Szymon przyjechał na wieś odwiedzić swoją ciocię, starszą siostrę mamy, o którą matka prosiła, by się nią zaopiekował przed swoją śmiercią.

Wiesz co, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio u mnie wydarzyło, aż sam nie wiem, od czego zacząć. Otóż parę miesięcy temu pojechałem na wieś, do cioci Heli to najstarsza siostra mojej mamy. Mama jeszcze przed śmiercią prosiła mnie, żebym miał na nią oko, bo po jej odejściu Hela została zupełnie sama.

Ciocia Hela to taka drobna, zasuszona kobietka, już bardzo leciwa. Od kilku lat próbowałem ją namówić, żeby przeprowadziła się do mnie do miasta mówiłem jej, iż będzie miała swój pokój, tu na osiedlu są parki i inne starsze panie, mogłaby z nimi wychodzić na spacery, nie byłaby sama, no ale ona nigdy nie chciała choćby o tym słyszeć. Mówiła, iż jej dom to jej życie i nigdzie się nie ruszy.

No więc musiałem brać w pracy raz na trzy miesiące pięć dni urlopu bezpłatnego i jeździć do niej. Dwa dni zabierała mi sama podróż, a przez trzy pomagałem jej w ogrodzie, w domu i we wszystkim, co trzeba. W sumie nie było tak źle, bo jestem kierownikiem działu, mogę sobie czasem pozwolić na takie krótkie wyjazdy na dodatek prezes firmy to mój dobry kumpel.

W tym roku wiosną nie dałem rady pojechać w marcu, bo był totalny młyn w pracy i dopiero pod koniec kwietnia udało mi się wyrwać. A jak przyjechałem, to ciocia Hela w ogóle ledwo się trzymała po zimie bardzo się pogorszyło, a sąsiadka, pani Marysia, powiedziała mi, iż dwa razy wzywali do niej karetkę.

– Pani Marysiu, no dlaczego mi nie powiedziała pani o tym? Jak dzwoniłem, była mowa, iż wszystko dobrze!
– Bo Hela zabroniła! Kazała nic nie mówić, żeby cię nie fatygować. Powiedziała jak umrę, to wtedy powiadomcie.

No, to poszedłem do sklepu ciocia kazała kupić cukier i sól, a przy okazji wrzuciłem jeszcze kasze, makaron, konserwy i trochę mleka w puszce. I tak wracam pod dom, patrzę, a na schodkach siedzi szczeniak wilczura, z pięć miesięcy może miał.

Był taki zabawny ogromna łepetyna, wydłużony pysk.

– Ciociu Helu, skąd ten szczeniak?
– Przybłąkał się miesiąc temu. Otwieram furtkę, a on siedzi na mrozie i cały się trzęsie, taki chudy był To ja go wzięłam, żeby trochę weselej było.

Pogłaskałem psa po głowie, a on od razu łeb mi położył na kolanach, jakbyśmy się od lat znali. Uwielbiam psy, zawsze marzyłem o swoim, ale rodzice nigdy się nie zgodzili. Teraz też bym się nie zdecydował mam z żoną kota, który przepadł, i do psów jakoś już się nie garnąłem. Dzieci nie mamy z Iwonką, bo nie może mieć i już się z tym pogodziliśmy żyjemy dla siebie, sporo podróżujemy.

– A jak go nazwałaś?
– Tymek. Tak się mój kot nazywał.

Roześmiałem się:
– Nie za dziwne na psa takie imię?
– Phi, co za różnica, i tak przychodzi na zawołanie.

Jak byłem u cioci, to Tymek łaził za mną krok w krok. W końcu przyszła pora wracać. Poprosiłem ciocię, żeby nie ukrywała, jeżeli coś się będzie działo żeby dzwoniła, nigdy nie jest problem wysłać jej leki czy przyjechać. A ona na to, iż już mnie wymęczyła, iż nie chce kłopotać, ale długo jej nie zostało

– No co Ty, ciociu Helu, żyj jak najdłużej! Nigdy nie będziesz dla mnie ciężarem.
– A możesz mnie o coś prosić? Jakby mi się coś stało nie zostawiaj Tymka samego, dobrze? To też przecież żyjąca, biedna dusza
– Nie zostawię, jakoś go ulokuję.
– Nie, chciałabym, żeby był u Ciebie. Myślę, iż nie bez powodu właśnie do mojego domu przyszedł.

No i wtedy Tymek do mnie podszedł, wsadził mi łeb na kolana, a oczy miał takie mądre

– W porządku, ciociu Helu, jakby co, biorę Tymka do siebie.

Miesiąc później ciocia zmarła. Załatwiłem cały pogrzeb, dziewięć dni spotkań z sąsiadkami, a potem wybraliśmy się z Tymkiem razem na cmentarz, żeby się pożegnać.

W końcu przyszedł czas wracać do miasta. Na wszelki wypadek kupiłem dla psa kaganiec i smycz, i pojechaliśmy na dworzec do najbliższej stacji. Kupiłem bilet na przedział, w którym można przewozić zwierzęta. I jak weszliśmy do wagonu, Tymek się nagle nastroszył i zaczął warczeć na mężczyznę, który siedział przy oknie.

