„Sprzedaliśmy wam dom. Mamy prawo zostać jeszcze tydzień!” – twierdzili poprzedni właściciele. W 19…

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię, która wydarzyła się u nas w rodzinie, jak jeszcze w latach 70. przeprowadziliśmy się ze wsi do miasta. Był 1975 rok, rodzice kupili dom na obrzeżach Warszawy. Wszystko miało pójść gładko, ale życie, wiadomo, pisze swoje scenariusze…

Jak to bywało na wsi każdy każdemu pomagał i moi rodzice też zawsze chętni do pomocy byli. Więc kiedy poprzedni właściciele domu, państwo Kowalscy, poprosili, czy mogliby przez tydzień-dwa jeszcze u nas pomieszkać, bo muszą pozałatwiać jakieś sprawy, to się zgodziliśmy. Tak po ludzku jak odmówić?

Ale wyobraź sobie, ci Kowalscy mieli tego ogromnego, czarnego psa. Bestia totalna, nikt nie odważył się do niego podejść. My nie chcieliśmy go choćby ruszać, bo słuchał tylko ich i na wszystkich innych reagował agresją. Pamiętam go do dziś każdy się bał choćby wychylić z domu.

Minął tydzień, potem drugi, potem trzeci… a rodzina Kowalskich dalej mieszkała w naszym domu, jakby nigdy nic, do obiadu spali, mało wychodzili i ani myśleli się ruszyć. Matka pana Kowalskiego to już w ogóle rządziła się tam jak u siebie. Najgorsze było to, iż nie dali się przekonać, żeby zbierać się do wyprowadzki. Rodzice co chwilę przypominali im o umowie, a oni tylko kręcili, iż zaraz, zaraz, aż człowiek zaczynał mieć wątpliwości, czy przypadkiem nie zostaniemy z ręką w nocniku.

No i ten ich pies… wypuszczany na ogród bez nadzoru, srał nam wszędzie do ogródka i nikt nie miał nad nim kontroli. Strach było wyjść na podwórko, bo ten łobuz rzucał się na każdego. Rodzice wielokrotnie prosili, żeby go nie wypuszczali, ale tylko domownicy wyjeżdżali pies od razu w ogródku.

A wyobraź sobie, iż to właśnie ten pies przysłużył się temu, żebyśmy pozbyli się niechcianych gości! Była taka akcja: Agatka, moja młodsza siostra, wróciła ze szkoły i nie zwróciła uwagi na to bydle otworzyła furtkę, pies ruszył na nią i powalił na ziemię. Na szczęście skończyło się na zadrapaniach i strachu, nic poważniejszego się nie stało. Kowalscy jeszcze mieli tupet obwiniać Agatkę, iż za wcześnie przyszła do domu!

Tego wieczoru tata nie wytrzymał. Wpadł do domu prosto z pracy, nie zdążył choćby płaszcza zdjąć i z miejsca wyciągnął starą Kowalską na ulicę! Za nią wybiegli jej syn z żoną dosłownie w kapciach. A wszystkie ich rzeczy tata po prostu przerzucał przez płot do błota, do kałuży, nie patrząc na nic.

Próbowali jeszcze nastraszyć tatę swoim psem, ale ten tylko się schował do swojej budy, pod siebie podkulając ogon. Ja myślę, choćby ten pies miał już dość tej całej sytuacji. Godzinę później wszystkie rzeczy Kowalskich leżały już za ogrodzeniem, brama była na klucz, a pies razem z nimi stał na ulicy jednym wielkim rozczarowaniem.

No i tak się skończyła ta cała ich tygodniowa przeprowadzka! Powiem Ci, do dziś opowiadamy sobie to przy rodzinnym stole, śmiejąc się z tej opowieści, ale wtedy nikomu do śmiechu nie było.