? Ty?

Nie, nie będę… kiwał głową Kuba.

Zostawili psa. Borys był bardzo rozżalony. Nie pojmował, dlaczego tak go potraktowano.

Potem zabrała go jakaś kobieta, przywiozła do miasta, codziennie zabierała na rynek i próbowała… choćby nie oddać, tylko sprzedać. Ostatecznie udało jej się przekonać jedno małżeństwo, żeby go kupili.

Proszę się nie martwić, to rasowy pies, tylko nie mam dokumentów.

Tyle że, gdy Borys urósł i państwo zauważyli, iż jest zwykłym kundlem, porzucili go na obrzeżach miasta.

Na szczęście to był marzec, więc nie zamarzł.

Od tej pory był sam.

Włóczył się po mieście, aż raz trafił na to osiedle. Spodobało mu się. Cicho, spokojnie, bez agresywnych psów.

Często przychodził na plac zabaw i patrzył na dzieci. Przypominał sobie Kubę.

Miał nadzieję, iż jeszcze kiedyś go spotka. Może znów będzie miał dom…

Kuby już nie spotkał. Kilka dni temu wiedział już, iż musi odejść. Ludzie patrzyli na niego coraz niechętniej. Rzucali patykami, krzyczeli. choć przecież nikomu nic nie zrobił.

Leżał teraz na śniegu, na placu budowy. Był tak wykończony głodem i zimnem, iż ledwie mógł się ruszać.

Coraz częściej tracił siły.

Widział tego mężczyznę z papierosem, ale choćby nie miał nadziei, iż mu pomoże. “Nie… Na pewno nie” westchnął Borys. “Pali i zaraz pójdzie.”

*****

Michał skończył papierosa i ruszył w stronę klatki, by wyrzucić niedopałek do kosza. Mógłby rzucić w śnieg, i tak nikt by nie widział.

Ale mama zawsze mu powtarzała: “Jeśli chcesz zmieniać świat zacznij od siebie”.

I kiedy podchodził do kosza, pod blok podjechała wypasiona czarna limuzyna. Michał przez chwilę zbladł “Może to ojciec Malwiny?” i dla świętego spokoju gwałtownie oddalił się w stronę placu budowy.

Dopiero wtedy przypomniał sobie o psie, który tam leżał. “Oby nie szczekał” przemknęło mu przez myśl.

Ale pies choćby nie ruszył głową.

Leżał bez ruchu. Spał, a może ledwo żył…

Ej, wszystko w porządku? zapytał nie wiedzieć czemu Michał.

Brak reakcji.

Zebrał się w sobie, podszedł bliżej i… dosiadł psa. Delikatnie go dotknął: zero reakcji.

Tyle dobrze, iż oddychał. Tak się wychłodził, iż nie miał już siły choćby drgnąć.

Michał musnął go w kilku miejscach, i wydało mu się, iż trzyma kawał drewna, tak zimne było ciało psa.

“Jeśli nie pomogę mu natychmiast, nie doczeka rana” przeleciało mu przez myśl. I…

…wziął psa na ręce i pomaszerował z nim pod blok. Chciał wejść do najbliższej klatki, usiąść pod kaloryferem i zadzwonić po taksówkę do całodobowej lecznicy.

Nie wiedział jeszcze, która jest otwarta, ale ufał, iż w Krakowie znajdzie się przynajmniej jedna.

Niestety wszystkie klatki były zamknięte. Michał więc ruszył dalej.

Telefon mu co chwilę wibrował, ale nie był w stanie odebrać ręce miał zajęte. Poza tym… nie miał teraz czasu w rozmowy.

Biegnąc obok klatki Malwiny, przystanął, spojrzał na okno. Malwina na pewno pomogłaby mu, ale jej rodzice?

Na pewno nie byliby zachwyceni, gdyby przyniósł umierającego, brudnego psa do ich mieszkania.

Dopiero, gdy dotarł do końca bloku, zauważył, iż zbliża się kolejny samochód. Luksusowy, czarny, lśniący.

Oślepiły go światła zatrzymał się. Po chwili z otwartej szyby wychylił się mężczyzna.

Co się stało, chłopie? Potrzebujesz pomocy?

Mam tu psa… Leżał na placu, zamarznięty wyjąkał Michał. Pan wie, czy tu gdzieś w okolicy jest całodobowa lecznica dla zwierząt?

Tu, blisko? zamyślił się kierowca. Nie, ale wiem, gdzie jest dobra. Mam tam znajomego. Wskakuj, zawiozę was.

Pan? Naprawdę? Michał nie spodziewał się, iż ktoś w takim samochodzie zabierze obcego faceta z psem.

Wskakuj, czasu mało! Trzeba ratować psa.