Gość się obejrzał, zezłościł się:
– Oszaleliście czy co, z wilkami po pociągach jeździcie?!
– Co Pan, pijany? To mój pies, Tymek.
– Ty nie wiesz, iż to wilk? Jestem myśliwym, takie zwierzaki znam od razu
Tymek znowu się nastroszył. Gość ryknął:
– Zabierz tego bydlaka, póki nie zrobię z nim porządku!
– Lepiej się nie odzywaj, bo szybciej do domu wrócisz. Nikomu tu krzywdy nie robi.
– Jasne, ja wolę w korytarzu poczekać, jeszcze mi godzina została do mojej stacji.

I zostaliśmy sami z Tymkiem. Popatrzyłem mu w oczy i pół żartem, pół serio pytam:
– Tymek, ty co, jesteś wilkiem? a on łeb na kolana i zaczyna merdać ogonem. choćby jeśli, to super z Ciebie gość.

Po chwili zajrzała konduktorka:
– To jest pies czy wilk?
– No proszę Pani! Co za facet naplotł? Oczywiście, iż pies rasa nietypowa, ratownicza.
– A dokumenty na niego są?
– Zaraz pokażę.

Pogrzebałem w kieszeniach i udaję przerażonego:
– O nie, zapomniałem dokumentów przy kasie, jak kupowałem bilety! Przecież bez nich by mnie nie puścili mówię do niej.

– No pewnie zgodziła się.

W rzeczywistości żadnych dokumentów nie miałem, ale w kasie pracowała córka sąsiadki Marysi, więc przymknęła oko. I tak dojechaliśmy do miasta. Nazajutrz zabrałem Tymka do weterynarza na naszym osiedlu. Lekarka od razu, patrząc na psa, pyta:
– Pan z cyrku?
– Ależ skąd, czemu Pani tak myśli?
– Bo to wilk, przynajmniej w połowie.

Westchnąłem:
– Wilk, ale nie cyrkowy, tylko wiejski. Ciocia mi go zostawiła.

Ona się pochyliła i stwierdziła:
– Ma pan mieszańca jeden rodzic to wilk, drugi owczarek niemiecki. Takie mieszanki wilkopsy bywają bardzo wierne i łagodne. Niech się pan nie martwi. Zarejestrujemy go, zaszczepimy i wszystko będzie w porządku.

Żona zakochała się w Tymku od razu sama go myła, karmiła i wyprowadzała. Minęło dziesięć miesięcy. A potem, na ferie zimowe, pod wieczór, Iwonka wzięła Tymka na spacer do parku, tuż obok bloku siedziała wcześniej w domu i chciała się przejść. Poszli do parku, a tam pies nagle zatrzymał się, nadstawił uszy i pognał w ciemność.

Iwonka wołała go chyba z pięć minut, już miała do mnie dzwonić przerażona, aż nagle z mroku wyłonił się Tymek z jakimś zawiniątkiem w pysku. Iwonka pobiegła do niego okazało się, iż to noworodek, żywy. A iż sama była lekarką, od razu pogotowie zadzwoniła, i na policję też.

Wszystko pojawiło się nad podziw szybko. Nie mogła jechać do szpitala, bo musiała psa odprowadzić do domu, ale później zabrała mnie i pojechaliśmy razem do izby przyjęć. Tam nam powiedzieli, iż to dziewczynka, ma może miesiąc i jest w świetnym stanie. Była przy niej kartka, iż nazywa się Waleria, a mama prosi, by oddać ją dobrym ludziom.

Iwonka chciała koniecznie ją zobaczyć. Gdy tylko wzięła ją na ręce przepadła całkowicie. Popatrzyliśmy na siebie i już wiedzieliśmy, iż chcemy ją przygarnąć. Iwonka od razu powiedziała lekarzom, iż jest lekarką i adoptujemy dziewczynkę, niech jej nigdzie nie wysyłają.

Minęły dwa miesiące i Waleria była już z nami w domu znalazła się dzięki Tymkowi, mojemu przybłędzie, tak jak przewidziała ciocia Hela nie bez powodu ten pies pojawił się wtedy właśnie w jej życiuI tak, nagle, życie przewróciło nam się do góry nogami. Rozpoczęła się lawina wizyt, papierów, rozmów z urzędem i rodziną zastępczą. Ale z każdym nowym dniem byliśmy coraz pewniejsi, iż Waleria była nam pisana iż to nie przypadek, iż czuwający gdzieś nad nami los, może ciocia Hela, może ktoś wyżej, postawił ją na naszej drodze.

Tymek od razu przyjął Walercię jak własne szczenię. Pilnował jej łóżeczka, liżąc jej rączki z taką delikatnością, jakiej nikt by się po nim nie spodziewał. Kiedy wieczorem usypialiśmy Walercię wśród miękkich puchatych misiów, Tymek zawsze kładł się pod jej łóżeczkiem i czuwał do rana.

Nie minęło wiele czasu, gdy do naszego domu przyszła decyzja: jesteśmy rodziną Walercji. Możemy ją kochać na zawsze.

I czasem, gdy patrzę, jak moja żona z uśmiechem tuli naszą córkę, a Tymek, dumny i czujny, leży u jej stóp, przypominam sobie dom cioci Heli i jej słowa. O dwóch samotnych duszach, które trzeba zaopiekować. O tym, kto komu w życiu jest naprawdę potrzebny.

Bo może o to w tym wszystkim chodzi: iż niewidzialna nić łączy te pozornie samotne miejsca, iż wszystko, co robimy z serca, wraca do nas w sposób, którego nie da się zaplanować.

A czasem wystarczy otworzyć drzwi, przygarnąć wilka i zaufać, iż dobro zawsze znajdzie drogę.