„Sprzedaliśmy wam dom. Mamy prawo mieszkać tu jeszcze przez tydzień” – powiedzieli byli właściciele….

Sprzedaliśmy wam już dom. Mamy prawo zostać tu jeszcze przez tydzień powiedzieli poprzedni właściciele.

W 1975 roku przeprowadziliśmy się z wioski do miasta. Kupiliśmy dom na obrzeżach i wszystko wydawało się być w porządku… aż do niespodziewanej sytuacji.

Na wsi ludzie zawsze sobie pomagali, tak samo jak robili to moi rodzice. Dlatego, gdy poprzedni właściciele zapytali, czy mogą zostać jeszcze przez kilka tygodni, by dopiąć pewne sprawy urzędowe, moi rodzice bez wahania zgodzili się.

Ci ludzie mieli wielkiego, agresywnego psa. Nie chcieliśmy, by został w ogóle nas nie słuchał. Ten pies do dziś tkwi mi w pamięci.

Minął tydzień, potem drugi, trzeci a poprzedni właściciele przez cały czas mieszkali w naszym domu. Spali do południa, rzadko wychodzili, i wcale nie szykowali się do wyprowadzki. Najgorsze było jednak ich zachowanie, jakby dom wciąż należał do nich. Najbardziej irytująca była matka poprzedniego właściciela, pani Halina.

Rodzice co jakiś czas przypominali im o umowie, ale wyprowadzka ciągle była odkładana.

Psa puszczali wolno, nie pilnowali go zupełnie. Nie dość, iż załatwiał się po całym naszym ogrodzie, to jeszcze baliśmy się wyjść na dwór. Pies rzucał się na każdego. Rodzice wielokrotnie prosili ich, by go nie wypuszczali, ale kiedy tata szedł rano do pracy, a mój brat i siostra do szkoły, pies natychmiast pojawiał się w ogrodzie.

W końcu to właśnie pies pomógł ojcu pozbyć się tych nachalnych lokatorów.

Moja młodsza siostra, Bożena, wróciła pewnego dnia wcześniej ze szkoły i bez zastanowienia otworzyła furtkę. Czarny bydlak przewrócił ją na ziemię, ale na szczęście nic poważnego jej się nie stało tylko kurtka została rozdarta. Psa gwałtownie złapano i uwiązano na łańcuchu, a winę zrzucono na Bożenkę, iż przyszła za wcześnie do domu.

Ale wieczorem tata wrócił z pracy i nie czekając nawet, aż zdejmie płaszcz, wyrzucił starszą panią Halinę za drzwi, jeszcze w kapciach. Za nią wybiegła jej córka Zofia i zięć. Wszystkie rzeczy tych nieproszonych gości lądowały za płotem, prosto w błoto i kałuże.

Próbowali nasłać psa na ojca, ale ten, widząc sytuację, podkulil ogon i schował się w budzie, nie mając ochoty wychodzić. Po godzinie cały ich dobytek był przed domem, brama zamknięta na klucz, a pies pozostał z właścicielami po drugiej stronie płotu.

Z tego wszystkiego wyniosłem jedną lekcję uprzejmość i gościnność powinny mieć swoje granice, zwłaszcza w mieście, gdzie nie każdy doceni zaufanie i dobre serce, jak na polskiej wsi.