Starsza pani odwróciła się do Roberta i powiedziała mu słowa, od których przeszły go ciarki: „Dziś b…

Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i powiedziała słowa, które przeszyły go dreszczem: Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Będziemy mieli dość czasu, żeby coś zrobić.

Robert podróżował pociągiem w spokojną środę, a wagon świecił pustkami. Do środka weszła starsza kobieta i usiadła obok niego, najwidoczniej również w drodze na swoją działkę pod Warszawą, tak jak sam Robert i wielu innych pasażerów. Wspomnienia o zmarłej żonie nawiedziły jego myśli. Kiedyś wspólnie spędzali czas na działce, ale po jej chorobie i śmierci Robert rzadko tam zaglądał, przytłoczony samotnością i smutkiem.

Gdy pociąg zatrzymał się na stacji, starsza pani spojrzała na Roberta i wypowiedziała słowa, które brzmiały dokładnie jak te, które powtarzała jego śp. żona: Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Będziemy mieli dość czasu, żeby coś zrobić. Zaskoczony przytaknął i rozpoczęli rozmowę, dzieląc się opowieściami o ubogich zbiorach tego roku, ciężkiej zimie i nadziejach na lepszy sezon.

Gdy dotarli do przystanku autobusowego, Robert uświadomił sobie, iż nigdy wcześniej tej kobiety nie spotkał. Szli razem przez chwilę, po czym rozdzielili się. Kiedy Robert dotarł do swojej działki, ze smutkiem zauważył, iż w czasie jego długiej nieobecności miejsce zostało niemal całkowicie zarośnięte. Jednak rozmowa z poznaną w pociągu kobietą poprawiła mu humor i dodała chęci do zajęcia się ogródkiem.

Z zapałem zabrał się do kopania grządek i wyrywania chwastów. Zadowolenie, jakiego doznał przy patrzeniu na żyzną ziemię, sprawiło, iż postanowił nie sprzedawać działki. Po chwili odpoczywał na ławeczce, delektując się kanapkami z serem i herbatą z termosu. Widok ukochanych tulipanów kołyszących się na wietrze oraz dojrzałych jabłek na młodej jabłonce przywołał ciepłe wspomnienia.

Nastrój Roberta znacznie się poprawił i zdecydował, iż będzie tu teraz częściej wracać. W lesie, podczas zbierania grzybów, poczuł jak spływa z niego ciężar. Uznał, iż dalsza praca w ogrodzie daje mu euforia i sens w życiu, którego wcześniej tak brakowało.

W drodze powrotnej Robert spotkał ponownie tę samą życzliwą kobietę. Częstowali się jabłkami i śmiali się, opowiadając o swoich działkowych trudach. Starsza pani zapewniała go, iż wciąż ma przed sobą wiele lat i zachęcała, by patrzył na swoją pracę jak na źródło szczęścia oraz celu. Gdy wysiadł na swojej stacji, Robert uśmiechnął się do zachodzącego słońca poczuł spokój i wiedział, iż nie jest już przytłoczony żalem.

Życie nauczyło go, iż choćby po najcięższych chwilach można odnaleźć nowy sens i euforia wystarczy otworzyć się na to, co przynosi każdy dzień.