Nie musiał go długo przekonywać. Minutę później limuzyna ruszyła na sygnale.

W międzyczasie kierowca zadzwonił.

Przykro mi, córeczko. Mam awarię, będę później. Wyjaśnię ci później. Kogo? Michała nie widziałem. Ale co, nie pojawił się? Dzwoniłaś do niego? Dziwne, nikogo pod blokiem nie było. A jak wygląda? Tak? spojrzał w lusterko. o ile zobaczę go, zadzwonię.

Przepraszam, czy przeze mnie będzie pan miał kłopoty? spytał Michał, gdy pan odłożył telefon.

Skończ, chłopie, są ważniejsze sprawy. Najważniejsze, czy pies oddycha, ma otwarte oczy?

Nie, ale oddycha… ledwie, ale oddycha.

To przyspieszymy.

Dziesięć minut później Michał był już z Borysem w lecznicy. Psa od razu zabrano na stół.

Michał usiadł w poczekalni, spojrzał na telefon kilka nieodebranych od Malwiny. Przeczytał SMS-a: “Michał, gdzie jesteś, wszystko dobrze?” W sumie powinien oddzwonić i wyjaśnić, ale nie czuł się na siłach.

Myślał tylko o psie.

Drugiego człowieka z limuzyny choćby nie podziękował gdy wyszedł na dwór, samochodu już nie było.

Wrócił do środka, by czekać na informacje.

Już wiedział, iż zabierze tego psa. I jeżeli nie wyjdzie mu z Malwiną, to chociaż będzie miał kogoś wiernego przy sobie.

*****

Minęło około czterdziestu minut. Wciąż nikt nie wychodził z gabinetu.

Nagle usłyszał za sobą gwar przy recepcji. Jeden z głosów wydał mu się bardzo znajomy.

Spojrzał i… zobaczył Malwinę. Za nią była kobieta i o ironio ten sam kierowca limuzyny.

Mężczyzna uśmiechnął się szeroko, widząc Michała.

No mówiłem, córeczko, iż będzie tu siedział i czekał. Twój Michał bardzo przejął się losem psa.

Michał od razu wiedział, iż stoją przed nim jej rodzice. Zrobiło mu się głupio.

Michał, czemu nie zadzwoniłeś? Martwiłam się szepnęła Malwina, podbiegając do niego.

Wiesz, nie chciałem wywołać skandalu, przynosząc do was mieszkania bezdomnego psa…

Aleś ty głupi! Przecież mówiłam moi rodzice są normalni. Zwierzęta kochają nad życie. choćby mamy w domu trzy koty, które mama przygarnęła z ulicy.

Naprawdę?

Naprawdę.

Podeszli rodzice Malwiny. I stało się poznali się.

No, poznaliśmy się powiedział Wacław Dominik, ściskając rękę Michałowi.

Panie Michale dodała Weronika Stanisławowna. Proszę pozwolić, iż i ja panu podziękuję. To, co pan zrobił, świadczy o prawdziwej sile charakteru. Mam nadzieję, iż psu się uda. Liczę, iż będzie dobrze.

Będzie, będzie, proszę państwa powiedział weterynarz, wychodząc z gabinetu. Borys będzie żył.

Tego samego dnia można go było zabrać do domu. Otrząsnął się, wystarczyło ciepło i opieka.

Miłość czyni cuda powiedział na pożegnanie lekarz. Potrafi choćby wyciągnąć z tamtego świata.

Michał chciał już jechać do siebie.

Ale Malwina i jej rodzice przekonali go, by przyjechał z psem do nich. Koty lepiej niż weterynarz dopilnują nowego domownika, a jednocześnie będzie okazja świętować uratowanie psa. I… spotkanie.

Gdy Borys spał w salonie, otoczony trzema kotami, nie mogąc uwierzyć, iż już nie musi drżeć z zimna ani głodu, Michał siedział w kuchni z Malwiną i jej rodzicami.

Niepotrzebnie się bał. Okazali się cudownymi ludźmi. Ciepłymi, szczerymi, prostymi… Prawdziwymi.

Po kilku dniach Borys wydobrzał i Michał zabrał go do siebie.

A mnie nie weźmiesz do siebie? uśmiechnęła się Malwina, wychodząc z torbą.

Ciebie? Serio?

Jak najbardziej. Rodzice oświadczyli, iż nie pozwolą mi już nocować w domu.

Ale jak to?! zdziwił się Michał.

Twierdzą, iż czas powiększać populację Polaków…

Michał nie powstrzymał śmiechu. Malwina również. A Borys stał obok, szczęśliwie machając ogonem.

Jeszcze nie do końca rozumiał, co się dzieje, ale czuł, iż to coś naprawdę dobrego.

Taka historia.